ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଧର୍ମଗ୍ରନ୍ଥରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଯେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅଙ୍କର ଉପନୟନ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ଵନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଗର୍ଭର ଅଷ୍ଟମ ମାସରେ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମ ବର୍ଷରେ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପନୟନ ପରେ ଶିଶୁ ଅନ୍ନ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବ, ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ରଖିବ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଅନୁଗତ ରହିବ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତିନି ପଟିର ଜନ୍ୟୱ ଅଥବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବାକୁ ନିୟମ ଅଛି। ଏହା ଅନ୍ୟ ଭାବେ କଲେ ତାହା ଅଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛି। ଏହି ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଜନ୍ୟୱ ଶୁଭ୍ର, ଦୋଷରହିତ ଓ ଉତ୍ତମ ହେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଏହା ଉପଲବ୍ଧ ନାହିଁ, ତେବେ ଗୋରୁର ଚର୍ମ କିମ୍ବା ରୁରୁ ହରିଣର ଚର୍ମର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବାକୁ ନିୟମ ଅଛି। ଜନ୍ୟୱ ସଦା ବାଉଁ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଓ ଡାହାଣ କାନ୍ଧ ତଳେ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ, କେବଳ ଶୋକକାଳରେ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଯିବ। ଯେତେବେଳେ ଜନ୍ୟୱ ଡାହାଣ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଓ ବାଉଁ କାନ୍ଧ ତଳେ ପିନ୍ଧାଯିବ, ତାକୁ 'ପ୍ରାଚୀନାବୀତ' କୁହାଯାଏ, ଏହା ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ବେଦାଧ୍ୟୟନ, ଭୋଜନ କରିବା ବେଳେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସଦା ବାଉଁ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଜନ୍ୟୱ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକାର ନିୟମିତ ଭାବେ ଜନ୍ୟୱ ପିନ୍ଧିଲେ ଏହା ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ ହେଉଛି। ମୁଞ୍ଜା ଉପଲବ୍ଧ ନଥିଲେ, କୁଶା ଗଛର ତନ୍ତୁରୁ ଏକ କିମ୍ବା ତିନି ଗଠିରେ ଜନ୍ୟୱ ତିଆରି କରାଯିବ। କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଗଛର କାଠ କିମ୍ବା ମୃଦୁ ଓ ଦୋଷରହିତ ଜାତିର ତନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରାଯିବ। ଯଦି କେହି ଲୋଭ, ମୋହ, ଭୟ କିମ୍ବା ଅବିବେକରେ ଜନ୍ୟୱ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ଧର୍ମରୁ ଅପସୃତ ହୁଏ। ସ୍ନାନ ପରେ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃମଣ୍ଡଳକୁ ତୃପ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ। ବୟସ୍କ ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ନମସ୍କାର କରିବା ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ଆଳସ୍ୟ ଓ ଏହା ସଦୃଶ କାମ କରିବା ଏଡ଼ାଇବା ଦରକାର। ନାମର ଶେଷରେ 'ଅ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷରକୁ ଦୀର୍ଘ କରିବା ନିୟମ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଶୂଦ୍ର ସମାନ। ଡାହାଣ ହାତ ଡାହାଣକୁ, ବାଉଁ ହାତ ବାଉଁକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଜଣଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ମିଳିଛି, ପ୍ରଥମେ ସେଉଁଠାରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଦି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ। ବୈଶ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ 'ସମୃଦ୍ଧି' କୁହିବା ଏବଂ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ 'ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ' କୁହିବା ଉଚିତ। ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାତିର ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ପିତୃବ୍ୟୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣୀୟ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱଶୁରୀ, ବଡ଼ ଠାକୁରମା ଓ ଧାତ୍ରୀ ଗୁରୁ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବେ। ସେମାନଙ୍କୁ ମନ, ବାକ୍ୟ, କାୟା ଦ୍ୱାରା ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ବସିବା କିମ୍ବା ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରେ, ସେ ଅଧୋପତିତ ହୁଏ। ଏହି ଗୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ତିନିଜଣ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାତା ସର୍ବୋପରି ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ବଡ଼ ଭାଇ ଓ ସ୍ୱାମୀ—ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣୀୟ। ଯିଏ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଏହି ଗୁରୁମାନଙ୍କୁ ନିବେଶିତ ହେବା ଦରକାର। ଏମିତି କଲେ ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଲାଭ କରେ। ସେମାନଙ୍କ ଋଣ କେବେ ବି ଶୋଧ କରିହେବା ନୁହେଁ। ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ବିନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଧର୍ମର ସାର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ପରଲୋକରେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦିଏ। ଶିଷ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଫଳ ଭୋଗ କରି, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଯଦି ତ୍ରୁଟି କରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ। ଏହି ଜଗତରେ ଦାତା ପ୍ରତି ଲୋକମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଉପକାର କରେ। ଏପରେ ପୂଜ୍ୟ ମନୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୟ ଲୋକଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ କଲେ। ବଡ଼ମାନେ ଚାଲିଆସିଲେ, କନିଷ୍ଠ ଉଠି ନମ୍ରତା ସହିତ 'ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।