ଏକ ପୁରୁଷ ଯଦି ଅଗ୍ନିକୁ ଇନ୍ଧନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଦୀପ୍ତିମୟ ଅଗ୍ନିର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ। ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଦାନକାରୀ ରୋଗମୁକ୍ତ, ସୁଖୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ। ଯିଏ ଛତା କିମ୍ବା ସ୍ୟାଣ୍ଡାଲ୍ସ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରେ। ଦାନ ଦେବା ବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାନ ତାହାର ଗୁଣର ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଅବିନାଶୀୟ ପୁଣ୍ୟ ଆଶା କରି। ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଭଳି ବିଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅସୀମ ହୁଏ। ନଦୀ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ମଧ୍ୟ ଅସୀମ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଏହିପରି, ଦ୍ୱିଜାତି ଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦିନ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଦାନ ଦେବାକୁ ଅଟକାଏ, ସେ ପାପୀ ହୋଇ ପଶୁର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ରାଜା ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଅପହରଣ କରି ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୃତ୍ୟୁପରିଣତ ହେଉଥିଲେ, ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିନ୍ଦିତ। ରାଜା ଚିହ୍ନଟ କରି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରୁ ଖେଦ କରିଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଅପରାଧୀମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ପାପୀ ହୋଇ, ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଦମ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜାତି ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଅପଚାର ବିହୀନ ମୂଢ଼ ଲୋକଙ୍କୁ, ଦଶ ଦିନ ଉପବାସ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ପାପୀ ନିଜ ବଂଶର ସାତ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦହି ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉଦ୍ୟମ କରି ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଅଧିକ। ଦାନକାରୀ ଓ ଦାନଗ୍ରାହୀ, ଉଭୟ ସ୍ବର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି; ବିପରୀତ ହେଲେ, ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସମସ୍ତ ନାସ୍ତିକମାନେ ମଧ୍ୟରେ କେହି ବେଦ କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଅଜ୍ଞ ଦାନଗ୍ରାହୀ ଗ୍ରହଣ କଲେ, କାଠର ପରି ଖାକ ହୋଇଯାନ୍ତି। କେବଳ ଜନ୍ମରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଯାଏ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶୂଦ୍ରକୁ ନୁହେଁ। ଧନଲୋଭରେ ଆସକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେ ଦମ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦଶା ପାଇପାରେ, ତାହା ପାଇନାହାନ୍ତି। ଆବଶ୍ୟକତାଠାରୁ ଅଧିକ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିମ୍ନ ଦଶାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେ ଚୋର ପରି ଜୀବମାନେଠାରୁ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏପରି ଦମିତ ଆତ୍ମାରେ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ, ସେ ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସେ ସଦା ଏକା, ଉଦାସୀନ ଓ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଜାଣିବା ପରେ, ସେ ନିୟମିତ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଓ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅଭ୍ୟାସ କରାଇବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ସେ ଉତ୍ତମ ସ୍ବଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ପୁନଃଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ଓ ନିଜ ପୁତ୍ରର ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖିଥିବା ପରେ, ଜାନ୍ଗଳୀ ଆଶ୍ରମ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ। ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା ପରେ, ଶିଷ୍ଟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ସହିତ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ମିଳିଥାଏ, ତାହା ଦେଇ ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଘରରୁ ଖାଦ୍ୟ ଆଣି, ସତର୍କତା ସହିତ ଅଠ ମୁଁହଫୁଲ ଖାଇବା ଉଚିତ। ସେ ସଦା ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲଗ୍ନ ରହିବା ଓ ଅନ୍ୟଥା କଥା ଦମିତ କରିବା ଉଚିତ। ତପସ୍ୟୀ ଖାଦ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ, କିମ୍ବା ଶାକ, କନ୍ଦ ଓ ଫଳ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଜୀବପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ହୋଇ, ଦାନ ଗ୍ରହଣ କୁ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତରାୟଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣାୟଣ ଅନୁସୂଚୀତ କ୍ରମରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ନିୟମାନୁସାରେ ବିଭିନ୍ନ ଧୂପ ଓ ଅବଲେଖ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଆଶ୍ରମ ଜୀବନ ଓ ଦାନ ନୀତି ଅନୁସରଣ କରି, ବ୍ୟକ୍ତି ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।