ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଧର୍ମର ଗଭୀର ନିୟମ ଓ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ମହାନ ଋଷିମାନେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିଖାଇଥିଲେ । ତେଉଁମାନେ କହିଥିଲେ, ଯଦି ମୁଞ୍ଜା ଦୂର୍ଲଭ ହୁଏ, ତେବେ ଉପବୀତ କୁଶ ଦ୍ୱାରା, ଏକ କିମ୍ବା ତିନି ଗଠିରେ ବନାଯାଇପାରିବ । ଏହା ବାଦରେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଗଛର କାଠ କିମ୍ବା ନିର୍ମଳ ଓ ମୃଦୁ ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଉପବୀତ ତିଆରି କରିପାରିବେ । ଯିଏ ଲୋଭ, ଭୟ, ମୋହ କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାବଶତଃ ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେ ଧର୍ମରୁ ପତିତ ହୁଏ । ସ୍ନାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ୍ । ବଡ଼ମାନେ, ଅଗ୍ରଜ ଓ ବୟସ୍କଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଅଭ୍ୟାସ ହେବା ଉଚିତ୍ । ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଆରୋଗ୍ୟ ପାଇଁ ଆଳସ୍ୟ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଅଭ୍ୟାସ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ । ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାବେଳେ, ଶେଷରେ 'ଅ' ଧ୍ୱନି ଯୋଗ କରିବା ଓ ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର ଦୀର୍ଘ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଯେଉଁଠାରେ ନମସ୍କାର ପାଉନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ ଶୂଦ୍ର ସମାନ ଭାବିତ ହୁଏ । ଡାହାଣ ହାତ ଡାହାଣକୁ ଏବଂ ବାମ ହାତ ବାମକୁ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ୍ । ଯେଉଁଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରଥମେ ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ । ଏପରି ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ଦେବତା ଓ ଏହା ସଦୃଶ କ୍ରିୟାରେ ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ । ଏକ ବୈଶ୍ୟ ସହିତ ମିଳିଲେ 'ସମୃଦ୍ଧି ହେଉ' ବୋଲି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଓ ଶୂଦ୍ର ସହିତ ମିଳିଲେ 'ଆରୋଗ୍ୟ ହେଉ' ବୋଲି କୁଶଳ କୁସୁମ କହିବା ଉଚିତ୍ । ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଜାତିର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପିତୃବ୍ୟ (କକା) ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣୀୟ । ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱଶ୍ରୁ, ବଡ଼ ପିତାମହୀ ଓ ଧାତ୍ରୀ (ଧାଇମା) ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ମନ, ବାଚା, କାୟା ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ପାଠ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଏହି ଗୁରୁମାନଙ୍କ ସହିତ କେବେ ବସିବା କିମ୍ବା ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ବିବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରେ, ସେ ପତିତ ହୁଏ । ଏହି ଗୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ ତିନି ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ମଧ୍ୟରୁ ମାତା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନୀୟ । ବଡ଼ଭାଇ ଓ ସ୍ୱାମୀ—ଏହି ପାଞ୍ଚ ଜଣେ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଯେଉଁଠାରେ ସମୃଦ୍ଧି ଆଶା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଏହି ପାଞ୍ଚ ଜଣେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ । ପୁତ୍ର ନିଜ ସବୁ କାମ ଛାଡ଼ି, ସେମାନଙ୍କ ସେବା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଲିନ ହେବା ଉଚିତ୍ । ଏପରି କରିଲେ ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଲାଭ କରେ । ସେମାନଙ୍କ ଋଣ କେବେ ଶୋଧ କରିହେବ ନାହିଁ । ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ବିନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଏହି ଧର୍ମର ସାର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦିଏ । ଶିଷ୍ୟ ଏହି ଜ୍ଞାନର ଫଳ ଭୋଗ କରି, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ । ଯଦି ଦୋଷ କରିଥାଏ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଭୟଙ୍କର ନରକ ପାଏ । ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯିଏ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଉପକୃତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ ପାଏ । ତାପରେ ପୂଜ୍ୟ ମନୁ ଅବିନାଶୀ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଦେଶ କରିଥିଲେ । ଯୁବ ଅନୁଗାମୀ, ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ 'ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି' ବୋଲି ଉଠି ଦର୍ଶାଇବା ଉଚିତ୍ । ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଅପରକୁ 'ଭଗବନ୍ତ' ବୋଲି ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମ୍ବୋଧନ କରିବେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ସମ୍ମାନ ସହିତ ଏହିପରି ସମ୍ବୋଧନ କରିବା ଉଚିତ୍, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ସମୃଦ୍ଧି ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବେ । ଏହିମାନେ ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମାନ ଜାତି ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ସମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ । ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ଏକମାତ୍ର ଗୁରୁ; ସେଉଁଠି ସ୍ୱାମୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଗୁରୁ ଅଛନ୍ତି । ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ଶ୍ରେଣୀ ରହିଛି, ଏଠାରେ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ପରବର୍ତ୍ତୀଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ । ଯେଉଁଠି ଏମାନେ ଥାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେମାନେ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଦଶମ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଏକ ଶୂଦ୍ର ମଧ୍ୟ । ବୃଦ୍ଧ, ଭାର ଟାଣି ନମିଥିବା, ରୋଗୀ ଓ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ । ଅନୁମତି ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ବାଣୀ ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ । କ୍ଷତ୍ରିୟ ମଧ୍ୟସଭାରେ ଓ ବୈଶ୍ୟ ସଭାଉପରେ ବସିବା ଉଚିତ୍ । ଏହିପରି ଧର୍ମ ଓ ଆଚରଣ ଶିଖିଲେ, ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଅନନ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ ହୁଏ ।