ଏକ ଶିଷ୍ୟ, ଯିଏ ନିୟମିତ ଏବଂ ଶାସିତ ଚିତ୍ତ ରଖେ, ସେ ନିଜ ଶରୀର ଛାଡ଼ିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସ୍ଥିର ମନେ ଥାଇ, ଅବିରତ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନରେ ଅଟୁଟ ରହିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଶିଷ୍ୟ ନିୟମିତ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ସହିତ ଧୂଳିସ୍ନାନରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଶିଷ୍ଟ ରହିବା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରେ। ଏହି ଉପାୟକୁ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଉପଦେଶର ଅନୁସରଣ କରି, ମଣିଷ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଶୁଭ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହା ପରେ, ଦ୍ୱିଜ ମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ଯେତେବେଳେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରି ତାହାର ଅର୍ଥ ବୁଝିନେଇଥାଏ, ସେ ନିଷ୍ପତ୍ର ହୋଇ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ନିଜ ବ୍ରତ ପୂରଣ କରି, ନିୟମିତ ଓ ସମର୍ଥ ହୋଇ ସେ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ। ସେ ଦୁଇଟି ଉପବୀତ, ଜଳ ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ସୁନାର ଦୁଇଟି କଣ୍ଟା, ବେଦ, କେଶ ଓ ନଖ କଟା ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ ଥିବା ଦ୍ୱାରା ସେ ସଜିଥିବା ଚାହିଁ। ସୁନା ବ୍ୟତୀତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ନ ଥିବା ମାଳା ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସାଧ୍ୟ ଥାଏ, ସେ ପୁରୁଣା କିମ୍ବା ମଝିଆ କପଡ଼ା ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେ ଜୁତା, ମାଳା କିମ୍ବା ସ୍ୟାଣ୍ଡାଲ୍ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବାୟା କନ୍ଧ ଉପରେ କପଡ଼ା ବା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସଠିକ୍ ଆକୃତି ଓ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଜନ୍ମ ଦୋଷ ନଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକ ଶିଳ୍ପ ଓ ପବିତ୍ରତା ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସମସ୍ତ ବେଳେ ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ। ତିନି ପ୍ରକାର ଜନ୍ମସଂସ୍କାର ଦିନରେ ଯେପରି ଉପବିତ୍ଥି ରହିଥାଏ, ସେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହିବା ଉଚିତ। ଗୃହସ୍ଥ ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱିଜ ଦିକ୍ଷିତ ହୋଇଛି, ସେ ସଦା ବ୍ରତ ଓ ଶୁଧ୍ଧି କ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଏହି କଥା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ ନାହିଁ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପତିତ ହୁଏ। ସେ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସାନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା ଓ ଜନାନୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି କରୁଣା ଦେଖାଇ, ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ପୋଷାକ, ଭାଷା ଓ ମନଃସ୍ଥିତି ସମଞ୍ଜସ ରହିବା ଉଚିତ। ସେ ଏହି ଆଚରଣକୁ ଅନୁସରିବା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ କିଛି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁଣ୍ୟମାର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଏହିପରି ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି ସେ କେବେ ପତିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯିଏ ସତ୍ୟ କଥା କହେ ଓ କ୍ରୋଧ ଜୟ କରିଛି, ସେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଦ ସାମ୍ୟୋଗ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏକ ଦୟାଳୁ, ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିତ, ମୃଦୁ ଓ ଆତ୍ମସଂୟମୀ ଗୃହସ୍ଥ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଉନ୍ନତି ଲାଭ କରେ। ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଓ ପିତୃକର୍ମାନୁଷ୍ଠାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା ଗୃହସ୍ଥ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ଆତ୍ମସଂୟମୀ, ଯଜ୍ଞ କରେ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ଉଦ୍ୟମରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କେବଳ ଘର ରଖିଲେ ଗୃହସ୍ଥ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏହି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିଥିବାକୁ ଗୃହସ୍ଥ କୁହାଯାଏ। ଏହି ଆତ୍ମନିଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ବ୍ରାହ୍ମଣର ଚିହ୍ନ। କ୍ଷମତା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଓ ନିନ୍ଦିତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଗୃହସ୍ଥ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏହି ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। କ୍ଷମା ହେଉଛି ଅନ୍ୟର କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୋଷକୁ ସହିବା। ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି, କରୁଣା ହେଉଛି ଧର୍ମର ପ୍ରଧାନ ଉପାୟ। ଏହାକୁ ତାହା ଜ୍ଞାନ ଭାବିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଯଦି କେହି ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରୁ ଦୂରେ ଯାଏ, ତେବେ ତାହାକୁ ଜ୍ଞାନ କୁହାଯାଏ ନାହିଁ। ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି, ସତ୍ୟ ହେଉଛି ଯଥାର୍ଥ କଥା କହିବା। ଅବିନାଶୀକୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଜାଣ; ଏହିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ କେବେ ଶୋକ ହୁଏ ନାହିଁ।