ଏକ ସମୟର କଥା, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମର ନିୟମ ଓ ସଂସ୍କାର ବିଷୟରେ ଶିଖାଉଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଦୁଇ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଭୂମି ଛଡ଼ି, ଦ୍ୱିଜମାନେ କେଉଁଠି ଅନ୍ୟଠାରେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ପବିତ୍ର ନଦୀମାନଙ୍କ ଦେଶରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ରହିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତୀର୍ଥ କିମ୍ବା ଚଣ୍ଡାଳ ଗ୍ରାମ ନିକଟରେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଜ୍ଞ, ଅହଂକାରୀ, ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ଚଣ୍ଡାଳ ସହ ରହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ କେବେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ମିଶ୍ରଣ ଅର୍ଥାତ୍, ଯଜ୍ଞ କରାଇବା, ପାଠ ପଢ଼ାଇବା, ଯୌନ ସଂଯୋଗ କିମ୍ବା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଭୋଜନ କରିବା—ଏହା ମିଶ୍ରଣର ଏଗାରୋଟି ଦୋଷ ଅଛି। ଏହିପରି ଦୋଷରୁ ସବୁପରି ଚେଷ୍ଟା କରି ଦୂରେଇ ରହିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁଠାରେ ଛାଇଁରେ ସୀମା ରୂପି ଚିହ୍ନ ଦିଆଯାଏ, ସେଠାରେ ଏମିତି ମିଶ୍ରଣ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏକ ପଙ୍କ୍ତି ଛଅ ପ୍ରକାରରେ ଭାଗ ହୁଏ—ଦ୍ୱାର, ସ୍ତମ୍ଭ କିମ୍ବା ପଥ ଦ୍ୱାରା। ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ କେବେ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କାହାର ଶରୀରର ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନକୁ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ କେବେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ କଥା ନିଜକୁ ଅପ୍ରିୟ, ତାହା କେବେ ଅନ୍ୟକୁ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜଳଅର୍ପଣ କରନ୍ତିନି, କିମ୍ବା ଅପବିତ୍ର, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବେଦ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ସଦା ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ୍। ଏପରି କରିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ରୌରବ ନାମକ ନରକରେ ଅସଂଖ୍ୟ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଥାନ୍ତି। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, କାନ ଢାକି ଚୁପ୍ଚାପ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ୍। ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ସହ କେବେ ବିବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏପରି କଲେ, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷୀ ହେବେ ଓ ଅପବାଦ ଦୁଇଗୁଣ ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ପୁଅ କିମ୍ବା ଗାଁଠିକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ପରି ଅଭିଧାନ କରାଯାଏ। ପୁରୁଣାମାନେ ଏହିପରି ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି। ଯାହା ପୋଷାକ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଛି କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ, ତାହାକୁ କେବେ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଗ୍ରହଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଖାଇବା ପରେ କିମ୍ବା ମୁହଁ ଢାକି ଅନ୍ୟଙ୍କ ସହ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଅଙ୍ଗ ଖୋଲିଛନ୍ତି, ପାଗଳ, ମଦରେ ମତ୍ତ, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଛିଙ୍କୁଛନ୍ତି, ଉବାଉଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାମତେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁତ୍ର ଉପରେ କେବେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଏହା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ, ମଧୁ, ଘୃତ କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିବା ହବି କେବେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କ୍ରୋଧ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଆସକ୍ତିକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ୍। ଇର୍ଷ୍ୟା, ଅହଂକାର, ଶୋକ ଓ ମୋହକୁ ମଧ୍ୟ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ୍। ନୀଚ କିମ୍ବା କଠୋର ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ କେବେ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମହାନ୍ଭାବଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ନିଜକୁ କେବେ ଶାପ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ତାହାକୁ ‘ନଦୀ’ ବୋଲି ଡାକିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ‘ପାହାଡ଼’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା କିମ୍ବା ପାଉଁ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଉପରେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅପବିତ୍ର ସହ ଏମିତି ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠି କେଶ କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତାଙ୍ଗ ଖୋଲିଥାଏ। ଯୌନ, ପେଟ କିମ୍ବା ଅପବ୍ୟବହାର ବିଷୟରେ କଥା କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଓ ଏପରି କଥା ଶୁଣିବା କେବେ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପାଣିକୁ ପାଉଁ କିମ୍ବା ହାତରେ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମ୍ଲେଛ ଭାଷା ଶିଖିବା କିମ୍ବା ପାଉଁ ଦ୍ୱାରା ଆସନ ଟାଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ମସାଜ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅଚାନକ କିମ୍ବା ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ନୁହେଁ। ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ କିମ୍ବା ବାଦ୍ୟ ଚାଳନ କରିବା କେବେ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏପରି ଧର୍ମନୀତି ଓ ଆଚରଣ ମାନିଲେ, ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ପରଜନ୍ମ ଉଭୟରେ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ।