ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୋତାମାନେ, ଏହି କଥାର ଆରମ୍ଭରେ କୁହାଯାଉଛି—ଯିଏ ସଦା ସନାତନ, ସେହି ପୂଜ୍ୟ ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବ, ବେଦର ଜ୍ଞାନ ଓ ଜ୍ଞେୟ ଉଭୟଙ୍କର ଅବତାର। ସେଉଁଠି ଉଚ୍ଚତମ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମ ଜ୍ୟୋତି ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦ ରହିଛି। ଯେଉଁ ଋଷି ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ବେଦର ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଯାହାକି ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜାଣିବାକୁ ହୁଏ। ଏହି ବାସୁଦେବ ନିଜେ ବେଦ ଓ ଜ୍ଞେୟ ଉଭୟ; ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୁନି ପରାଶରଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ବେଦ ଓ ବେଦବ୍ୟତୀତ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏବେ ମୁଁ କଳିଯୁଗରେ ମହାଦେବଙ୍କର ଅବତାର କଥା କହିବି। ବୈବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥେ ତାଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି। ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ, ଚୂଡ଼ାଧାରୀ ଏହି ଯୋଗୀମାନେ, ଅପାର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେମାନେ ଚାରିଜଣ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସପ୍ତମ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଲୋକାକ୍ଷିରଥ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଓ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ, ଦଶମରେ ଭୃଗୁ ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଉଗ୍ର, ଯିଏ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମନାଯାଏ। ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶରେ ଗୌତମ, ବେଦମୁଖ୍ୟ, ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମୁନି। ଏହି କ୍ରମରେ ଜଟାମାଳୀ, ଅଟ୍ଟହାସ, ଦାରୁକ, ଲାଙ୍ଗଳୀ, ସହିଷ୍ଣୁ, ସୋମଶର୍ମନ୍, ଏବଂ ଶେଷରେ ନକୁଳୀଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଅବତାର ରୂପେ କାୟାବତାର ତୀରେ ପୂଜିତ। ଏହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅବତାରଙ୍କ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୁନି ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଅନୁକ୍ରମେ ଅଟୁଟ ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ—ବିକେଶ, ବିଶୋକ, ବିଶାପ, ଶାପନାଶନ; ସନ, ସନାତନ, ମୁକାର, ସନନ୍ଦନ; ସୁଧାମା, ବିରଜା, ଶଂଖପାତ୍ରଜ; କପିଳ, ଅସୁରି, ବୋଢୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ; ବଳବନ୍ଧୁ, ନିରାମିତ୍ର, କେତୁଶୃଙ୍ଗ, ତପୋଧନ; ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମବୁଦ୍ଧି, ସାଧ୍ୟ, ସତ୍ୟ; ଅତ୍ରି, ଉଗ୍ର, ଶ୍ରବଣ, ଶ୍ରବିଷ୍ଠକ; କଶ୍ୟପ, ଉଶନାସ, ଚ୍ୟବନ, ବୃହସ୍ପତି; ବଚଶ୍ରବାସ, ସୁପିକ, ଶ୍ୟାବଶ୍ୱ, ସପଥିଶ୍ୱର; ସୁମନ୍ତୁ, ବର୍ଚ୍ଚରି, କବନ୍ଧ, କୁଶିକନ୍ଧର; ଭଲ୍ଲପି, ମଧୁପିଙ୍ଗ, ଶ୍ୱେତକେତୁ, ତପୋନିଧି; ଶାଳିହୋତ୍ର, ଅଗ୍ନିବେଷ୍ୟ, ଯୁବନାଶ୍ୱ, ଶରଦ୍ୱସୁ; ଉଲୂକ, ବିଦ୍ୟୁତ, ଶଦ୍ବଳ, ଅଶ୍ୱଳାୟନ; କୁଶିକ, ଗାର୍ଗ, ମିତ୍ରକ, ଋଷ୍ୟ। ଏହି ପବିତ୍ର ମୁନିମାନେ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ। ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ବେଦର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ମୁନିମାନଙ୍କୁ ପୂଜା ଓ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଭବିଷ୍ୟତରେ ସାବର୍ଣି ଓ ଦକ୍ଷ ସାବର୍ଣି ମନୁ ଆସିବେ; ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶମ ମନୁଙ୍କୁ ଭୌତ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ଏହିଭଳି ପୂର୍ବ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ କଥାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିବା ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରନ୍ତି। ଶେଷରେ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷଙ୍କୁ, ପ୍ରାଚୀନ ମହାପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, କୂର୍ମ ଅବତାରରେ ଭକ୍ତି ସହ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ।