କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଏକ ସମୟର କଥା, ଶିଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ ନିଜ ସମସ୍ତ କାମକୁ ଛାଡି ଦେଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନିବେଶିତ ହେବାକୁ ଉଚିତ। ଏପରି ଶିଷ୍ୟ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥାଏ। ଗୁରୁଙ୍କ ଉପକୃତିକୁ କେବେ ମିଳାଇପାରିବ ନାହିଁ, କୌଣସି ପ୍ରକାରରେ ମିଳାଇପାରିବ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ବିନା, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ଧର୍ମର ସାର ଘୋଷିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅନେକ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଶିଷ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିବେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ତ୍ରୁଟି ହୋଇଥାଏ, ତେଣୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ। ଏହି ପୃଥିବୀରେ, ଦାତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ ଆସେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ଉପକୃତି ଅନ୍ୟମାନେ ଉପଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି। ତାପରେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ମନୁ ତାଙ୍କୁ ଅବିନାଶୀ ଲୋକଗୁଡିକ ବିବର୍ଣ୍ନ କରିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ବଡମାନେ ଥାନ୍ତି, ଛୋଟମାନେ ଉଠିବା ଉଚିତ, ଏବଂ 'ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି' ଭାବରେ ସମ୍ମାନ ସହ କହିବା ଉଚିତ। ଧର୍ମଜ୍ଞ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ 'ଓ ପୂଜ୍ୟ ଶ୍ରୀମାନ୍' ଭାବରେ ଆଡ୍‌ଡ୍ରେସ୍ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ ସଦା କଥାବାର୍ତା କରିବା ଉଚିତ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯଦି ସମୃଦ୍ଧି ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଲୋକମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକେ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମାତ୍ର ନମସ୍କାର ହେବା ଉଚିତ। ନାରୀମାନେ ପାଇଁ, ପତି ହେଉଛନ୍ତି ଶିକ୍ଷକ; ସେ ଯେଉଁଠି ରହନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଶିକ୍ଷକ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ପାଞ୍ଚ ଶ୍ରେଣୀର ସମ୍ମାନ ବିବର୍ଣ୍ନ କରାଯାଇଛି, ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଏକ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ। ଯେଉଁଠି ଏହି ଲୋକମାନେ ମିଳନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ—ଏକ ଦଶମ ଷ୍ଟେଜ୍‌କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଶୂଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ। ବୃଦ୍ଧ, ଭାରରେ ବାକ୍ର, ରୋଗୀ ଓ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଶିଷ୍ୟ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ସଂୟମିତ ଭାଷାରେ ଖାଇବା ଉଚିତ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ମଧ୍ୟସଭାରେ ଉଠିବା ଉଚିତ, ବୈଶ୍ୟ ସଭାର ଉପରେ ଉଠିବା ଉଚିତ। ଏହି ଶିଷ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁବେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି। ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁବା ନିୟମ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପତିତ ଓ ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଛାଡି। ଏକ ଶିଷ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଉଦ୍ୟମ କରି ଘର ଘର ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁବା ଉଚିତ। ଯଦି ଭିକ୍ଷା ମିଳିନାହିଁ, ତେଣୁ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଘରକୁ ଗଲେ, ସେଉଁଠିକୁ ଏକ ଏକ କରି ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଏହି ଶିଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ଭାଷାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ନ ଦେଇ, ଉଦ୍ୟମ ସହ ଏବଂ ମନକୁ ଅନ୍ୟଠି ନେଇ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଏହି ଭିକ୍ଷା ଜୀବିକା ଉପବାସ ଭଳି ଗଣାଯାଏ। ଦେଖିଲେ ଆନନ୍ଦ ହେବା, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଏବଂ ସଦା ଅନୁମୋଦନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଅପୂଜ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯାହାକୁ ବିଶ୍ୱ ଘୃଣା କରେ, ତାହାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ। ସଦା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହା ଏକ ଚିରନ୍ତନ ନିୟମ। ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନରେ ବସି, ଖାଇସାରି ଦୁଇଥରେ ମୁହଁ ଧୁଇବା ଉଚିତ। ମୁହଁ ଓ ଭିତରକୁ ଛୁଇଲାପରେ, ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ଅଧ୍ୟୟନ ଆରମ୍ଭ କରିବାବେଳେ, ଥୁକିବା, କାଶିବା କିମ୍ବା ଭାରି ଶ୍ୱାସ ନେଇବା ପରେ ମୁହଁ ଧୁଇବା ଉଚିତ। ଦୁଇ ସନ୍ଧିବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଆଗରୁ ଧୁଇ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁନଃ ଧୁଇବା ଉଚିତ। ଅଁଶୁ ଝଡ଼ିବା ପରେ ଏବଂ ରକ୍ତ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପରେ ମଧ୍ୟ ମୁହଁ ଧୁଇବା ଉଚିତ। ଶୁଇବା ପରେ, ଏକ କିମ୍ବା ଅନେକ ଥର ମୁହଁ ଧୁଇବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟ କିଛି ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ। ନାରୀମାନେ କିମ୍ବା ନିଜକୁ ଛୁଇଲାପରେ, ତଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲାପରେ, ନିଜ କେଶ କିମ୍ବା ଅପରିଷ୍କୃତ ବସ୍ତ୍ରକୁ ଛୁଇଲାପରେ, ଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଚାହିଁଲେ ସଦା ବସି, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇ ମୁହଁ ଧୁଇବା ଉଚିତ। ପାଦ ଧୁଇ ନାହିଁ, ମୁହଁ ଧୁଇଲାପରେ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ ରହିଯାଏ। ଏହିପରି ନିୟମ ଓ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା ଅନୁସରିବା ଦ୍ୱାରା ଶିଷ୍ୟ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଶୁଦ୍ଧି ଓ ଧର୍ମ ଅବିରତ ଭାବେ ବଢ଼ି ଚାଲିଥାଏ।