ଏକ ସମୟର କଥା, ଧର୍ମକୁ ବୁଝିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରେ ଆସି ଜୀବନର ଉଚିତ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ। ତେବେ ଗୁରୁ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ— "ପରିଶୁଦ୍ଧତା ଓ ନୀତିରେ ବଢ଼ିବାକୁ କିଛି ନିୟମ ପାଳନ କରିବା ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ। ପ୍ରଥମେ, ମୁତ୍ର ପରେ ପାନି ଦେଇ ପରିଷ୍କାର ହେବା ଦରକାର; ଏହି ପରି ଜଳରେ ବୀର୍ୟ ବିସର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷ କଟିବା ନାହିଁ, ଜଳରେ ଥୁକିବା ଅପରାଧ। ଧାନର ଖୋଲ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ଗୋମୟ ଉପରେ ବସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ପାଉଁ ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛୁଇଁବା କିମ୍ବା ମୁଁହରେ ଫୁଙ୍କିବା ମଧ୍ୟ ନିଷିଦ୍ଧ। ଅଗ୍ନିକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପେଲାଇବା କିମ୍ବା ଜଳରେ ଅଗ୍ନି ନିବାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ୟବସାୟରେ ଅଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା ନକଲି ଜିନିଷ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଅପରାଧ। ତୀର୍ଥ କିମ୍ବା ଜଳସ୍ଥଳୀରେ ସୀମା ଚିହ୍ନଟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପଶୁ, ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ କିମ୍ବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସନ୍ଧ୍ୟା କିମ୍ବା ପ୍ରଭାତବେଳେ ଘର ଦ୍ୱାରରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ, ବିବାଦ ଏଡ଼ିବା ଓ ଅଉଚିତ୍ୟ ଦ୍ୱାରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଏହିପରି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଟଳ ରହିବା ଉଚିତ। ନିଜ ଅଗ୍ନିକୁ ହାତରେ ଛୁଇଁବା ନାହିଁ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳରେ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅଗ୍ନିରେ ମୁଁହରେ ଫୁଙ୍କିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ଅଗ୍ନି ମୁଁହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକାକି ସଭାକୁ ଯିବା କିମ୍ବା ସମାବେଶରେ ଯୋଗ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କପଡ଼ାରେ ପଂଖା କରିବା, ଦେଉଳରେ ଶୋଇବା, ରୋଗୀ, ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ପତିତଙ୍କ ସହ ଶୋଇବା ମନା। ଅଗ୍ନି, ଗାଈ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେହ ଦେଇ ଯିବା ଅନୁଚିତ। ଯୋଗୀ, ସିଦ୍ଧ, ତପସ୍ବୀ କିମ୍ବା ବ୍ରତୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଅପରାଧ। ଚାହିଦାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗାଈର ଛାୟାରେ ପାଦ ଦେଇ ଚାଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅଙ୍ଗାର, ଭସ୍ମ କିମ୍ବା କେଶ ଉପରେ ବସିବା ମନା। ଦ୍ୱିଜାତି ଅନୁଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ ପାନୀୟ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଅନୁଚିତ ଭୋଜନ କରାଯାଏ, ଅବଶ୍ୟକତା ଛାଡ଼ି ଖାଯିବା ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଶୂଦ୍ର ଯୋନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ। ସେ ଜୀବନରେ ଶୂଦ୍ର ହୁଏ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କୁକୁର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଅନ୍ୟର ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ସେ ଖାଦ୍ୟର ଯୋଗ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଏ। ସମୂହ ଭୋଜନ, ବେଶ୍ୟା, ନପୁଂସକଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଗାୟକ, କଂସା କାମ କରୁଥିବା, ନବଜାତ ମାନେ, ପୁନର୍ବିବାହିତା ମହିଳା, ଛତା ବନାଉଥିବା, ଶାପିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଡାକ୍ତର, ବେଶ୍ୟା, ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ସୋମ ବିକ୍ରେତା, କିମ୍ବା କୁକୁର ପାଇଁ ରନ୍ଧୁଥିବାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଏଡ଼ିବା ମନା। ମୁଁଝିଆ, ପୁନର୍ଭୋଜନ କରୁଥିବା, ଭୟଭୀତ, କାନ୍ଦିଥିବା, ଅପମାନିତ, ଦୁଃଖିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅଉଚିତ୍ୟରେ ରନ୍ଧାଯାଇଥିବା, ଶବଦେହର, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଏଡ଼ିବା ମନା। ବିଶେଷ କରି କଳା କାମ କରୁଥିବା, ଅସ୍ତ୍ର ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଏଡ଼ିବା ମନା। ଯାହାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ନାଷ୍ଟ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଆଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଗୁରୁଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଯଦି ସଠିକ୍ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହେଁ, ତେବେ ତାହା ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପାପ ମଧ୍ୟ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ। ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଶୂଦ୍ର ଓ ନିବୃତ୍ତିମାନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ପଣ ଦେଇ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଦେଇପାରିବେ। ଦ୍ୱିଜାତି ଶୂଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ତେଲ ଓ ତେଲଝିଲି ଗ୍ରହଣ କରିପାରନ୍ତି। ଆଲୁ, ପିଆଜ, ଲସୁଣ, ତାଡ଼ି, ଚୁଆଁ, ଅପକ୍ବ, ଅକ୍ରୁତିଶୀଳ, ଖୁମ୍ବି, ଅଣ୍ଡା ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏମିତି ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଜୀବନରେ କିପରି ଶୁଭ ଆଚରଣ କରିବେ, କିପରି ଆହାର ଓ ଆଚରଣରେ ପବିତ୍ରତା ରଖିବେ, ତାହା ଶିଖାଇଲେ। ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏହି ନିୟମକୁ ମନେରେ ରଖି, ଧର୍ମପଥେ ଅଗ୍ରସର ହେବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।