ଏକ ସମୟର କଥା, ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ଗୁରୁଦେବ, କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କର ମହିମା କ’ଣ?” ତାହା ପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ଗୁରୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମାତ୍ର, ମାନବ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପର ଭାରୁ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ। ଯେଉଁଠାରେ କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ବିନାଶ ହୁଏ। ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପ୍ରୟାସରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ବେଦମୟ ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଦରକାର। ଏଭଳି ଭକ୍ତିରେ ଲିନ ହେଲେ, ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗର ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପିଶାଚମୋଚନ ତୀର୍ଥରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ, ଦିନ ଓ ରାତି ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ରର ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେଠି ଯୋଗୀ ଆତ୍ମା ଜୀବନବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରି ରହୁଥାଏ। ସେଠି ଏକ ଯୋଗୀ, ତାଙ୍କର ଦେହ ହାଡ଼ ଓ ଚର୍ମରେ ଆବୃତ, ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନିଅଁଥିଲେ। ସେ ଆସିଥିବା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଦେଶରୁ ଏଠାରେ ଆସିଛ?” ସେ ଦେଖିଲେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୁଅ, ନାତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପରିବାରରେ ଘିରିଥିଲେ, ଘର ଚଳାଇବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ନାହିଁ। ସେ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ, “ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କାଶୀରେ ଦେଖିଲି, ସ୍ପର୍ଶ କଲି, ନମସ୍କାର କଲି—ମୁଁ କେବେ ଯମଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିନାହିଁ। ଏବେ ତ ତୃଷ୍ଣାରେ ଅତି କ୍ଳାନ୍ତ, କଣ ଭଲ କଣ ଖରାପ ବୁଝିପାରୁନାହିଁ। ମୋ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶରଣ ନେଇଛି, ବନ୍ଦନା କରିଛି। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌଣସି ଗୁଣବାନ ନାହିଁ। ତୁମକୁ ଏବେ ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି—ଏପରି ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛି? ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖମୟ ଜନ୍ମକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡିପାରିବି।” ତାପରେ ସେ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚିହ୍ନ ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା। ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ କଲେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦେଖନ୍ତି, ଏମିତି ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେଠି ତିନୋଟି ବେଦର ସାର ରୂପ ରୁଦ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି। ସେ ଜଟାଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ଷ୍ଟୁତି କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ବସିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମମୟ ଏହି ମହାଋଷି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଭର ନାଥ, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେ ସଦା ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଶରଣ ନେଲେ। “ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛି, ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ଅପାର ବ୍ରହ୍ମ, ତୁମେ ମୋର ସ୍ୱରୂପ। ମୁଁ ଆତ୍ମଜ ଭଗବାନ, ତୁମେ ଅପରିମିତ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା ଠାରୁ ଅପର। ଏହି ବିଶାଳ କାଳ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ମୁଁ ପିଣାକଧାରୀ ତୁମେ ଶରଣ ନେଉଛି।” ଏପରି କହି, ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ‘ଓଁ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେ ଜ୍ଞାନ, ଆନନ୍ଦ, ଅଦ୍ୱୈତର ଦୀପ୍ତି ଭାବେ ଜ୍ୱଳିଲେ, ଅନେକ କାଳାଗ୍ନି ପରି। ସେ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗରେ ଲୀନ ହେଲେ, ଲିଙ୍ଗଟି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା। ଏହି ଘଟଣାର ଗଭୀରତା କେହି ଜାଣିପାରିନାହାଁନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ ଅବାକ୍ ହୋଇଯାନ୍ତି।