ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାନ୍ୟବାଦ୍ୟ ପାଶୁକୁ ବଳି ଦେଇଥିଲେ, ଚେହେରାରେ ଯେତେ ଟିଏ କେଶ ଥାଏ, ସେତେ ନରକରେ ସେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଦ୍ୱିଜ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଦ୍ୟପାନ ସଦା ବର୍ଜନୀୟ — ଏହି ଏକ ନିୟମ। ଯଦି କେହି ମଦ୍ୟପାନ କରିଥାଏ, ସେ ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଯାଏ, ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଏହି ଅଧମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଜନ କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଯୋଗ୍ୟ ହେବା ନୁହେଁ। ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଯଦି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଷିଦ୍ଧ ପାନୀୟ ପିଇଥାଏ, ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ। ଏହା ପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ? ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବେ କରିବା ଚାହିଁ। ସେମାନେ ଶରୀରର କଷ୍ଟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମନର ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଶୁଧ୍ଧ ନଦୀରେ ନିୟମାନୁସାରେ ଶୁଧିକ୍ରିୟା କରି ସ୍ନାନ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୟାସରେ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ସାଧୁମାନେ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନରେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ସ୍ନାନ କରିବା ପୂର୍ବରୁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ବିଶେଷକରି ଯଜ୍ଞ ଓ ଜପ ପାଇଁ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ ଅତି ଆବଶ୍ୟକ। ସ୍ନାନ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଥାଏ — ଭିଜା ପୋଷାକ ଦ୍ୱାରା ଶୁଧିକ୍ରିୟା କୁ କାପିଳିକ ସ୍ନାନ କୁହାଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ନାନ ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସ୍ଵାଧୀନତା ଅନୁଯାୟୀ କରିବାକୁ ସୁପାରିଶ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ବାରୁଣ, ଯୋଗୀୟ, ଆଗ୍ନେୟ, ଦିବ୍ୟ, ଯୋଗୀୟ ସ୍ନାନ ଏକ ଷଟ୍ରୂପ ସ୍ନାନ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନିତ। ଆଗ୍ନେୟ ସ୍ନାନ ହେଉଛି ପାଦରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଶୁଧି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ଓ ବର୍ଷାରେ ସ୍ନାନ କୁ ଦିବ୍ୟ ସ୍ନାନ କୁହାଯାଏ। ଯୋଗୀୟ ସ୍ନାନ ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା। ସେମାନେ ସଦା ଏହିପରି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଲୋକଙ୍କର ମନକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ଖାଇବା ପରେ ଦନ୍ତକାଷ୍ଟକୁ ଧୋଇବା ଦରକାର। ଏହି ଦନ୍ତକାଷ୍ଟ ମଧ୍ୟମ ଆଙ୍ଗୁଠିର ମତି ହୋଇବା ଦରକାର ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଙ୍ଗୁଠି ଲମ୍ବା ହେବା ଉଚିତ। ଅପାମାର୍ଗ, ବିଲ୍ବ, ଏବଂ ବିଶେଷକରି କରବୀର ଦନ୍ତକାଷ୍ଟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ପ୍ରତିଦିନ ଦନ୍ତକାଷ୍ଟ ବ୍ୟବହାର କରି, ନିୟମ ଜ୍ଞାନୀ ଏହାକୁ ଚବାଇବା ଉଚିତ। ଏହାକୁ ଧୋଇ ଭାଙ୍ଗି, ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। ସଦା ମନ୍ତ୍ର ସହ ଆଚାମନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶବ୍ଦ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ ପୁନଃ କରିବା ଦରକାର। ଜଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପବିତ୍ର, ବ୍ୟାହୃତି, ସାବିତ୍ରୀ, ଶୁଭ ବାରୁଣ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ତିନିପ୍ରକାର ପ୍ରାଣାୟାମ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ସନ୍ଧ୍ୟା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦରକାର। ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଏହି ତିନି ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ଫଳ ମିଳେନି। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟା ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ତ୍ୟାଗ କରିଲେ, ଅନେକ ନରକକୁ ଯାଏ। ଏହିପରି ପୂଜାରେ ଯୋଗୀୟ ରୂପର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା ଲାଭ ହୁଏ। ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇ, ଦୃଢ଼ ଏକାଗ୍ରତା ସହ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ବେଦର ମନ୍ତ୍ର ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ, ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ତଳେ ମୁଣ୍ଡ ଦେଇ ନମସ୍କାର କରିବା ଦରକାର। "ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଚମକୁଥିବା ଦେବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମର ଅବତାର!" — ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।