ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାରେ, ପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି । ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି ନାରାୟଣ ଓ ବାୟୁତୀର୍ଥ, ଯେଉଁଠାରେ ଅପୂର୍ବ ମହତ୍ତ୍ୱ ରହିଛି । ଏହି ସହିତ, ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଥିବା ଯମତୀର୍ଥ ଓ ଶୁଭ ତୀର୍ଥ ସଂବର୍ତ୍ତକ ଅଛନ୍ତି । ଏହାପରେ ନାଗତୀର୍ଥ, ସୋମତୀର୍ଥ, ଓ ସୂର୍ୟତୀର୍ଥର ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି । ଘଟୋତ୍କଚ ତୀର୍ଥ, ଶ୍ରୀତୀର୍ଥ ଓ ପିତାମହ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ତି । କାପିଳ, ସୋମେଶ ଓ ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ ଅପୂର୍ବ ମହତ୍ତ୍ୱ ଥିବା ତୀର୍ଥ ଅଟୁଟ ରହିଛି । ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ । ଏହି ଲିଙ୍ଗ ମୁଁ ଆଣିଥିଲି; ତୁମେ କାହିଁକି ଏହା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ? ଏହିପରି ଅର୍ଥରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା । ତେଣୁ, ଏଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ତୁମ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ । ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବତୀର୍ଥ, ବାହ୍ନେୟ ତୀର୍ଥ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦେଶ୍ୱର ଓ ବିଦ୍ୟାଧରେଶ୍ୱର ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ଅଟୁଟ ରହିଛି । ସାରସ୍ୱତ, ପ୍ରଭାସ ଓ ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭ ପୁଷ୍କରିଣୀ, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଗୋପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ତୀର୍ଥ, ତ୍ରିଲୋଚନ ମହାତୀର୍ଥ ଓ ଉତ୍ତର ଲୋଲାର୍କ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି । ଶୁକ୍ରେଶ୍ୱର, ଆନନ୍ଦପୁର ଏବଂ ଅନେକ ନାମ ଅଟୁଟ ପବିତ୍ରତା ବିକୀର୍ଣ୍ଣ କରୁଛନ୍ତି । ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଏହି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ସଂଖ୍ୟା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିବା ଅସମ୍ଭବ । ଏଠି, ମହାମୁନି ପାରାଶର୍ୟ ଉପବାସ କରିଥିଲେ । ସେଉଁଠାରୁ ପୁନି ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ଶିବଙ୍କ ନିବାସ ସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ । ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନୋଁକୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ଦେଶକୁ ପଛେଇଯାଅ ।" ସେ ବିନୟ ଓ ଅନୁଶାସନରେ ବାରାଣସୀରେ ରହିଲେ । ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଜୀବନ ଚାଲାଇ, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ । ତଥାପି, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ସେ ଯେଉଁଠି ଗଲେ, ଭିକ୍ଷା ପାଇଲେ ନାହିଁ । ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଲାଗି ଏକ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ସାଧନାକୁ ବାଘା ଦେଇଥାଏ । ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ଅନୁଗ୍ରହବଶତଃ ଏକ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ନିଜେ ଆସିଲେ । "ମୋ ଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ନିଅ," ବୋଲି ଶିବା ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଦେଲେ । ତାପରେ ଶିବା କହିଲେ, "ଏଠି ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେ ସଦା କୃତଘ୍ନ ଅଟୁଟ ଅଛ ।" ସେ ବନ୍ଦନା କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ । ଦେବୀ ଅନୁମତି ଦେଇ, "ତଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ସେଉଁଠାରେ ସ୍ଥାନର ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଜାଣି, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ । ଏହିପରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚେଷ୍ଟାରେ ଏକ ମଣିଷ ବାରାଣସୀରେ ବାସ କରିବା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ । କିମ୍ବା ଶାନ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନୋଁକୁ ଏହି କଥା ପାଠ କରାଯିବା ଉଚିତ୍; ସେ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚତମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି । ନଦୀ କୂଳରେ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ, ଭକ୍ତିରେ ନମନ କରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ । ଏବେ, ପ୍ରୟାଗର ମହିମା କଥା କହ । ହେ ସୁତ, ସମସ୍ତ ଅର୍ଥର ଜ୍ଞାତା, ଆମକୁ କହ । ପ୍ରୟାଗର ମହିମା, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି । ଏଠି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ । ସେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପହଞ୍ଚି, ରାଜଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମୁନି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ଦ୍ୱାରେ ପ୍ରତିକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଦେଉଛି, "ଓ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ଓ ମହାମୁନି, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ ।