ଏକ ସମୟରେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଚରଣକୁ ନମ୍ରତାରେ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଶୁଣିବାକୁ ଅତି ଆଗ୍ରହୀ ହେଇଥିଲେ, ତେଣୁ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ପୂର୍ବରୁ ବିଷ୍ଣୁ କୂର୍ମ ରୂପରେ ଋଷିମାନେ ପାଖରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ କଥା କହିଥିଲେ। ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଶିର ନମାଇ ଶୁଭ କଥା କହିଥିଲେ। ସେ ନିଜେ ସନତ୍କୁମାର ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ପାଖରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜ୍ଞାନ ଅଙ୍ଗିରା, ରୁଦ୍ର, ଭୃଗୁ (ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ), ଶୁକ୍ର, ଶ୍ରୀମତ୍ ବସିଷ୍ଠ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଥିଲା, ସେମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମରେ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନର ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ସେମାନେ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ହୀନ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ। ଯୋଗୀମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଉଚ୍ଚତମ ଯୋଗ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ନାରାୟଣ ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏହି ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରୁଛ?” ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନାରାୟଣ ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଇ, ସଫଳତାର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଇଲେ। ଋଷିମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକା ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ପରମ ପୁରୁଷ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଆମର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଆତ୍ମା କ’ଣ? ମୋକ୍ଷ କ’ଣ? ପୁନର୍ଜନ୍ମ କାହିଁକି ହୁଏ? ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ କ’ଣ? ଆମେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ନାରାୟଣ ତପସ୍ବୀ ରୂପକୁ ଛାଡି, ନିଜ ଦିପ୍ତିରେ ଦେଖାଗଲେ। ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ଦିପ୍ତି ଗଳା ଶୋର ଫଳା ଭଳି ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲା। ଏହି ଦିନ, ତାଙ୍କର ଦିପ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ମହେଶ୍ୱର ରୁଦ୍ର ଅନୁଗ୍ରହ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଋଷିମାନେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ପରମ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ: “ବ୍ରହ୍ମ ଋଷିମାନେର ପ୍ରଭୁ, ତପସ୍ୟାରେ ସମ୍ମାନିତ, ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ। ଅନନ୍ତ, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟର କାରଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ। ଅମ୍ବିକା ପତି, ଦେବ, ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ମହେଶ୍ୱର ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ଏଠି ଆସିଛି, ଅଚ୍ୟୁତ, ମୋର କଣ କାର୍ଯ୍ୟ?” ପରମେଶ୍ୱର ଅନୁଗ୍ରହ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କଥା କହିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ନିଜେ ନିଜ ରୂପକୁ ଋଷିମାନେ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶ କର। ବୃଷ ଧ୍ୱଜ ଦେଖି, ଯୋଗ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ନିଜ କାମ ସଫଳ କରିବା ପରେ ନିଜକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଜାଣ। ଏହି ସମ୍ମୁଖରେ ପରମେଶ୍ୱର ସଠିକ୍ ଭାବରେ କଥା କହିବା ଉଚିତ।” ସନତ୍କୁମାର ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ତାପରେ ଆକାଶରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହା ଦେବତା ମହେଶ୍ୱର ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଦିପ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ର ଦିପ୍ତିରେ, ଏକାଗ୍ର ଶୋଭାରେ, ତାକୁ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଥିଲେ। ଶିବ, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦିପ୍ତିରେ, ଏକମାତ୍ର ଶୋଭାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ବସିଥିଲେ, ଜୀବମାନେର ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦିପ୍ତିରେ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ।