ଦେହର ଶେଷରେ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ସେଇ ପରମ ଆନନ୍ଦମୟ ଜ୍ୟୋତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ମହାନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ, ସେମାନେ ଈଶାନ ଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ କହୁଛି—ଓଂକାରେଶ୍ୱର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଗୋର ଚର୍ମର ଆକୃତି ଅନୁସାରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବେ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଓଂକାର, ଏବଂ କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ। ଶିବଙ୍କ କୃପା ବିନା କେହିଁ ଏହାକୁ ଜାଣିପାରେନି। କୃତ୍ତିବାସ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏକ ପୂଜ୍ୟ ଋଷି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ କେତେକ ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଏକ ଶକ୍ତି ଆସିଲା, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଏଠାରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ କୃତ୍ତିବାସ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଚର୍ମର ଅବରଣ କରିଲେ। ଏହି ଦେହ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ସେମାନେ ସଦା ଏହି କୃତ୍ତିବାସ ଲିଙ୍ଗକୁ ପରିବ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ଏଠାରୁ ଯାଆନ୍ତିନାହିଁ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କୃତ୍ତିବାସରେ ଏକମାତ୍ର ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ ଶମ୍ଭୁ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଭକ୍ତମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଶତରୁଦ୍ରିୟ ପାଠ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ସ୍ଥିର ଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମନରେ ମହେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି। ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କ ଅନେକ ରୂପ ଜାଣିଛି। ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଜଣେ ମହାପୁରୁଷ ମୁଣ୍ଡା ଜଟାଧାରୀ ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ପିଶାଚମୋଚନ ତିର୍ଥରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ତୀର୍ଥର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝି, ଗିରିଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଯିଏ ପାପ ହରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ମୃଗୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା। ଏହି ମୃଗୀ ଏକ ବାଘର ଭୟରୁ ପଳାଇ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମୃଗୀ ଏକ ସନ୍ନ ଏବଂ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ଅଗ୍ନି ଦେଖାଦେଲା। ସେ ଏକ ବୃଷଭ ଉପରେ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଏମିତି ଅନେକ ମହାପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଥିଲେ। ଗଣେଶ୍ୱର ନିଜେ ଦେଖାଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା କ'ଣ?" ତେଣୁ ସେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, କପର୍ଦ୍ଦେଶର ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା କହିଲେ—"କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୁଏ। କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୁଏ। ସେଠାରେ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଏବଂ ବେଦମୟ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ। ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପିଶାଚମୋଚନ ସ୍ନାନ କଲେ, ଦିନ ରାତି ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଏଠି ଯେଉଁ ଜଣେ ଯୋଗୀ ଆତ୍ମା ସମର୍ପଣ କରି ରହନ୍ତି, ସେ ଅସ୍ଥି ଓ ଚର୍ମର ଅବରଣ ଧାରଣ କରି, ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ।" ଏପରି ଭାବେ, ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁ କପର୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପାରେ, ଭକ୍ତ ଏବଂ ଯୋଗୀମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କର କୃପାରେ ନିର୍ମଳ ହୁଅନ୍ତି।