ପୁରାତନ କାଳରେ ଏକ ଗଭୀର ଧାର୍ମିକ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ସତ୍ୟ ଜିଜ୍ଞାସୁ ଜଣାପଡ଼ିଲେ—ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଦୀପ୍ତି ଆଶା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜନ କରିବା ଉଚିତ; ଯିଏ ସ୍ବୟଂ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତି କରିପାରିବ। ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ ବିନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ସାଂସାରିକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହେ, ସେ ହରିଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବ। ଏହିପରି, ସେ ବିରୂପାକ୍ଷ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୂତେଶ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଯିଏ ତିଳ ଦାନ କରେ, ସେ ଚାହିତା ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରେ; ଦୀପ ଦାନ କରିଲେ ଉତ୍ତମ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଭ ହୁଏ। ଘର ଦାନ କରିଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ ମିଳେ, ରୂପ୍ୟ ଦାନ କରିଲେ ଉତ୍ତମ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହିପରି, ବୃଷଭ ଦାନ କରିଲେ ସମୃଦ୍ଧି ଆସେ, ଗାଈ ଦାନ କରିଲେ ବୃଧ୍ନ ଲୋକରେ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଧାନ୍ୟ ଦାନ କରିଲେ ଦୀର୍ଘ ସୁଖ ମିଳେ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରିଲେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସହିତ ଏକତା ଲାଭ ହୁଏ। ଯିଏ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ପରଲୋକରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପଭୋଗ କରେ। ଇଂଧନ ଦାନ କରିଲେ ଅଗ୍ନିର ଦୀପ୍ତି ମିଳେ। ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବନା ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଦାତା ରୋଗମୁକ୍ତ, ସୁଖୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ। ଛତା କିମ୍ବା ପଦୁକା ଦାନ କଲେ ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ। ଦାନ ସମୟରେ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ତାହାର ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ଦେବା ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ। ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସମୟରେ ଦାନ କଲେ ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ନଦୀ କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟରେ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଏହିପରି, ଦ୍ୱିଜାତି ମାନ୍ୟ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରାଯାଏ, ସେଠି ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଦରକାର। ଯିଏ ଦାନର ବିରୋଧ କରେ, ସେ ପାପୀ ହୋଇ ପଶୁ ଗର୍ଭରେ ଯାଏ। ଏପରି ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଦାନ୍ଡିତ ହେବା ଉଚିତ ଓ ସେମାନେ ରାଜ୍ୟରୁ ନିଷ୍କାସିତ ହେବା ଦରକାର। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖରେ ଅଛନ୍ତି, ଏପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିନ୍ଦନୀୟ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରି ରାଜ୍ୟରୁ ନିଷ୍କାସନ କରିଦେଇବା ଉଚିତ। ଏପରି ଲୋକ ପୂର୍ବ ଅଧମ ଲୋକ ଠାରୁ ଅଧିକ ପାପୀ ଓ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗୀ। ସତ୍ୟବାନ, ଦମୀ, ଏମିତି ଗୁଣୀ ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଅଚରିତ୍ର, ଅଜ୍ଞାନୀ, ଯେଉଁମାନେ ଦଶ ଦିନ ଉପବାସ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏପରି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ପାପୀ ସପ୍ତମ ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦହିଯାଏ। ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାକୁ ସର୍ବଦା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବି ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଏହିପରି ଦାନ କରିବା ଓ ଦାନ ନେବା ଦୁଇଁଜଣ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତି; ବିପରୀତ ହେଲେ, ନରକ ଲାଭ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ପାଖଣ୍ଡୀମାନେ ବେଦ କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି। ଅଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନ ନେଲେ, ସେ କାଠର ଭଳି ଛାଇ ହୋଇଯାଏ। କେବଳ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା, କିନ୍ତୁ କଦାଚିତ୍ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଧନ ଲୋଭରେ ଲିପ୍ତ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ହରାଇଦିଅନ୍ତି। ସେ ନିଜ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଥାନ୍ତି, ତାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଜୀବିକା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଥିବା ଚାଁଡ଼ି ଅଧିକ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ନିମ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ। ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ଚୋରଙ୍କ ପରି ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ବିଘ୍ନିତ କରେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏପରି ନିୟମିତ ଆତ୍ମସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ସେ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ସେ ସଦା ଏକାକୀ, ନିର୍ମମ ଓ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଚର୍ଯ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ। ଜାଣି, ନିୟମିତ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅଭ୍ୟାସ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିବା ଉଚିତ।