ଏହିପରି ଉଚିତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଆସ୍ଥା ରଖିବାକୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଦ୍ୱିଜାତି ଲୋକମାନେ, ସଦା ପ୍ରେରିତ ହେବା ଉଚିତ। ପୁରାଣ ଓ ଧର୍ମ ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରଖିବା ସଭ୍ୟ ଜୀବନର ମୂଳ ଭାବିତ। ଏବେ ଶ୍ରବଣ କର, ଦ୍ୱିଜମାନେ କେମିତି ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ଓ ଜୀବିକାର ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଧନ ଧାନା ଦେଇବା, କୃଷି କରିବା, ବ୍ୟବସାୟ କରିବା—ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସ୍ୱୟଂ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ସବୁ କେବଳ ଆପତ୍କାଳୀନ ଉପାୟ ଭାବେ ମାନାଯିବା ଚାହିଁ, ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଉପାୟଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଧାନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ୟାଜ ଦେଇ ଧନ ଦେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଓ ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବିକା, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଦୂରେଇ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି କାରଣରୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ କେବଳ ଆପତ୍କାଳରେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଜୀବିକା ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେବେ ମାଟି ଚାଷ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି କେହି ସ୍ୱାନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଏହି ଦୋଷକୁ ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୋଷ ନୁହେଁ। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେବଳ ତିରିଶ ଭାଗ ମାଟି ଚାଷ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ଦୋଷୀ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଚାଷ କରିବା ମାନେ ଦୋଷ ନୁହେଁ—ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଜୀବିକା ଅଛି, ଯଥା ଜ୍ଞାନ, କଳା, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୌଶଳ। ମହାର୍ଷିମାନେ ଦୁଇଟି ନାମ ଦେଇଛନ୍ତି—ଏକଟି ହେଉଛି ଉଲେଖିତ ଧାନ ଚିନା ଓ ଅନ୍ୟଟି ହେଉଛି ଚୟନ କରିବା। ଅନୁଯାୟୀ ଖାଦ୍ୟ ଅମୃତ ସମାନ, କିନ୍ତୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଖାଇବା ମୃତ ସମାନ। ଏହା ତିନି ଦିନ ପାଇଁ ହେଉ, କିମ୍ବା ଆସନ୍ତା ଦିନ ପାଇଁ ହେଉ। ଯିଏ ଧର୍ମରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ସେଇ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଜୟକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦୁଇ ଜନଙ୍କ ଜୀବିକା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଲୋକ ଜୀବନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଚତୁର୍ଥ ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମସତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅର୍ଧବାର୍ଷିକରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପବିତ୍ର ଜୀବିକା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ—ଏହା ସରଳ, ଚାଲାକି ଓ ପାପ ନାହିଁ। କିମ୍ବା, ଜନେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସଂଯମୀ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିପାରିବେ, ତେବେ ତାହାରେ ସ୍ୱୟଂ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରିଲେ, କେବେ କୁକୁର ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନ ମିଳେ। ଯେଇଁ ଇଚ୍ଛା ଧର୍ମକୁ ବିରୋଧ କରେ ନାହିଁ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁମତିଯୋଗ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ଧନ ଲାଭ କଲେ ଦାନ, ହୋମ ଓ ବଳିଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପଦେଶ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ଋଷିମାନେ ପାଇଁ କହାଯାଇଥିଲା। ଏହାକୁ ‘ଦାନ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଦାନକୁ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଧନ ଭାବି ମନେ କରେ, ଅନ୍ୟ ଧନ କେବଳ ଏଉଁ କିମ୍ବା ସେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଚତୁର୍ଥ, ଶୁଦ୍ଧ ଦାନ ସମସ୍ତ ଦାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ। ତେଣୁ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୌଣସି ଫଳ ଆଶା ନ ରଖି ସଦା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାରଣ ପାଇଁ ଦାନ ଦିଅ, ତେବେ ଏହା ସଜ୍ଜନମାନେ କରନ୍ତି। ଯଦି ଦାନ କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଦିଅ, ଏହାକୁ ଧର୍ମ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି। ଯଦି ଦାନ ଧର୍ମ ଭାବନା ସହିତ ଦିଅ, ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶୁଭ। ଏହିପରି ଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଗ୍ରାହକ ଦେଖିବେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରେ। ଯଦି ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦାନ ଦିଅ, ତେବେ ତାହାର କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ। ଦାନ ସଦା ଭକ୍ତି ସହିତ, ନୀତିମାନ୍ ଓ ଦରିଦ୍ର ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଅ। ଏପରି ଦାନ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ କେବେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ। ଯିଏ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ଦରିଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଅନ୍ନ ଦାନ ସମସ୍ତ ଦାନ ସମାନ, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନ ଦାନ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯିଏ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଦାନ ଏକ ଯୋଗ୍ୟକୁ ଦେଉ, ଦେଇ ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ନିୟମ ଓ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଶୁଦ୍ଧ, ସରଳ ଓ ଧର୍ମମୟ କରିପାରିବେ।