ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କୁହାଯାଉଛି—ଯେତେବେଳେ ଜୀବ ତିଳକ ଧାରଣ କରେ, ସେହିବେଳେ ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ତିନି ଦେବତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ତିନି ପ୍ରକାରର ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଶାନ୍ତ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଛନ୍ତି, କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ନିୟମ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଅଚଳ ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ତେବେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ଜୀବନର ଆଶ୍ରମଧର୍ମର କ୍ରମ କହନ୍ତୁ।” ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, ଆଶ୍ରମମାନେ କ୍ରମିକ ଭାବରେ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ୍; କିନ୍ତୁ କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ କିଛି ବିଶେଷ କାରଣରୁ ଏହା ଭିନ୍ନ ହୋଇପାରେ। ଯଦି କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ଶିଷ୍ୟାଶ୍ରମ ପରେ ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କରିପାରନ୍ତି। କିମ୍ବା, କେହି ଯଜ୍ଞ କରିବା କିମ୍ବା ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରିବା ଉଚିତ୍; ଯଦି ଅସକ୍ତି ଆସିଯାଏ, ତେବେ ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେଇପାରନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି ସନ୍ନ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କରିପାରନ୍ତି। ଏଠି ମଧ୍ୟ, ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ କର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେଇପାରନ୍ତି। ତପସ୍ୟା କରି ଯଦି କେହି ବିରକ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେଇପାରନ୍ତି। କେବଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ପାଳନ କରିବା ଦ୍ୱାରା କେହି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଗୃହସ୍ଥ କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେଇପାରନ୍ତି। ଦୃଷ୍ଟିହୀନ, ଖୁଞ୍ଚା କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ର ଦ୍ୱିଜ ମଧ୍ୟ ଯଦି ବିରକ୍ତି ଅଛି, ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେଇପାରନ୍ତି। ଯିଏ ବିରକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଧୋପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଯିଏ ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ସଦା ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟ ଅମୃତତ୍ୱର ଅର୍ହ। ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ପାଇଁ ପାରନ୍ତି। ଏଠି, ବ୍ରହ୍ମାକୁ ନିବେଦିତ କରାଯାଉଥିବା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବେଦନ, ତଥ୍ୟଦର୍ଶୀ ଋଷିମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ଯିଏ ସଦା ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ବକ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବେଦନ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅତିଶୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନିବେଦନ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ମୁକ୍ତିକୁ ଦେଇପାରେ; କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତ୍ୟାଗ ନ କଲେ, ସେହି ଫଳରେ ବନ୍ଧିତ ହେବାକୁ ପଡେ। ଅଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଶୀଘ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ପାଇଁ ପାରେ। ଶାନ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ତା’ପରେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ହୁଏ। ଜ୍ଞାନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇଁଟି ଦୋଷରହିତ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହାଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏକା, ଅସଙ୍ଗ, ଶାନ୍ତ ଥିଲେ, ଜୀବନରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହିପରି ଜୀବ ନିର୍ବିକାର ଶାଶ୍ୱତ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହୁଏ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେ ଶାଶ୍ୱତ ଅବସ୍ଥା ପାଏ। ଏହି ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ ନ କଲେ, କେହି ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଁ ପାରେନି। ଏପରେ, ଶିଷ୍ୟମାନେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ସଂସାର କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ? ସମସ୍ତଙ୍କ ନିୟନ୍ତା କିଏ? ହେ ପରମପୁରୁଷ, ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।” ପ୍ରଭୁ ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପ୍ରଳୟ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ସେ ଅସୀମ, ଅପରିମାପ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ନିୟନ୍ତା। ଯାହାକୁ ତତ୍ତ୍ୱଦର୍ଶୀମାନେ ପ୍ରଧାନ କିମ୍ବା ପ୍ରକୃତି ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏହା ଅଜର, ଅବିନାଶୀ, ନିତ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମହାରୂପ ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି।