ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ଆଲୋକରୂପେ ଦେଖିଲେ; ଏହି ଯୋଗୀ ସତ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁକ୍ତିଦାତା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ହଜାର ଭୁଜା ଥିଲେ, ଜଟାଧାରୀ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଥିଲା, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଚକ୍ଷୁରୂପେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦେହ ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକୁଥିଲା। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦେବତାଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଜାପତି, ସର୍ବଶ୍ୱର, ଅମର ଆଲୋକର ଆଲୋକ ତିନି; କାଳର ମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ କାଳକୁ ନାଶ କରୁଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ମହାଶ୍ୱର। ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବିରାଗ୍ୟର ଆଶ୍ରୟ, ଜ୍ଞାନର ଶାଶ୍ୱତ ଯୋଗ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଉପେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ, ମହାଋଷିମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଅନୁଗତ ଥିଲେ। ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ଏହି ଯୋଗମାୟାରେ ଆବୃତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରରେ ଏକତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ନିଜେ ଆତ୍ମତୃପ୍ତ ହେଇଥିଲେ। ମହାଋଷି ଅତ୍ରି, କପିଳା, ମାରୀଚି ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ଜନମାନେ ହାତ ଜୋଡି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଅଭିବାଦନ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କୁ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ମୟ ଥିବା, ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ତିନି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ଉତ୍ତମତାର ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଘୋଷଣା କଲେ—ତୁମେ ଏକା ଏହି ସମସ୍ତ ଅଟୁଟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ। ସେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ନିୟମିତ କ୍ରମରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ବସି, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଯୋଗର ଆତ୍ମା, ଚେତନାର ନାଥ, ଦିବ୍ୟ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେ ପୁନିପୁନି ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ତୁମଠାରୁ ଯେ ତେଜ ଉତ୍ସର୍ଗ ହୁଏ, ଓ ପ୍ରଭୁ, ତାହା ସମସ୍ତ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ତ୍ୟାଗୀମାନେ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ବିଲୀନ ହେଇଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକା ଶାଶ୍ୱତ ଶାନ୍ତି ଅଛି, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ସେ ଆତ୍ମଜ୍ୟୋତି, ଅଚଳ, ଶାଶ୍ୱତ ମୁକ୍ତ। ଆମେ ତୁମେ ଉପରେ ଶରଣ ନେଇ, ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ତୁମେ ଅନେକ ରୂପର ସମର୍ଥକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ। ତୁମେ ଶାଶ୍ୱତ, ପରମ ପୁରୁଷ। ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ପରମେଶ୍ୱର। ଆକାଶ, ବ୍ରହ୍ମ, ଶୂନ୍ୟ, ଆଦି ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ନିର୍ଗୁଣ—ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେହି ଏକା ତତ୍ତ୍ୱ। ପ୍ରଜାପତି, ମହାଦେବ, ଦୟା କର। ଆମେ ଏକା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପକୁ ଉପସଂହାର କରି, ଭବ ଆଦି ପ୍ରକୃତିରେ ବସିଗଲେ। ସେମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭରିତ ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପକୁ ଦେଖି, ଓ ଶାଶ୍ୱତ, ଆମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲୁ। ତୁମେ ଉପରେ ଆମର ଭକ୍ତି ଅଚଳ ହୋଇଯାଇଛି।