ଏକ ଗୃହସ୍ଥ, ନିତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା ଓ ନିଜ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍। ସେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ରଖିବା ଉଚିତ୍। ତାଙ୍କର ପୋଷାକ, ଭାଷା ଓ ମନ ସବୁ ମିଳିତ ଏବଂ ସମ ରହିବା ଦ୍ୱାରା ସେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଆଚରଣକୁ ଅନୁସରିବା ସହିତ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଆଚରଣ କଲେ ସେ ପୁଣ୍ୟମୟ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିବା ହୋଇ, କେବେ ପତିତ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ସତ୍ୟ କଥା କହେ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିଥାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ସଂଯୋଗ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ। ଏହିପରି ଗୃହସ୍ଥ ଯିଏ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି ମୃଦୁ ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଉନ୍ନତି ପାଏ। ଯିଏ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଓ ପିତୃକର୍ମ କରିବାକୁ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଯଜ୍ଞ କରିବା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରେ। ଦେବତାଙ୍କୁ ସେ ଦିନକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରମରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଗୃହସ୍ଥ ଭାବେ କେବଳ ଘର ଥିଲେ ହେଲା ନାହିଁ; ଏହି ଆଚରଣ ଓ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ମାନେ ଗୃହସ୍ଥ ହୁଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଚିହ୍ନ। ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଓ ନିନ୍ଦିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏଥିରେ ଆଉ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଖ୍ଷମା ହେଉଛି ଅନ୍ୟର କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୋଷକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ସହିବା। ଦୟାକୁ ମୁନିମାନେ ସିଧାସଳଖ ଧର୍ମର ଉପାୟ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଯଦି କେହି ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଦୂରେଇଯାଏ, ତାହାକୁ ଜ୍ଞାନ ବୋଲି ମନାଯାଏ ନାହିଁ। ପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଅର୍ଥାତ୍ ଯଥାର୍ଥ କଥା କହିବାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ କେବେ ଶୋକ ନାହିଁ। ସେ ମହାଦେବ ସିଧାସଳଖ ଏହି ଜ୍ଞାନ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ। ମହାଯଜ୍ଞାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେହି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଭ କରେ। ଶରୀର ବିନା ରୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ପରମ ନୁହେଁ। କେବେ ମନରେ ଅଧର୍ମ ଉପାୟରେ ଅଭିଲାଷା ବା ଧନର ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କାରଣ ଧର୍ମ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀମାନ୍ ପ୍ରଭୁ, ଦେବତା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପଥ। କେବେ ବେଦ ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନାହିଁ ଏପରି କରୁଥିବାଙ୍କ ସହିତ ସଂଗ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯିଏ ପଢ଼ାଏ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଦେଉଛି, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। କେବେ କ୍ଷତିକାରକ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନାହିଁ ଚୋରି କରିବା। ଯିଏ ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତି ନେଇଯାଏ, ସେ ନରକରେ ପଡ଼ିଯାଏ। ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ ମଣିଷ ଯଦି ଅସମର୍ଥ ହୁଏ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନିନ୍ଦିତ କାର୍ଯ୍ୟ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିବା ଭିକ୍ଷୁକ ଅନ୍ୟର ପ୍ରାଣକୁ ନେଇଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତି କେବେ ନେଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯାହାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ। ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ସମ୍ପତି ନେଇବାକୁ ସବୁବେଳେ ଏକାଗ୍ରତାରେ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯାହା ଦିଆଯାଏନି, ତାହା ନେବା ହେଉଛି ଚୋରି; ଏହିପରି ମନୁ ନିୟମ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏକମାତ୍ର ଧର୍ମ ନିମିତ୍ତେ ତାହା କରିବା ନିୟମ ଅଛି, ନହେଲେ ପତନ ହୁଏ। ଏହି ନିୟମ: ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଏ, ତେବେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଯିଏ ପାପକୁ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଢାକି ରଖେ, ସେ ନାରୀ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେକୁ ଠକେ। ଏବଂ ଯେଉଁ ବ୍ରତ ଠକେଇ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ, ସେ ବ୍ରତ ଦାନବଙ୍କୁ ଯାଏ। ଯିଏ ତ୍ୟାଗୀଙ୍କୁ ଚୋରି କରେ, ସେ ପଶୁ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଏହିପରି ଧର୍ମମୟ ଆଚରଣ ଓ ଜ୍ଞାନ ଅନୁସରଣ କଲେ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ଜୀବନକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗତି ଲାଭ କରେ।