ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ପୂର୍ବରୁ ବିବର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରକାରେ, ସଦା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର କଲ୍ୟାଣରେ ନିୟୋଜିତ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା, ସାଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ସେହି ଲୋକରେ ଅବସ୍ଥାନ ମିଳେ। ମୁନିଗଣ, ଏହାଠାରୁ ପରେ ରହିଛି କ୍ରଉଞ୍ଚ ଦ୍ୱୀପ, ଯାହା ଘିଅର ସମୁଦ୍ରରେ ବେଢ଼ି ରହିଛି। ସେଠାରେ ସପ୍ତମ ପାହାଡ଼ 'ଦୁନ୍ଦୁଭିସ୍ୱନ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠାରେ ମୁଖ୍ୟ ନଦୀ ହେଉଛି ଖ୍ୟାତି ଓ ପୁଣ୍ଡରୀକ। ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବସୁଛନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରତ, ଉପବାସ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ଓ ପୃତିପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଠ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ସେଇ ଲୋକରେ ନିକଟତା ଓ ଅବସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିଠାରୁ ପରେ ଅଛି ଶାକ ଦ୍ୱୀପ, ଯାହା ଦହିର ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି। ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପାହାଡ଼ ଅମ୍ବିକେୟ ଓ କେଶରୀ। ମୁଖ୍ୟ ନଦୀମାନେ ହେଉଛି ଇକ୍ଷୁକ, ଧେନୁକ ଓ ଗଭସ୍ତି। ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଶୂନ୍ୟ। ଏଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ କ୍ରମରେ ବସୁଛନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ କୃପାରେ ସେମାନେ ସେଇ ଲୋକରେ ଅବସ୍ଥାନ ପାଉଛନ୍ତି। ଏହି ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି ଶ୍ୱେତ ଦ୍ୱୀପ, ଯାହା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଇଛି। ସେଠାରେ ସଦା ଧଳା ଜନମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିବେଦିତ। ସେମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭ ରହିତ, ମୋହ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ। ସମସ୍ତେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ। କିଏଁସି ପାଠ କରନ୍ତି, କିଏଁସି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ୍, ଅନ୍ୟେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ। ସେମାନେ ସେଇ ପରମ ଆକାଶ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ପରମ ଧାମ। ସେମାନେ ସେଇ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯିଏ ଅନ୍ଧକାରରୁ ପାରେ। ସମସ୍ତେ ଦୀପ୍ତିମାନ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଚେଷ୍ଟରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଛି। ସେମାନଙ୍କ ତେଜ ନିଜ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏବଂ ସେମାନେ ମହାଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଡ଼ି ଘୁରନ୍ତି। ସେଠାରେ ସେଇ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚଳନ୍ତି। ସେଠାରେ ଅଛି 'ନାରାୟଣ' ନାମକ ଏକ ନଗରୀ, ଯାହାକୁ ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୋଭିତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ନଗରୀ ମହଲ ଓ କୋଟାବାଡ଼ି ସହିତ ସୁସଜ୍ଜିତ, ଉଚ୍ଚ ମିନାର ଦ୍ୱାରା ଭିଡ଼ିତ। ଏଠି ପବିତ୍ର ଶଯ୍ୟା, ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ସୁସଜ୍ଜିତ। ଚାରିପାଖରେ ହ୍ରଦ ରହିଛି, ବୀଣା ଓ ବାଁଶୀର ସଙ୍ଗୀତ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଛି। ଏହି ନଗରୀ ଚାରିପାଖରେ ରାସ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ମଣିମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ସିଢ଼ି ଅଛି। ଏଠି ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଅଛି, ଏହା ତୁଳନାହୀନ ଏବଂ ଦେବଦ୍ୱେଷୀମାନେ ପାଇଁ ଅଗମ୍ୟ। ଏଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଏଠି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପ୍ରତିମା ମୁହଁ ଥିବା ବହୁତ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଗୋଡ଼ରେ ନୂପୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଛି। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଶୋଭିତ ଏବଂ କମରେ ସ୍ଲିମ୍। ସେମାନେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଭାଷାରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ଅଦ୍ଭୁତ, ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଆସକ୍ତ। ଏହି ନଗରୀରେ ଅନେକ ପବିତ୍ର ଗୁଣ ଅଛି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ତେଜସ୍ୱୀ ଦ୍ୱାର ଅଛି, ଉଚ୍ଚ କୋଟାବାଡ଼ି ସହିତ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ହରି, ସେଠାରେ ଶେଷ ନାଗ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଆନନ୍ଦର ଅମୃତ ପାନ କରୁଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସପ୍ରଭା, ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରରୁ ପାରେ, ପରମ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।