ଏକ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଏହିପରି ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ସ୍ଥିତିର ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁପ୍ତତାକୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ପୁରୁଷ, ଆଦି ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ବିଜୟୀ ଅବିନାଶୀ ଚେତନାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କୁନ୍ଜଳି ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ପରମ ଆତ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ନାରାୟଣ, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ଉପକାରୀକୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ଏହି ଅବିକାରୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା ହେଉଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ଜାଗୃତ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିବା ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ଅନନ୍ତ, ଅପରିମିତ ଏବଂ କାରଣ-ଉପାଦାନ ଭାବରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ମାୟାର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ ହେଉଥିବା ସକର୍ଷଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ତିନି ଗୁଣକୁ ବିଭେଦ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ନିରାକାର ଓ ସାକାର ମାଧବଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କର; ଆପଣ ରକ୍ଷକ, ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ।” ଏହିପରେ, ପ୍ରଭୁ ଏକ ବରାହ ଆକାର ଧାରଣ କରି ଦେବମାନଙ୍କୁ କୃପା ଦେଇଥିଲେ। ସେ, ମନରେ ବରାହ ଆକାରକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ତାହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଅବିଲୀନ ହେବାକୁ ଦେଉନଥିଲେ। ପୂର୍ବ ଆନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମିକ ଭସ୍ମ ହେବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମନକୁ ସୃଷ୍ଟିରେ ଲଗାଇଥିଲେ। ଏହିପରେ ଏକ ଅବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ଅଜ୍ଞାନ, ପଞ୍ଚ ପଦ୍ଧତି ନିଆଁ, ମହାତ୍ମାରୁ ଅବତରିତ ହେଲା। ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଢ଼ା ଥିଲା, ଏବଂ ଏହାର ବିଜ ଜଗତରେ ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତକୁ ମୂଳ ବୃକ୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ପ୍ରାଥମିକ ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା 'ଉପରି ଧାରା' ନାମକ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଗୋ ଆଦି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୃଷ୍ଟି ତାହାରେ ଅନ୍ୟଥା ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। 'ଉପରି ଧାରା' ଦିବ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ଅଧିକ୍ୟରେ ଅନ୍ତଃ-ବାହ୍ୟ ଅଲୋକମୟ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦେବତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହାପରେ ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ 'ନିମ୍ନ ଧାରା' ନାମକ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା କ୍ଷମାବାନ୍ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ଥିଲା। ମାନବମାନେ, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୀବ୍ର ଦୁଃଖରେ ଭାଗି ଥିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଭୂତ ଆଦି ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏଭଳି, ମହାମୁନି, ପଞ୍ଚ ପ୍ରଧାନ ସୃଷ୍ଟି ବିବରଣ କରାଯାଇଛି। ଦ୍ୱିତୀୟ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭୂତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଭୂତ ସୃଷ୍ଟି ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏହି ପ୍ରକୃତି ସୃଷ୍ଟି ଅଗ୍ରଜ୍ଞାନ ଭିତରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର 'ଉପରି ଧାରା' ସୃଷ୍ଟି ପଞ୍ଚମ। ତାପରେ, 'ନିମ୍ନ ଧାରା' ମାନବ ସୃଷ୍ଟି ସପ୍ତମ। ନବମ ସୃଷ୍ଟି ଯୁବମାନଙ୍କର, ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ବିକୃତି ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଧାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିଗୁଡିକ ଅଗ୍ରଜ୍ଞାନ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ପୂର୍ବରୁ ଋଭୁ ଏବଂ ସନତ୍କୁମାରକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଭୁରେ ମନ ଲଗାଇ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟିରେ ଚିନ୍ତା ଦେଇନଥିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ। ନାରାୟଣ, ମହାଯୋଗୀ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ସେଇ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି ଉପଲବ୍ଧ କରିନଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରୋଷରେ ଭରିଥିବା ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା। ଏହି ଅଶ୍ରୁ ଭିତରୁ ମହାଦେବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ପ୍ରକାଶିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହେଲେ।