ଏକ ଶିଷ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଦୈନିକ ଜୀବନରେ ସଦା ସାଧୁ ଓ ମୂଦୁ ଭାଷା ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ, ମଧୁର ଓ ଉପକୃତିକାରୀ କଥା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ତେଲ ଲଗାଇବା, ଉଡ଼ାଇବା, ପାଦୁକା ବୋହିବା ଓ ଛତା ଧରିବା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବା ଓ ନିନ୍ଦା କରିବାରୁ ସେ ସଦା ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ। ଆବଶ୍ୟକ ପରିମାଣରେ ଜିନିଷ ଏକତ୍ର କରିବା ଓ ପ୍ରତିଦିନ ଭିକ୍ଷା ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଏହି ଶିଷ୍ୟର ଦୈନିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ନୃତ୍ୟ ଦେଖିବାରୁ ଏବଂ ଗୀତ ଓ ତାହା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଆକାଂକ୍ଷା ରଖିବାରୁ ସେ ସଦା ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ। ଅଶୁଚି ମହିଳା ଓ ନିମ୍ନ ଜାତିର ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ଗୁପ୍ତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ପହାଡ଼ି, ଗୋସ୍ଥୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କ୍ରୀଡାରେ ଲିପ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି ଭ୍ରମ ବା ଲୋଭରେ ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଜିତ ଜିନିଷ ନେଇଯିବେ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରୁ ପତିତ ହେବେ। ଗୁରୁଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ପାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କେବେ କଷ୍ଟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମନୁ ଏହିପରି ଭ୍ରଷ୍ଟ ମାର୍ଗରେ ଯାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟକୁ ବିଦାୟ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ନିଷେଧ କରାଯିବା ସମୟରେ ବା ଉପକୃତିକାରୀ ପାଠ ଦିଆଯିବା ସମୟରେ, ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଗୁରୁଙ୍କର ପୁତ୍ର, ପତ୍ନୀ ଓ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ସହିତ ବ୍ୟବହାର କରିବାରେ ଶିଷ୍ୟର ନିୟମ ଅଛି। ଗୁରୁପୁତ୍ର ଯଦି ପାଠ ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁ ପରି ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ତଥାପି, ଗୁରୁପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇବା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଭିନ୍ନ ଜାତିର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହିତ ଉଠି ଓ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା, ତାଙ୍କର କେଶ ଶୂଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ହାତ ଲଗାଇ ବିନମ୍ରତା ଦେଖାଇ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ" ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କ ସହିତ ବ୍ୟବହାର କରିବାରେ, ସଦା ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଚରଣକୁ ମନେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଏକାପରି ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ପରି। ଯାତ୍ରାରୁ ଫିରିଲେ, ଶିଷ୍ୟ ଜାତି-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ବିନମ୍ରତା ପୂର୍ବକ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କ ସହିତ ମାଆ ପରି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ମାଆ ସମସ୍ତଙ୍କଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଶିଷ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ବେଦ, ଧର୍ମ ଓ ପୁରାଣର ଅଂଗ ଶିଖାଇବା ଉଚିତ। ଗୁରୁ ନିଜ ସହିତ ରହୁଥିବା ଶିଷ୍ୟର ଦୋଷ ଦୂର କରିଥାଆନ୍ତି। ଯଦି ଗୁରୁ ଖାଦ୍ୟ, ଧନ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେବାର ସମର୍ଥ ଅଟନ୍ତି, ତେବେ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଦଶ ଶିଷ୍ୟକୁ ପାଠ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହାର ମଧ୍ୟରେ, ଜ୍ଞାନ ଦାନ କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବରୁ ବିବର୍ତ୍ତିତ ନିୟମାନୁସାରେ। ଗୁରୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ "ପଠ କର, ଦୟା କରି" ଓ "ଏଠାରେ ବିରାମ ହେଉ" ବୋଲି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥାଆନ୍ତି। ତିନି ଶ୍ଵାସରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଶିଷ୍ୟ 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ। ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଅଧ୍ୟୟନ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ; ନହେଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅବସ୍ଥାରୁ ପତିତ ହେବେ। ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି। ଗୁରୁ ସେମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ଘୃତ ଆହୁତି ଦେଇ ସମୂହ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରନ୍ତି। ଦେବମାନେ ମାଂସ ଆହୁତି ଦ୍ୱାରା, ଧର୍ମର ଅଂଗ ଓ ପୁରାଣ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଏହାପରେ, ଶିଷ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର ଚିତ୍ତରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସଦା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣକୁ ଜପ ଯଜ୍ଞ ବୋଲାଯାଏ। ଏକ ପକ୍ଷରେ ଚାରି ବେଦ ଅଛି, ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ କେବଳ ଗାୟତ୍ରୀ। ଏହା ପରେ, ଶିଷ୍ୟ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ତିନି ବଡ଼ ବ୍ୟାହୃତି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଅଶୁଭତା ଦୂର କରନ୍ତି। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍—ଏହି ତିନି ବ୍ୟାହୃତି ମନ୍ତ୍ର ଅନୁକ୍ରମରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ଏସେନ୍ସ, ଏହି ମହାଯୋଗ ଭାବରେ ଘୋଷିତ।