ପ୍ରଥମ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ, ବ୍ୟାସ ମନୁ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୱ ରୂପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାପରରେ, ବେଦବ୍ୟାସ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ପଞ୍ଚମ ଦ୍ୱାପରରେ ସବିତୃ ବ୍ୟାସ ରୂପେ ଥିଲେ, ଷଷ୍ଠ ଦ୍ୱାପରରେ ମୃତ୍ୟୁ ବ୍ୟାସ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ। ନବମ ଦ୍ୱାପରରେ ସାରସ୍ୱତ ବ୍ୟାସ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ, ଦଶମ ଦ୍ୱାପରରେ ତିନି ଧାମା ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଗଲେ। ତ୍ରୟୋଦଶ ଦ୍ୱାପରରେ ଧର୍ମ ଏବଂ ଚତୁର୍ଦ୍ଧ ଦ୍ୱାପରରେ ତାରକ୍ଷୁ ବ୍ୟାସ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ସପ୍ତଦଶ ଦ୍ୱାପରରେ କୃତଞ୍ଜୟ ଏବଂ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଦ୍ୱାପରରେ ଋତଞ୍ଜୟ ବ୍ୟାସ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ। ଏକାଇଶ ଦ୍ୱାପରରେ ରାଜଶ୍ରବା ବ୍ୟାସ ଭାବେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପରେ ଶୁଷ୍ମାୟଣ ଆସିଲେ। ପ୍ରତିଷ୍ଠ ଦ୍ୱାପରରେ ଶକ୍ତି, ଛବିଷ୍ଠ ଦ୍ୱାପରରେ ପରାଶର ବ୍ୟାସ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ। ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର ବ୍ୟାସ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱୈପାୟନ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ମହାଯୋଗୀ, ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱୈପାୟନ, ହରି ରୂପେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ତାଙ୍କ ଦୟାରେ, ଏହି ପ୍ରଭୁ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ବେଦ ର ସଂଗ୍ରହକାରୀ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ମହାମୁନି ଚତୁର୍ଥ ବେଦ ଅନ୍ତର୍ଗତ ପୈଳକୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ପଞ୍ଚମ ଭାଗରେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ବୈଶମ୍ପାୟନକୁ ଯଜୁର ବେଦର ଅଧ୍ୟାପକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ମୋତେ ଇତିହାସ ଏବଂ ପୁରାଣ ପାଠ କରିବାକୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କଲେ। ଯିଏଠି ଚାରି ପ୍ରକାର ଯଜ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଥା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେଇ ବ୍ୟକ୍ତି ଯଜ୍ନ କରିଥିଲେ। ସେ ସାମ ବେଦ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଗାତୃ ପ୍ରଥା ଏବଂ ଅଥର୍ବ ବେଦ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଥା ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଯଜୁର ବେଦ ର ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଯଜୁର ବେଦକୁ, ସାମ ବେଦ ର ଗୀତଗୁଡିକୁ ସାମ ବେଦକୁ ଦିଲେ। ଯଜୁର ବେଦକୁ ସେ ଶତ ଶାଖାରେ ବିଭକ୍ତ କଲେ। ଅଥର୍ବ ବେଦକୁ ନବ ଭାଗରେ ଭାଗ କଲେ। ଏହିପରି, ପୁରାତନ ଦିନରୁ ଏକ ବେଦ ଚାରି ଭାଗରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା। ସଦାଶିବ, ନିତ୍ୟ ବାସୁଦେବ, ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଓ ବେଦର ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ, ଦୁଇଁ ଉଭୟ। ଏହି ଉଚ୍ଚତମ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ। ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ମୁନି ଏହି ବେଦକୁ ଜାଣିଥାନ୍ତି, ଯାହା ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ। ସେଉଁଠି ବେଦ ଓ ଜଣାଯିବା ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ ଏକାଠି, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏହି ମହାମୁନି, ବେଦ ତାହା ନୁହେଁ ଯାହା ଜାଣିଥାନ୍ତି। ଏବେ, ମହାଦେବଙ୍କର କଳି ଯୁଗର ଅବତାରଗୁଡିକ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ବୈବସ୍ବତ ପ୍ରଭାବରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପକାରରେ ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ, ଚୂଡାଶିର ଶୋଭାରେ, ଅପାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ସେଇ ଚାରି ଜଣେ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ। ଲୋକାକ୍ଷିରଥ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଏବଂ ସପ୍ତମ ଯୁଗରେ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଥିଲେ। ଦଶମ ଯୁଗରେ ଭୃଗୁ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଉଗ୍ର, ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଚତୁର୍ଦ୍ଧ ଯୁଗରେ ଗୌତମ, ବେଦର ମୁଖ୍ୟ, ଏବଂ ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ। ଜଟାମାଳୀ, ଅଟ୍ଟହାସ, ଦାରୁକ, ଲାଙ୍ଗଳୀ, ଏହି କ୍ରମରେ। ସହିଷ୍ଣୁ, ସୋମଶର୍ମନ, ଏବଂ ଶେଷରେ ନକୁଳୀଶ ଭଗବାନ। ପବିତ୍ର କାୟାବତାର ତୀର୍ଥରେ, ଦେବେଶ ନକୁଳୀଶ୍ୱର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅବତାରର ଶିଷ୍ୟମାନେ ମହାମୁନି ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ଯୋଗୀମାନେ, ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏକାଏକି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମାନ୍ୟ ହେଲେ—ବିକେଶ, ବିଶୋକ, ବିଶାପ, ଶାପନାଶନ, ସନ, ସନାତନ, ମୁକାର, ସନନ୍ଦନ, ସୁଧାମା, ବିରଜା, ଏବଂ ଶଂଖପାତ୍ରଜ। ଏଭଳି, ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ଅବତାର ଏବଂ ବେଦର ବିଭାଗ, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଏବଂ ଦିବ୍ୟତା ଏତିହାସରେ ଅବିରତ ରହିଛି।