ମୁଁ ଏହି ପବିତ୍ର କଥାକୁ ଆପଣଙ୍କୁ କୁହୁଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି । କଳ୍ପ ଏବଂ ତାହାର ଅବଧି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, କାରଣ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି କଳ୍ପ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିବା ବେଳା ହେଉଛି ହଜାର ଚତୁର୍ୟୁଗ ଏକାଠି । ଏହି ହଜାର ଚତୁର୍ୟୁଗ ମିଶି ଯେଉଁ ବର୍ଷ ତିଆରି ହୁଏ, ତାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବର୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏପରି ଶତ ବର୍ଷକୁ ‘ପରା’ ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି । ଏହି ପ୍ରକାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ୟମାନେ ଏହାକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ପ୍ରଳୟ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି । କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏହି କାଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ସେଇ କାଳ ଦ୍ୱାରା ପୁନର୍ବାର ସମାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ଏହି କାଳ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନ ଥିବାରୁ ସେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ମହାପ୍ରଭୁ ନିଜେ । ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି, ଏହି ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ହେଉଛନ୍ତି ନିୟନ୍ତା, କାଳ ଏବଂ କବି । ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଏହିପରି ଚାଲିଛି; ଏହି ତାଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ କଳ୍ପ । ବର୍ତ୍ତମାନ ବରାହ କଳ୍ପ ଚାଲିଛି, ଏହାର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ମୁଁ କହିବି । ଏହି ସମସ୍ତ ଯାହା ଶାନ୍ତ ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନଥିଲା । ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ହଜାର ଆଖି ଏବଂ ହଜାର ପାଦ ଥିଲା । ଏହି ବ୍ରହ୍ମା, ଯେଉଁଠାରେ ନାରାୟଣ ଭାବରେ ଜଣାଯାନ୍ତି, ସେ ସମୟରେ ଜଳରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ । ଏହି ବ୍ରହ୍ମାର ଆକୃତି ଥିଲା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଉତ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ଲୟର କାରଣ । ଏହି ଜଳ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ଥିବାରୁ ସେ ନାରାୟଣ ଭାବେ ପରିଚିତ । ରାତି ଶେଷରେ, ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପ୍ରଜାପତି ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମନ ଦ୍ୱାରା ଯାହାକୁ ଧରିହେବା ଯାଏ ନାହିଁ, ସେହି ଯାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତ, ତାହାକୁ ‘ବ୍ରହ୍ମ’ ବୋଲାଯାଏ । ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା, ଭୂମିକୁ ବୋହିବାରେ ସମର୍ଥ, ସେ ନିଜେ ଭୂମିକୁ ଉଠାଇଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ବାୟୁ ଲୋକରେ ବସିଥିବା ସିଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ନମସ୍କାର ଅନାଦି ପୁରୁଷ, ଶାଶ୍ୱତ, ବିଜୟୀ; ନମସ୍କାର ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପରମାତ୍ମା; ନମସ୍କାର ଦେବତାମାନଙ୍କର ଉପକାରୀ ଦିବ୍ୟ ନାରାୟଣ; ନମସ୍କାର ପୁନଃ ପୁନଃ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଅଚଳ; ନମସ୍କାର ଜାଗୃତ, ନିର୍ମଳ, ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି; ନମସ୍କାର ଅନନ୍ତ, ଅପରିମିତ, କାରଣ ଓ ଉପକରଣ; ନମସ୍କାର ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ମାୟାର ଆକୃତି; ନମସ୍କାର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ, ସଙ୍କର୍ଷଣ; ନମସ୍କାର ସିଦ୍ଧ, ପୂଜ୍ୟ, ତିନି ଗୁଣକୁ ଭେଦ କରିଥିବା; ନମସ୍କାର ନିରାକାର ଓ ସାକାର ଦୁହିଁ, ମାଧବ; ଏହି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମେ ଉଦ୍ଧାରକ, ଆଶ୍ରୟ ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟ ।" ଏହିପରି, ବରାହ ଆକୃତିରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ କୃପା କଲେ । ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କର ମନରେ ଯେଉଁ ଆକୃତି ଉପଜାଇଥିଲେ, ତାହାକୁ ସେ ବାହାର କଲେ । ତାଙ୍କର ଶରୀର ବିଶାଳ ଥିଲାବଳେ, ପୃଥିବୀ ପୁନି ଡୁବିଲାନି । ପୂର୍ବ ପ୍ରଳୟରେ ସବୁକିଛି ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ମନକୁ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଲଗାଇଲେ । ଏହିପରି, ଏକ ସୃଷ୍ଟି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା—ଅଚେତନ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ । ଏହି ଅଜ୍ଞାନ, ପାଞ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ସହିତ, ମହାତ୍ମା ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ଏହା ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା ଥିଲା, ଏବଂ ବୀଜକୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଢାକି ଦେଇଥିଲା । ଏହାକୁ ପ୍ରଧାନ ବୃକ୍ଷମାନେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହିକୁ ପ୍ରଥମିକ ସୃଷ୍ଟି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ । ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ଏକ 'ତିର୍ୟକ୍ ସ୍ରୋତ' ବୋଲି ପରିଚିତ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।