ସେମାନେ ସେଇ ଦେହରେ ଅତି ପରିଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ । ସେମାନେ ସଦା କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ପରିବେଷ୍ଟିତ କରି ରହନ୍ତି । ସେହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ କୃତ୍ତିବାସଙ୍କୁ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ । ଏହି ତତ୍ତ୍ୱଟିକୁ ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ ଶମ୍ଭୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିଥିଲେ । ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଶତରୁଦ୍ରିୟ ପାଠ କରନ୍ତି । ସେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଅବିଚଳ ଆତ୍ମା ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି । ଯେମାନେ କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମନରେ ମହେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି । ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି । ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଜାଣେ, ଯିଏ ଅନେକ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ । ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ସେ ଅବିନାଶୀ ଜଟାଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଗଲେ । ପିଶାଚମୋଚନ ନାମକ ତୀର୍ଥରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ । ସେମାନେ ସେଠାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବୁଝିଲେ ଏବଂ ଗିରିଶ, ପାପ ନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଏକ ମୃଗୀ, ନିଜୁକୁ ଶିକାର ହେବାକୁ ଚାହିଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ କପର୍ଦ୍ଦେଶ୍ବରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା । ଭୟରେ ଭଗ୍ନ ହୋଇ, ସେ ବାଘ ଦ୍ୱାରା ଧରାପଡ଼ିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଉ ଏକ ଜନଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲା । ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପ୍ରକଟ ହେଲା । ଏହି ଶିଖା ଉପରେ ବୃଷଭ ଚଢ଼ି ଏବଂ ଅନେକ ପୁରୁଷମାନେ ଘେରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା । ଗଣେଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରୁ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ । ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ କପର୍ଦ୍ଦେଶ୍ବରଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ । ଅଚ୍ୟୁତ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, କପର୍ଦ୍ଦେଶ୍ବରଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା କହିଲେ—ମାତ୍ର ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ଦ୍ରୁତ ନଶ୍ୱ ହୁଏ । କପର୍ଦ୍ଦେଶ୍ବରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର ହୁଏ । ସେଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଚେଷ୍ଟାରେ ପୂଜା କରିବା ଓ ବେଦମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ୍ । ଛଅ ମାସରେ ଯୋଗସିଦ୍ଧି ମିଳେ, ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ଯିଏ ପିଶାଚମୋଚନ ପୁଷ୍କରିଣୀ ନିକଟେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଦିନ ରାତି ରୁଦ୍ରମନ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଣବ—ଯାହା ବ୍ରହ୍ମର ରୂପ—ପଢ଼ିଥାଏ । ସେଠାରେ ଯୋଗାତ୍ମା ଜନ ଜୀବନ ଧାରଣର ବ୍ରତ ନେଇ ରହିଥାଏ । ତାଙ୍କ ଦେହ ହାଡ଼ ଓ ଚର୍ମରେ ଆବୃତ, ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ ଚାଲିଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ପଚାରାଗଲା—“ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଦେଶରୁ ଏଠିକୁ ଆସିଛ?” ସେମାନେ ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପରିବାରଜନଙ୍କୁ ଘେରି ଘର ଚାଲାଇବାରେ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ । କିଛି ମଧ୍ୟ ନିକୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ନିକଟମ ଧର୍ମ କରିନାହାନ୍ତି । ଏଠାରେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥ, କାଶୀରେ ଯେଉଁଠି ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ ଏବଂ ପ୍ରଣାମ ହୁଏ—ସେଠାରେ ଯମର ଭୟାନକ ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ । “ହେ ମୁନି, ଏବେ ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, କି ଭଲ କି ମନ୍ଦ ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ । ମୋ ପାଇଁ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଶରଣ ନେଇଛି । ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ଭଳି ଧର୍ମିକ କେହି ନାହାନ୍ତି । ତୁମେ ମୋତେ ପୁନଃପୁନଃ ସ୍ପର୍ଶ ଏବଂ ପ୍ରଣାମ କରିଛ; ଏପରି ଲୋକ ଆଉ କିଏ? କିଏ ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖମୟ ଜନ୍ମ ଛାଡ଼ିବାକୁ ସହଯ କରିପାରିବ?