ଏହି ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ, ଏକ ଅତି ଶୁଭ୍ର ନଗର ଅଛି, ଯାହାକୁ ଶୁଦ୍ଧାବତୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହି ନଗର ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ। ଏଠାକୁ ସେମାନେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନିରନ୍ତର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରନ୍ତି ଏବଂ ଏ ଜଗତରେ ଧୈର୍ୟ ରଖନ୍ତି। ଏହିପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ନଗର ଅଛି, ଯାହାକୁ ଗନ୍ଧାବତୀ କୁହାଯାଏ, ଏଠାରେ ପ୍ରଭଞ୍ଜନ ନିବାସ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଣାୟାମରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଶାଶ୍ବତ ଏବଂ ଅମର ନିବାସକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଏହିପରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ନଗର ଅଛି, ଯାହାକୁ କାନ୍ତିମତୀ କୁହାଯାଏ, ଏଠାରେ ସୋମ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନଟି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି, ଏହାରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପଭୋଗ ରହିଛି। ଏହିପରେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଏକ ପବିତ୍ର ନଗର ଅଛି, ଯାହାକୁ ଯଶୋବତୀ କୁହାଯାଏ, ଏହାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପହଞ୍ଚିବା ଅତି କଷ୍ଟକର। ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବସେନାପତି ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ ବସିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବ ଶିବ ଏକ ନିବାସ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାର ନଗରକୁ ଚାରିପଟେ ଗଙ୍ଗା ଶ୍ରୀର ଉପରୁ ଅବତରିଛି। ଏହାର ନାମ ହେଉଛି—ସୀତା, ଅଳକାନନ୍ଦା, ସୁଚକ୍ଷୁର, ଭଦ୍ରନାମି। ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ, ଏହା ସାଗରକୁ ବେଦି ଏକାଠି ସାତ ଭାଗରେ ଚାଲିଯାଏ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର କେତୁମାଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଗିଲାପରେ ଏହା ଏଉଁ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆସେ। ଉତ୍ତର ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଏହା ଆସେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ। ଏହି ଦୁଇ ଦିଗର ମଧ୍ୟରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହା ମନ୍ଦାର କୋଷର ଆକୃତିରେ ଅଛି। ବିଶ୍ୱପଦ୍ମର ପତ୍ର ବାହାର ପର୍ବତର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଯାଏ। ଦକ୍ଷିଣ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ନୀଳ ଓ ନିଷଧ ପର୍ବତ ଅଛି, ଏହି ପର୍ବତଗୁଡିକ ଅସୀ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ମଧ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ସ୍ଥିତ। ମେରୁ ପର୍ବତର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏହାମାନେ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଥିବା ପରି ଅଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ପର୍ବତ ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏହି ମଧ୍ୟ ସାଗରରେ ବିସ୍ତୃତ। ମେରୁ ପର୍ବତର ଚାରିପଟେ ଜଠର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପର୍ବତଗୁଡିକ ବସିଛନ୍ତି, ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ। ଏଠି ମହିଳାମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଆମ୍ବ ଖାନ୍ତି ସେମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ ଏବଂ ବଟ ଫଳ ଖାନ୍ତି ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି। ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳାମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ବସୁଥିବା ପରି ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି। କୁରୁ ଅଞ୍ଚଳରେ କଳା ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ଦୁଧ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି। ଚନ୍ଦ୍ରଦ୍ୱୀପରେ ଲୋକମାନେ ନିରନ୍ତର ମହାଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ଲକ୍ଷ ଗଛର ଫଳ ଖାନ୍ତି ସେମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି। ସେମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ରହନ୍ତି, ଭକ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭରି ଯାଉଥିବା। ଯେଉଁମାନେ ଇକ୍ଷୁ ରସ ଖାନ୍ତି ସେମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି। ଏଠି ଲୋକମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏଠି ଏକ ଦିବ୍ୟ ମହଲ ଅଛି, ଯାହା ଭାସୁଦେବଙ୍କର, ପାରିଜାତ ତୋପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହି ମହଲ ଦଶ ଦୁର୍ଗା ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଏବଂ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟକର। ଏହା ଚାରିପଟେ ହଜାର ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଖମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ମହଲ ଦିବ୍ୟାସନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭାରେ ଶୋଭିତ। ଏଠି ନାରାୟଣଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲଗ୍ନ ରହନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା ମାଧବଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ଏବଂ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି। ରାଜାମାନେ ସମୟ ସମୟରେ ମହାତ୍ମା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଏଠି ଯୁବତୀମାନେ ସଦା ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ନିଜେ ନିଜେ ଭୂଷଣ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଭୂମିରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ମହାତ୍ମାମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଏବଂ ଦିବ୍ୟତାରେ ଭରି ଯାଇଛି।