ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଭକ୍ତ ଗଭୀର ଭାବରେ କହିଲେ— “ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଜାଣେ ନାହିଁ, କେବଳ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି।” ସେ ଅସୀମ ବ୍ରହ୍ମ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ, ତାହାକୁ ସେ ଶରଣ ନେଲେ। ସେ ଆତ୍ମଜ, ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସେ ସର୍ବଦା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଅସୀମ କାଳ, ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ; ତାଙ୍କୁ, ପିଣାକଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ, ଶରଣ ନେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ସେ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ି ଶୀର୍ଷେ ନମସ୍କାର କଲେ, ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ପରମ ଓଁକାର। ଏହି ଜ୍ଞାନ, ଆନନ୍ଦ, ଅଦ୍ୱୈତତା, ଅନେକ କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଜଳି ଉଠିଲା। ସେ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗରେ ଏକାତ୍ମ ହେଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ହେଲା। ଏହାର ଗଭୀରତା କେହି ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ ଅବାକ୍ ହେଇଯାନ୍ତି। ଏହିପରି ଭକ୍ତ, ଯିଏ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗକୁ ଅନୁଭବ କରେ। ଆମେ ସର୍ବଦା ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଆଶା କରିବା। ଏଠାରେ, ଏକ ନିୟମିତ ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେ ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସ୍ଥିର ହେଲେ। ବର୍ଷ କେତେକ ପରେ, ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟମ ଦେଶର ଶାସକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ନଦୀ ଦେଖି, ଋଷି ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଭକ୍ତିରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ନେଇ, ନିୟମିତ ବିଧିରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ପରେ ସେ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ ଭବଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପରେ ପୂଜା କଲେ। ସେ ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱର, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କଲେ। ଏହିପରି, ଅନେକ ଲୋକ ରୁଦ୍ର, ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଜଟାଧାରୀ, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା, ଧଳା ଉପବୀତଧାରୀ ତପସ୍ବୀମାନେ ଥିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଶାନ୍ତ ଓ ବେଦାନ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ। ନିୟମିତ ପୂଜା ପରେ, ସେମାନେ କିଛି ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ପୈଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ବେଦ ବିଭାଜନକାରୀ ଭାଗବତ୍ୟ ବ୍ୟାସ ଏଠାରେ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଏକ ଅଂଶରୁ, ଭଗବାନ ଶୁକ ନାମକ ପୁତ୍ର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଯିଏ ପରମ ଭକ୍ତିରେ ଶରଣ ନେଇ, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେମାନେ ଅବିଚଳିତ ମନେ ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ— “ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହେଶ୍ୱର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କର କୃପା, ସେହି ଦେବଙ୍କୁ ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖିପାରିବା, ଏହି ପୁଣ୍ୟଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା।’’ ଏହିପରି, ଯୋଗରେ ପ୍ରବୀଣ ବ୍ୟାସ, ସେ ଯୋଗୀମାନେଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ଏଠାରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲେ। ପରେ, ପୈଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମହିମା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରଭୁ ସର୍ବଦା ରୁଦ୍ରମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ ଏଠାରେ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଶୁପତି ଭକ୍ତମାନେଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ। ହରି, ପଶୁପତି ବ୍ରତ ଧରି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ତାଙ୍କର ଉପଦେଶରୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଭୁ, ଦୟାମୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବର ଦେଲେ। ସେମାନେ ପାଇଁ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ଉଦୟ ହେବ। ମୋର କୃପାରୁ, ନିଶ୍ଚିତଭାବେ, ତୁମେ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜିତ ହେବ।