ଏକ ଦିନ, ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷି ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ସମାଧିରେ ବସିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ମନ୍ଦିର ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର କିରିଟ ଅଛି, ଯାହାରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଚିହ୍ନ ରହିଛି। ଯେପରି ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦେଖନ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଦେଖନ୍ତି। ଏଠାରେ ତିନିଟି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ରୁଦ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛନ୍ତି। ଋଷି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କର ଜଟାଧାରୀ ରୂପକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, କୁନ୍ଦଳି ଘୋଡାରେ ଆସିଥିବା ତାଙ୍କୁ, ଏହି ମହା ଋଷି, ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି, ସୁଯ୍ୟମ୍ବୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଭର ମାଲିକ, ତ୍ରିନେତ୍ର ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସରଣାଗତି ନେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ସଦା ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି, କାରଣ ତାଙ୍କୁ ଛଡା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ଅସୀମ ବ୍ରହ୍ମ ହେଉଛନ୍ତି ତୁମର ସ୍ୱରୂପ; ମୁଁ ତୁମକୁ, ସୁଯ୍ୟମ୍ବୁ, ସରଣାଗତି ନେଉଛି। ମୁଁ ସଦା ଏହି ବ୍ରହ୍ମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି। ବ୍ୟପ୍ତ କାଳ ହେଉଛନ୍ତି ତୁମର ସ୍ୱରୂପ; ମୁଁ ପିଣାକଧାରୀ ତୁମକୁ ସରଣାଗତି ନେଉଛି।” ଏପରେ ସେ ଭୂମିରେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ, ଆନନ୍ଦ, ଅଦ୍ୱୟତା ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ସେ ଶୁଧ୍ଧ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୟ ହେଇଗଲେ, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲା। ଏହି ଲୟକୁ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ ଅଭିଭ୍ୟୂତ ହେଇଯାନ୍ତି। ଏକ ଭକ୍ତ, ଯିଏ ପାପରୁ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଛି, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସମୀପତା ପାଇଁ ପାରିଥାଏ। ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗ ପାଇଁ ପାରିଥାଏ। ଆମେ ସଦା ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛି। ଏଠାରେ ଏକ ନିୟମିତ ମନ ନେଇ ସେ ଜଟାଧାରୀ ଦେବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ବହୁ ବର୍ଷ ପରେ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଭରା ନଦୀକୁ ଦେଖି ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଗଲେ। ଭକ୍ତିରେ ଶୁଧ୍ଧ ଚିତ୍ତ ନେଇ ନିୟମିତ ନୃତ୍ୟ କରି ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କଲେ। ପ୍ରକୃତ ରୀତି ଅନୁସାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ଭବଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପରେ ପୂଜା କଲେ। ସେ ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱର, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଜଟାଧାରୀ ଓ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା ତପସ୍ୱୀ, ଶୁଭ୍ର ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା, ଶାନ୍ତ, ବେଦାନ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ। ନିୟମିତ ଉପାସନା କରି, ସେମାନେ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ପୈଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଲିନ ତପସ୍ୱୀମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଭାଗବତ ବ୍ୟାସ ନିଜେ, ଯିଏ ଭଗବାନ ବେଦକୁ ବିଭାଜିତ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅଂଶରେ ଶୁକ ନାମକ ପୁଅ ହେଇଥିଲେ। ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ସରଣାଗତି ନେଇ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁଥିଲେ। ଅବିଚଳିତ ଚିତ୍ତରେ ସେମାନେ ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଯେଉଁ ମହେଶ୍ୱର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦୟା ଅଟୁଟ, ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଦେଖିବା ପାଇଁ ପାରିବା, ଏହି ପୂନ୍ୟ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛୁ।