ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଧାନ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ନିଜେ ନିଜ ପରିଚୟ ଆମ ପ୍ରତି ଦେଖାନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଜଣାନ୍ତୁ।” ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନରେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖିପାରିଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ଥକ କରି, ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ସ୍ୱୟଂ ଜାଣିଲେ। ଏହା ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ମୋର ସାମ୍ନାରେ ଉଚିତ ଭାବରେ କଥା କହିବା ଉଚିତ, ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଲା। ସନତ୍କୁମାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହିବେଳେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଆଭା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏହି ଆଭାରେ ଆଲୋକିତ ହେଲା, ମହେଶ୍ୱର ଦେବତା ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶୁଦ୍ଧ ରୂପରେ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତେଜରେ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ବସିଥିବା ଭୂତପତିଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ବସିଥିବା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଦର୍ଶନ କଲେ। ପଦ୍ମନୟନ ବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପରମ ଯୋଗ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତିତାରେ ଭରିଯାଇଲା, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ଜ୍ଞାନକୁ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣିଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ଏହି ଗୁପ୍ତତାକୁ ମୁଁ ଆଜି ତୁମେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିବି। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି, ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟା ଆଚାର୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କରିନଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ, ସାକ୍ଷାତ୍ ସାକ୍ଷୀ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଛି, ଯାହା ଅନ୍ଧକାରରୁ ପାରେ। ସେଉଁଠି ସମୟ, ଅଗ୍ନି, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅଛନ୍ତି; ସେଉଁଠି ସବୁ କିଛି ଏହି ଏକମାତ୍ର ଚେତନା ଅଟୁଟ ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ। ସେଇ ମାୟାଧିପତି, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବିବିଧ ଦେହ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି। ସେ ମୃତ୍ତିକା, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ ନୁହଁନ୍ତି। ସେ ରୂପ, ରସ, ଗନ୍ଧ ନୁହଁନ୍ତି; ମୁଁ କର୍ତ୍ତା ନୁହଁଁ, କିମ୍ବା ବାଣୀ ମଧ୍ୟ ନୁହଁଁ। ସେ ମାୟା କିମ୍ବା କର୍ମଫଳ ନୁହଁନ୍ତି; ସତ୍ୟରେ ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା। ଏହିପରି, ଜଗତ ଓ ପରମାତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ଏକତା କିମ୍ବା ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଜଗତ ଓ ଜୀବ ପ୍ରକୃତରେ ଭିନ୍ନ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ନ ଥିଲେ, ଶତଶଃ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ। ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା ଅଚଳ, ଦୁଃଖ ରହିତ, ଆକାଶ ସଦୃଶ ଏବଂ ଆନନ୍ଦମୟ। ତଥାପି ଲୋକେ ଅହଂକାର ଓ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଭାବରେ ଏହାକୁ ଆତ୍ମା ଉପରେ ଭ୍ରମରେ ଆରୋପ କରନ୍ତି। ଅବିନାଶୀ, ଶୁଦ୍ଧ ଭୋକ୍ତା ସର୍ବତ୍ର ବିଦ୍ୟମାନ। ଅଜ୍ଞାନରେ ଜ୍ଞାନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରତିତିତ ହୁଏ, ଏହା ପ୍ରକୃତି ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ। ଅହଂକାର ସହ ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ‘ମୁଁ କର୍ତ୍ତା’ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟା ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି ଯେ ପ୍ରାକୃତିକ ଶକ୍ତି ହିଁ କାରଣ। ଲୋକେ ପ୍ରକୃତରେ ଅବିନାଶୀ, ବ୍ରହ୍ମ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ଆଦି ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଭ୍ରମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ସେ ଏକ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରତିତିତ; ଏହା ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଦ୍ୱାରା ନୁହଁ। ପ୍ରକୃତି ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ଭିନ୍ନତା ମାୟା ତତ୍ତ୍ୱରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଯେପରି ଆତ୍ମା ମନର ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେପରି ଏଠି ମଧ୍ୟ ତେଣୁ ଅପ୍ରଭାବିତ। ଉପାଧି ରହିତ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ, ଆତ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ। ଅବିଜ୍ଞାନୀ, ଭ୍ରାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ବସ୍ତୁର ବାହ୍ୟ ରୂପକୁ ମାତ୍ର ଦେଖନ୍ତି। ଏହିପରି, ଭ୍ରମିତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକେ ବସ୍ତୁକୁ ବସ୍ତୁର ରୂପ ଭାବେ ମାନନ୍ତି।