ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଜାଣେ, ଯିଏ ଅନେକ ରୂପରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ସେ ଅବିନାଶୀ ଜଟାଧର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ପିଶାଚମୋଚନ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେଠି ଥିବା ମହାତ୍ମା କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମାକୁ ଅନ୍ୟମାନେ ମନେ କରି, ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ଗିରିଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ହରିଣୀ, ନିଜକୁ ଭକ୍ଷିତ ହେବାକୁ ଚାହିଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା। ବଡ ଭୟରେ ଏହି ହରିଣୀ ପଳାଇ ଏକ ବାଘର ଶକ୍ତିରେ ପଡିଗଲା। ସେ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏକ ଉଜାଡ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲା। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଏକ ବଡ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ଏହି ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳାରେ, ଏକ ବୃଷ ଉପରେ ଶ୍ରୀମନ୍ତ ମହାଦେବ ଅନେକ ମଣିଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଦେଖାଗଲେ। ଗଣେଶ୍ୱର ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବିଷୟରେ। ଅଚ୍ୟୁତ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବିଷୟରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—ମାତ୍ର ସ୍ମରଣ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି। କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ସେଠି ଶ୍ରମଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଏବଂ ବେଦମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ। ଛଏ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗର ସିଦ୍ଧି ନିଶ୍ଚିତ, ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁଜଣ ପିଶାଚମୋଚନ କୁଣ୍ଡ ନିକଟରେ ସ୍ନାନ କରିଥାଏ, ସେ ଦିନ ରାତି ରୁଦ୍ରମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥାଏ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମର ରୂପ। ସେଠି ଏକ ଯୋଗୀ ନିଜ ଜୀବନର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ହାଡ ଏବଂ ଚର୍ମରେ ଢକା ଥିଲା, ସେ ବାରମ୍ବାର ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନିଅୁଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଦେଶରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ପୁଅ, ପୋତା ଓ ଅନ୍ୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀଙ୍କ ଘିରିଥିବା, ତୁମେ ଘର ପାଳନ କରିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। କେବେ, କିଛି ନିମ୍ନ ଦାନ କିମ୍ବା ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିନାହିଁ। ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ, ଯିଏ କାଶୀରେ ଦେଖାଯାଇଥାଏ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ନମସ୍କାର କରାଯାଇଥାଏ—ମୁଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯମଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିନାହିଁ। ଏବେ ମୁଁ ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ଉପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କଣ ଭଲ କିମ୍ବା କଣ ଖରାପ ଜାଣିନାହିଁ। ମୋ ପାଇଁ ଏହା କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ; ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି। ଏହି ଜଗତରେ ତୁମେ ଠାରୁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ କୌଣସି ନାହିଁ। ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ ଓ ନମସ୍କାର କରିଛି—ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଭଳି ଅନ୍ୟ କିଏ? ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖମୟ ଜନ୍ମକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡିଦେଇପାରିବି। ସେ ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ ଏକାଗ୍ର କଲେ। ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ମୁକୁଟରେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦେଖିପାରନ୍ତି—ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଯେଉଁଠାରେ ତ୍ରିବେଦର ରୂପ ରୁଦ୍ର ଚମକୁଛନ୍ତି। ସେ ମାଟିଆ ଜଟାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ପିତଳ ଘୋଡାରେ ଆସିଥିବା—ଏହି ମହା ଋଷି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମର ତତ୍ତ୍ୱରେ ବିନ୍ନ—ସୁଯ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ସୁଉତ୍ପନ୍ନ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଭର ମାଲିକଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି।