ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଛି—ଏହି ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଜଣେ ଉପାସକ ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ୍ମକୁ ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ ପ୍ରକାରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେହି ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ସଦୃଶ ପଞ୍ଚବିଂଶତିତମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ପୁରୁଷ ହେଉଛନ୍ତି ଶାଶ୍ୱତ, ଶୁଭ, ଅବିନାଶୀ ତତ୍ତ୍ୱ ଯାହା ଓଁକାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ। ଏହାର ଭିତରେ ଅଛି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ—ଏହି ପରିଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ନିଜର ମୂଳ ଆଧାର। ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରି, ପୁନି ଓଁକାର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ, ସେ ଜ୍ଞାନର ଜଳକୁ ନିଜ ଦେହରେ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ଧ୍ୟାନରେ, ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ପରମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପରେ ପରମ ଜ୍ୟୋତିରୂପେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ସମସ୍ତ ବେଦାନ୍ତର ସାର—ଏହା ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ଯେ, ଏହି ଉପଦେଶ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମ ରେ ଅତୀତ। ଏହା ଦ୍ୱିଜାତି ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ପାଇଁ ଉପଦେଶ ହୋଇଛି। ସନ୍ତୋଷ, ସତ୍ୟବାଦିତା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା—ଏହିଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ବ୍ରତର ଅଂଗ ଭାବରେ ବିଶେଷ ଗୁଣ। ତେଣୁ, ଯିଏ ଏହି ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସେ ମୋର ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିବାଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଲୋକ ପବିତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋର ସ୍ଥିତିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ଜ୍ଞାନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଜ୍ଞାନରେ ଏକତ୍ରିତ ଓ ହୃଦୟ ପବିତ୍ର, ସେଉଁଠାରେ ମୋତେ ସଦା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ଉପାସନାକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସେ ମୋ ସହିତ ଏକତା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ ଘୋଷଣା କଲି। ଯିଏ ମୋର ଭକ୍ତ, ନିର୍ମମତା ଓ ନିରହଂକାର ରହିଛି, ସେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ଯାହାର ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ମୋତେ ନିବେଦିତ, ସେ ମୋର ଭକ୍ତ ଏବଂ ପ୍ରିୟ। ଯିଏ ଆନନ୍ଦ, କ୍ରୋଧ, ଭୟ ଓ ବିକ୍ଷୋଭରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ଯିଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ତ୍ୟାଗ କରି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତିରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ, ସେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ମୋର ଭକ୍ତ, ଯିଏ ଗୃହହୀନ ଓ ଦୃଢ଼ ମନ ଧାରଣ କରେ, ସେ ଅବଶ୍ୟ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ମୋର କୃପାରେ, ସେ ଶାଶ୍ୱତ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଆଶା ଓ ମମତା ଛାଡ଼ି, କେବଳ ମୋ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ। କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାହାରେ ବନ୍ଧା ହୁଏ ନାହିଁ। କେବଳ ଦେହର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ସେଉଁଠାରେ ପରମ ପଦ ମିଳେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୋ କୃପା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେ ସଂସାରିକ ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରେ। ମୋତେ ପରମେଶ୍ୱର ଭାବେ ଜାଣି, ଯୋଗୀ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ମୋର କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରେ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଭକ୍ତିରେ ଲିନ, ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉନ୍ନତିର ଭାର ମୁଁ ନେଇ ରଖେ। ଯେଉଁ ଫଳ ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଏକ ସୀମା ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସେହି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଯିଏ କେବଳ ମୋ ପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିରକ୍ତି ସହିତ ଲିଙ୍ଗରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କୁ ମୁଁ ଏକ ଜନ୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମେଶ୍ୱରତ୍ୱ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ସାର, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ନିର୍ମିତ। ଯେଉଁଠି ମହାଦେବଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ଉପାସନା ହୁଏ, ସେଉଁଠି, ମଣି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭାବି, ଲିଙ୍ଗରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍। ତେଣୁ, ଯେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ, ଶାଶ୍ୱତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍। ଅଜ୍ଞମାନେ କୌଠି କାଠ ଇତ୍ୟାଦିରେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖନ୍ତି, ଯୋଗୀମାନେ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି। ଅଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଥିବା ଲୋକ, ଓଁକାର—ଯାହା ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ସେଉଁଠି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଅଛି, ତାହାର ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍।