ଏକ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ତପସ୍ୟା କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କରାଯାଉଛି?” ସେହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ ନିଜେ ସାକ୍ଷାତ୍କାର କଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ସଫଳତାର ଚିହ୍ନ ହେଲା। ସମସ୍ତେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଶରଣ ନେଲେ, କାରଣ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁରୁଷ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରମେଶ୍ୱର। ନାରାୟଣ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପୁରୁଷ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆତ୍ମା, ସେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଦୟାକରି ଆମର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଆତ୍ମା କ’ଣ? ମୋକ୍ଷ କ’ଣ? ପୁନଃଜନ୍ମ କିଏ ହେଉଛି?” ସେମାନେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ କ’ଣ? ଆପଣ ସମସ୍ତ କଥା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।” ନାରାୟଣ ତପସ୍ୱୀର ଅବତାର ଛାଡ଼ି ନିଜ ଦିପ୍ତିରେ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ସହିତ ସେ ଗଳା ଶୁଧା ଶୋଧା ହେଲେ, ଗଳା ଶୁଧା ପିତଳ ରେ ପ୍ରଭା ଦେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲେ। ସେତେ ଦିପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କୌଣସି ମଣିଷ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ରୁଦ୍ର, ମହେଶ୍ୱର ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦରେ, ଭକ୍ତିରେ, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ: “ବିଜୟ ହେଉ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ମୁନିମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ। ବିଜୟ ହେଉ, ଅନନ୍ତ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ। ବିଜୟ ହେଉ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଦେବତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ମହେଶ୍ୱର ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଗଭୀର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏଠି ଆସିଛି, ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ?” ପ୍ରଭୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯିଏ ଅନୁକୂଳ ଥିଲେ: “ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଚାହୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଆପଣ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କଥା କହିବା ଉଚିତ। ଅତେଉ, ଆପଣ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଏଠି ମୁନିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ବୃଷଭ ଧ୍ୱଜ ଧାରୀ ଦେବତାକୁ ଦେଖି, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତୁ। ଏହି ସମୟରେ, ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରଭୁ ଠିକ୍ ଭାବେ କଥା କହିବା ଉଚିତ।” ସନତକୁମାର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ। ମହେଶ୍ୱର ଦେବତା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଦିପ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ପ୍ରଭା ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ରାଜାସନରେ ବସିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଶାନ୍ତ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦିପ୍ତିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ବସିଥିଲେ, ଜୀବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ। ସମସ୍ତେ ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ପଦ୍ମନୟନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମ-ଯୋଗରେ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ସମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଜ୍ଞାନ କଥା ଶୁଣିଲେ। ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, “ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମ ଶିକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ନିବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଆଜି ଆମେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଆପଣମାନେ, ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରପୁର ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ମୁନିମାନେ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଉଛି। ଏଠି ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଅଛି, ନିଜର ସାକ୍ଷୀ, ଶୁଧ୍ଧ ଚେତନା, ଅନ୍ଧକାର ପାରେ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, ଅଗ୍ନି, ଅବ୍ୟକ୍ତ; ସେ ନିଜେ ଏହି ସମସ୍ତ, ଏହା ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି। ସେ ମାୟାଧାରୀ, ମାୟାରେ ବାନ୍ଧି, ଅନେକ ଦେହ ତିଆରି କରନ୍ତି। ସେ ନ ମୃତ୍ତିକା, ନ ଜଳ, ନ ଅଗ୍ନି, ନ ବାୟୁ, ନ ଆକାଶ।