ସେ ଦ୍ୱୀପରେ ଏକ ବିଶାଳ ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ସେଠାରେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶିବ ଏବଂ ନାରାୟଣଙ୍କର ପବିତ୍ର ବାସସ୍ଥାନ ଅଛି। ସେଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି—କେତେବେଳେ କଳା, କେତେବେଳେ ହଳଦିଆ ଚମକରେ—ଯିଁହାଙ୍କୁ ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନେ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଇ ପୂଜନ୍ତି। ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ସଙ୍ଗ ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ଶୂନ୍ୟ। ସେଠି କୌଣସି ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ନ କୌଣସି ନଦୀ, ନ ପାହାଡ଼ ଅଛି। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମଧୁର ଜଳର ସାଗର ବିସ୍ତାରିତ। ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ଭୂମି ଦୁଇଗୁଣା ଚଉଡ଼ା, ଏବଂ ପଥରର ଏକ ବଡ଼ ଫଳକ ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ଥାନ ଅଛି—ଯାହା ଏକେବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଏକେବେଳେ ଅନ୍ଧକାରମୟ—ଏହିଠିକୁ ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତର ପରିସର ଏପରି; ଏହାକୁ ଚାରିଦିଗରୁ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଏକ ଦୀଘଳ ବାଟି ପରି ଘେରି ରହିଛି। ଏହି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ବିସ୍ତାର, ଯାହାକୁ ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲି। ଯେହেতୁ ପ୍ରାକୃତିକ କାରଣ ସବୁଠି ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଅବିନାଶୀ, ସେହିଠି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ଚାରିମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ନାରାୟଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି। ଏହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସ୍ଥିର ଅଛି, ଯେଉଁଠି ପଣ୍ଡିତମାନେ ଗମନ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏକ ଅବିନାଶୀ ତତ୍ତ୍ୱ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରୁ ପାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ସେହିଠି ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅଛି, ଏହିଠି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ—ପରମ ପଦ। ଏହାର ଅଚ୍ୟୁତ ମହିମାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କହିଛି। ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଓ ଆକାଶରେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ସେଠି ପରମ ପୁରୁଷ ନିଜ ଅନେକ ଅଂଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ଲୀଳା କରନ୍ତି।