ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ, ନିତ୍ୟ ଅଗ୍ନିରେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଜ୍ୟ ଦାନ କରିବାକୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନିୟମ ରହିଛି । ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ 'ଭୂତୟଜ୍ଞ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜୀବଜନ୍ତୁ ଉତ୍ତମ ଭାବେ ପୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି । ଏହା ଅନୁସାରେ, ଭୂମି ଉପରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ପାଇଁ ବଳି ଭାବରେ ଭୋଜ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ଓ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ଏହିପରି, ପିତୃୟଜ୍ଞ କୁ ଦିନେ ଦିନେ କରିବା ନିୟମ ଅଛି, ଯାହା ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ଉନ୍ନତି ଦେଇଥାଏ । ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ବେଦର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ପ୍ରଦାନ କରିବା ଉଚିତ । ଜଣେ ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ଶାନ୍ତ ମନ, ମୌନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି, ଅତିଥିଙ୍କୁ ସଦା ଭୋଜନ ଦେଇବା ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ପାଳନ କରିଥାଏ । ଅତିଥି ଆସିଲେ, ଯେତେଟିକି ସମ୍ଭବ, ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦରକାରମନ୍ଦେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଲୋଭ ଛାଡ଼ି ଭୋଜ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ । ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ସହିତ ବସି, ଆଦର ସହିତ କଥା ହେବା ଓ ଭୋଜ୍ୟକୁ ଅପମାନ ନ କରି ଖାଇବା ଉଚିତ । ଯଦି କେହି ମୂଢ଼ତାରେ ଏହି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରି ଖାଏ, ସେ ପଶୁ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ । ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କଲେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ । ଯେଉଁଠି ଏହି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ, ସେ ନରକକୁ ଯାଇ ପୁନର୍ବାର ଶୂକର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ । ଯଦି ନିଜ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଖାଯାଏ, ସେ ଉତ୍ତମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ଏହି ଭାବେ, ଏକ ଶୁଭ୍ର ଆସନ ଉପରେ ବସି, ଦୁଇପା ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ ରଖି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଭୋଜନ କଲେ ଲାଭ ହୁଏ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଭୋଜନ କଲେ ସତ୍ୟର ଆସ୍ୱାଦ ମିଳେ । ମନୁ ମହାରାଜ କହିଛନ୍ତି, ଏହିପରି ଭୋଜନ କରିବା ଉପବାସ ସମାନ ଫଳଦାୟକ । ଜଳ ଚୁଆଁ ମୁଁହ ଭିଜାଇ, କ୍ରୋଧ ରହିତ ଭାବେ, ପାଞ୍ଚଟି ଭିଜା ଜିନିଷ ସହିତ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ । 'ତୁମେ ଅମୃତର ଆବରଣ' ବୋଲି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଜଳ ଛିଟାଇବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଦରକାର । ତାପରେ, ଆପାନ ଓ ବ୍ୟାନ ପ୍ରାଣକୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝି, ଦ୍ୱିଜାତି ନିଜ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଏହା ଅର୍ପଣ କରିଥାଏ । ପ୍ରଜାପତି ଭାବରେ ଆତ୍ମାରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମୁଁହ ଧୁଇଁ, 'ଏହି ଗାଈ' ବୋଲି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପୁନଃ ମୁଁହ ଧୋଇବା ଉଚିତ । 'ତୁମେ ପ୍ରାଣର ଗଠି' ବୋଲି ମନ୍ତ୍ର କହି, ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ । ହାତ ଉପରେ ରଖି, ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ହାତରୁ ଜଳ ଚୁଆଁ ଦେବା ଉଚିତ । ଏହାପରେ, ଓଁକାର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ବ୍ରହ୍ମ ସହିତ ଏକତ୍ୱ କରିବା ଚିହ୍ନ । ଏହିପରି କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ସଂଧ୍ୟାବେଳେ, ଦୁଇ ଭୋଜନ ମଧ୍ୟରେ ବିଶେଷତଃ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଏହି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ । ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଗ୍ରହଣ ପରେ ସ୍ନାନ କରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଯିବା ଉଚିତ । ଯଦି ଗ୍ରହଣ ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତ ହୋଇନାହିଁ, ତେବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ଦେଖି ଖାଇବା ଉଚିତ । କ୍ରୋଧ ସହିତ କିମ୍ବା ଅଶାନ୍ତ ମନରେ ଯଜ୍ଞ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଯେଉଁମାନେ ବେଦାଧ୍ୟୟନ କେବଳ ଜୀବିକା ପାଇଁ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଫଳହୀନ । ଚପ୍ପଲ ପିନ୍ଧି ଯାହା ଖାଏ, ସେ ଦାନବ ଭାବରେ ଗଣିତ । ଭଙ୍ଗା ଆସନ ଉପରେ, ଶୁଇଁ କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଘୃତ ନ ଖାଇବା, ମୁଣ୍ଡକୁ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଅନ୍ଧକାରରେ, ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ, ଦେଉଳ ଓ ଏପରି ସ୍ଥାନରେ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଚପ୍ପଲ ପିନ୍ଧି ଘରରୁ ବାହାରି ଆସି, ହସି କିମ୍ବା କନ୍ଦି କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିର ମନରେ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଏହି ସମସ୍ତ ନିୟମ ଓ ଆଚରଣ ବେଦର ଅର୍ଥକୁ ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ସହିତ ସମର୍ଥନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନରେ ଧର୍ମ ଓ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ ।