ଏକ ସମୟରେ, ଯୋଗରେ ପ୍ରବୀଣ ଜ୍ଞାନୀ, ଯୋଗୀମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ଏତେ ଲୀନ ହେଲେ, ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ପରେ, ସେ ପୈଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟମେଶର ମହିମା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ଭଗବାନ ସେଠି ସଦା ରୁଦ୍ରମାନେଙ୍କ ଆସପାସ ରହି ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ। ଏଠି କୃଷ୍ଣ, ପଶୁପତି ଭକ୍ତମାନେଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ଏକ ବର୍ଷ ସଦା ରହିଲେ। ହରି, ପଶୁପତି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ କଥାରୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କଲେ। ଭଗବାନ, ଦୟାମୟ ଦାତା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଦେଲେ। ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଏକା ଏକା ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ଦେଖାଯିବ। ମୋର କୃପାରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତୁମେ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେବା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଅପରାଧ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ନଶ୍ୱ ହେବ। ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଭ କରିବେ—ଏଠି ଆଲୋଚନାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି। ପ୍ରତି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି କ୍ରିୟା କରି, ନିଜ ପରିବାରର ସାତ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ। ଏଠି ମାନବ ଯେଉଁ ଫଳ ପାଉଥିବେ, ଏଠି ତାହା ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ। ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ରହିଲେ। ଏହା ପରେ, ପୂଜ୍ୟ ବ୍ୟାସଦେବ, ଜୈମିନି ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେଙ୍କ ଆସପାସ ରହି, ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ବିଶ୍ଵରୂପ ତୀର୍ଥକୁ ଏବଂ ତାଳତୀର୍ଥ ନାମକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣୋଳା ଏବଂ ଗୌରୀତୀର୍ଥ ଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥମାନେକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ। ଜମ୍ବୁକେଶ୍ବର ତୀର୍ଥ, ଧର୍ମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ନାରାୟଣ ତୀର୍ଥ ଏବଂ ବାୟୁତୀର୍ଥ ଭଳି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଦେଖିଲେ। ଯମତୀର୍ଥ ଏବଂ ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କଲେ। ନାଗତୀର୍ଥ, ସୋମତୀର୍ଥ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟତୀର୍ଥ ଦେଖିଲେ। ଘଟୋତ୍କଚ, ଶ୍ରୀତୀର୍ଥ ଏବଂ ପିତାମହ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କଲେ। କାପିଲ, ସୋମେଶ ଓ ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ ଭଳି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଦେଖିଲେ। ଏ ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ସେଠି ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ। "ଏହି ଲିଙ୍ଗ ମୁଁ ଆଣିଛି; କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ସ୍ଥାପନ କଲ?"—ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା। ତେଣୁ, ସେଠି ସ୍ଥାପିତ ଲିଙ୍ଗ ତୁମ ନାମରେ ହେବ। ଗନ୍ଧର୍ବତୀର୍ଥ ଏବଂ ବାହ୍ନେୟ ଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଦେଖିଲେ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦେଶ୍ବର ଓ ବିଦ୍ୟାଧରେଶ୍ବର ଭଳି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦେଖିଲେ। ସାରସ୍ୱତ, ପ୍ରଭାସ ଏବଂ ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଶୁଭ ହ୍ରଦ ଦେଖିଲେ। ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଗୋପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ଏବଂ ବୃଷଧ୍ୱଜ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କଲେ। ତ୍ରିଲୋଚନ ଏବଂ ଲୋଲାର୍କ, ଉତ୍ତର ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦେଖିଲେ। ଶୁକ୍ରେଶ୍ବର ଏବଂ ଆନନ୍ଦପୁର ଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କଲେ। ତୀର୍ଥମାନେର ସଂଖ୍ୟା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଅସମ୍ଭବ, ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠି, ପାରାଶରୀୟ ଋଷି ଉପବାସ କରି, ଏଉଁଠାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଲୋର୍ଡ ଶିବ ବସିଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଯିବା ଉଚିତ।" ସେ ଭାରଣାସୀରେ ନିଜ ନିବାସ କଲେ, ନିୟମିତ ଜୀବନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି। ସେ ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ।