ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷା ଓ ଧର୍ମର ସଂଗ୍ରହ କେମିତି ହେବ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୂର୍ବରୁ ଋଷିମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଅମୃତ ମଥନ ସମୟରେ ପଚାରିଥିଲେ। ତାହାପରେ କୃଷ୍ଣ, ସ୍ଥିର ମନ ନିଏ, ଋଷିମାନେ କହିଥିବା ଉତ୍ତରକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସନତ୍କୁମାର ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନଙ୍କ କଥା ଅନୁସରଣ କରି, ଜେଉଁମାନେ ଏହି ଅର୍ଥରେ ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି ଓ ପରମ ପଦକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଉପଦେଶ ବିଶେଷକରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ଶ୍ରବଣ ଓ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ କର୍ମମାର୍ଗ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ସ୍ୱୟଂ ମନୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କ ନାଥ, ତିନି ଶ୍ରୋତା ଋଷିମାନେ ନିକଟରେ ଏହି ଧର୍ମକଥା କହିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ମନ ସ୍ଥିର କରି ମୋର କଥା ଶୁଣ।" ଏହି କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ଅଠମା ମାସର ଗର୍ଭ ଅଥବା ଅଠମ ବର୍ଷରେ, ନିଜ ଶାସ୍ତ୍ର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଉପନୟନ କରିବାକୁ ହୁଏ। ଏହି ଦିନରୁ, ଜୀବିକା ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ନେଇ, ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଗୁରୁଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ତାରର ଜନ୍ୟୂ, କିମ୍ବା ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଏହି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କଲେ କର୍ମ ଅପବିତ୍ର ହୁଏ। ଶୁଦ୍ଧ, ଅପରାଧରହିତ ଓ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ୟୂ ବା ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ନଥିଲେ ଗୋମୂତ୍ର ବା ରୁରୁ ମୃଗଚର୍ମ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଜନ୍ୟୂ ସଦା ବାମ କନ୍ଧ ଉପରେ ଓ ଡାହାଣ ହାତ ତଳେ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଶୋକ ସମୟରେ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧିବା ନିୟମ ଅଛି। ପିତୃକର୍ମ ଦିନରେ ଡାହାଣ କନ୍ଧ ଉପରେ ଓ ବାମ ହାତ ତଳେ ଯେଉଁ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଯାଏ, ତାହାକୁ 'ପ୍ରାଚୀନାବୀତ' କୁହାଯାଏ। ବେଦାଧ୍ୟୟନ, ଭୋଜନ କରିବା ବେଳେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସଦା ବାମ କନ୍ଧ ଉପରେ ଜନ୍ୟୂ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ଏହି ନିୟମ ସନାତନ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ସଦା ମାନିବା ଦରକାର। ମୁଞ୍ଜା ନ ମିଳିଲେ, କୁଶ ତାରର ଜନ୍ୟୂ ତିଆରି କରି ପିନ୍ଧିବା ଯାଏ, ଏହି ତାର ଏକ କିମ୍ବା ତିନି ଗଠି ହୋଇପାରିବ। ବା ବଳିଦାନ ଯୋଗ୍ୟ ଗଛର କାଠ ବା ନରମ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ। ଯଦି କେହି ଲୋଭ, ଭୟ, ମୋହ କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାରେ ଜନ୍ୟୂ ପିନ୍ଧିବା ବନ୍ଦ କରେ, ସେ ଧର୍ମରୁ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ହୋଇଯାଏ। ସ୍ନାନ ପରେ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତୃପ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ। ବଡ଼ମାନେ, ଶିଷ୍ଟ, ଓ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନମସ୍କାର କରିବା ଦିନଚର୍ୟା ହେବା ଉଚିତ। ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ଆଳସ୍ୟ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁର୍ବଳତା ଦୂରେଇବା ଦରକାର। ନାମର ଶେଷରେ 'ଅ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଓ ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର ଦୀର୍ଘ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ନମସ୍କାର ପାଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୂଦ୍ର ସମାନ। ଡାହାଣ ହାତରେ ଡାହାଣ, ବାମରେ ବାମ ହାତ ଲଗେଇ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଲୋକଠାରୁ ଶିକ୍ଷା ମିଳିଛି, ପ୍ରଥମେ ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର ଦେବା ଉଚିତ। ଦେବକର୍ମ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏନାହିଁ। ବୈଶ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ 'ସମୃଦ୍ଧି ହେଉ', ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ 'ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ହେଉ' ବୋଲି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଉଚିତ। ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜେଉଁଠି ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ବଉଁ ଓ ପିତୃସ୍ୱାମୀ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାନ୍ତି। ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱଶୁରୀ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପିତାମହୀ, ଓ ଧାତ୍ରୀ (ଧାଇମା) ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାନ୍ତି। ଏହି ମାନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତି ମନ, ବାଣୀ ଓ କାୟାରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନଙ୍କ ସହ ବସିବା, ବା ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ ବିବାଦ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପତିତ ହୁଏ। ଏହି ଶ୍ରେଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ତିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାତା ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଓ ସ୍ୱାମୀ—ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାନ୍ତି। ଯିଏ ଧନ, ଆୟୁ ଓ ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରାପ୍ତି ଚାହେ, ସେ ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ।