ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ପିତୃୟଜ୍ଞା ଓ ପିତୃତର୍ପଣ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧାନ୍ୟ, ତିଳ ଓ ନାନା ପ୍ରକାର ଚିନି ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଏହା ସହିତ ଫଳ ଓ କନ୍ଦମୂଳ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପାନୀୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଯେଉଁ ଭୋଜ୍ୟବସ୍ତୁ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଛି, ସେଉଁଠି ତାହାକୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଛୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ତାହାକୁ ହଲାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ଆହାର ପ୍ରସ୍ତୁତି ସମୟରେ ବେସମ୍ବାଦ କରାଯାଏ, ଯାତୁଧାନମାନେ ସେହି ଭୋଜ୍ୟବସ୍ତୁ ଚୋରି କରନ୍ତି। ଏହି ରୂପରେ, ତ୍ରୁପ୍ତି ନ ହୋଇଥିବା ପିତୃମାନେ ସେଉଁଠି ଆସନ୍ତି। ପିତୃମାନେ ଲୋହାର ପାତ୍ରରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଓ ଅସ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୋଗ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦାନ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ, ବିଶେଷକରି ତଳୱାର ସହିତ ଦେଲେ। ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ଭୋଗ କିମ୍ବା ପୁରୋହିତ ନିଜେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁଥିବା, ଦେଇଥିବା ଓ ଦେଇବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ନରକରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ପିଣ୍ଡ ଦାନର ଗୁଣ ବିଷୟରେ କଥା ହୋଇନାହିଁ, ମାତ୍ର ସେଉଁଠି ପିତୃମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଅନେକ ଲୋକ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ଯେଉଁ ଅଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଭୋଜନ କରେ, ସେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ। କେବେ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ନିଷେଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଭୋଜନକୁ ଚାହିଁଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ପାପର ଫଳରେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ୨୧ ଜନ୍ମପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଶୁ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ପୁରାଣ, ଇତିହାସ ଓ ପିତୃତର୍ପଣ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମଙ୍ଗଳମୟ କ୍ରିୟାବଳୀ ଅନୁସାରେ, 'ଆପଣମାନେ ତୃପ୍ତି ହେଲେ କି?' ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ସେମାନେ ତୃପ୍ତ ହେଲେ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ 'ଏହି ଦାନ ଆପଣଙ୍କର ହେଉ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ପରେ, 'ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା', କିମ୍ବା 'ଦେବସମ୍ମତି ହେଉ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ୍। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିବା ଉଚିତ୍। 'ଆମର ଶ୍ରଦ୍ଧା କ୍ଷୀଣ ହେଉ ନାହିଁ, ଆମର ଦାନ ବିପୁଳ ହେଉ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ୍। ପୁତ୍ର ଅଭିଲାଷିଣୀ ଯେଉଁ ଜନାନୀ, ସେ ମଧ୍ୟ ଭାଗର ଭୋଗ ଖାଇବା ଚାହିଁ। ଏହା ପରେ, ସ୍ୱାମୀ ଓ ତାଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ସେ ରାତିରେ ସ୍ୱାମୀ-ପତ୍ନୀ ଦମ୍ପତି ଉପବାସ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରିବେ। ଯେଉଁଠି ଏହି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପହଞ୍ଚି, ପୁଣି ପୁଣି କୀଟ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଏହି ଦିନରେ ପାଠ ଅଧ୍ୟୟନ, ଯାତ୍ରା, କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ କରିବା ଓ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏପରି କରିଥିବା ଲୋକ ମହାପାପୀମାନେ ଯେଉଁ ଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ସଦା ବିରାକ୍ତି ସହ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି, ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରି, ପିଣ୍ଡଗୁଡିକୁ ଉଚିତ୍ ଭାବେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସଫଳ ହୁଏ। ଯୋଗୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏହି କ୍ରମରେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ଭାବେ ପୂଜା କରାଯାଏ। ଅଥବା, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ସ୍ନାନ କରି, ତିଳ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି, ପିତୃମାନେଙ୍କ ବାପା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେଠିକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣାଯାଏ, ଜୀବିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି କୌଣସି ନିୟୋଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ବେଦ ଅଂଶରୁ ଅର୍ଧ ଅଂଶ ନେବା ଉଚିତ୍। ପିଣ୍ଡ ଦାନ ସ୍ୱଜନ ଉପରେ, ନହେଲେ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରଥମେ ପିତୃକୁ, ପରେ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି କୌଣସି ଅଶୁଚିତା, ଅଭାବ କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛା ଥାଏ, ତେବେ ପୁଣି ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କରିପାରିବେ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କରାଯିବା ଭଳି କରିବା ଉଚିତ୍, ଏଠି ତିଳ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ଯଥାବିଧି କରିବା ଉଚିତ୍। ଶେଷରେ, 'ମଙ୍ଗଳମୟ ମୁଖ ଥିବା ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ହେଉନ୍ତୁ' ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ୍।