ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି: ଏହା ପରେ, ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶରୀର, ମନ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ପାପ କରେନାହିଁ। ଅବିମୁକ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥିବା ଜ୍ଞାନକୁ କୌଣସି ଜଣ ଏକାଉଁ ଜଣାନାହିଁ। ଦେବତା ଦେବୀଙ୍କୁ ଯେଉଁ କଥା କହିଛନ୍ତି, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରିଦେଇଥାଏ। ଯେପରିକି ଗିରିଶ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେପରି ଏହି ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠାରେ ଯେମାନେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ଅବିମୁକ୍ତ, ଶିବଙ୍କ ପବିତ୍ର ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ଜଣାନାହିଁ। ଏଠାରେ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଶୀଘ୍ର ନାଶ ହୋଇଯାଏ। ଶିବ, ଯିଏ କାଳର ଅବତାର, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଂସାର ରୂପୀ ସମୁଦ୍ରରେ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ। ଯୋଗୀ ହେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ନହଁନ୍ତୁ, ପାପୀ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟବାନ—ସମସ୍ତଙ୍କର ମନ ମୋକ୍ଷ ପଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଶିବ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ବାରାଣସୀରେ ବସିଥିଲେ। ତାପରେ, ସେ ଓଂକାରର ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଗଲେ, ଯାହା ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଶିବ ସେହି ଲିଙ୍ଗର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ବାରାଣସୀରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହାକୁ ନିତ୍ୟ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରୁଦ୍ର ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଜୀବମାନେ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି। ଏହି ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ଓଂକାରରେ ବସିଛି। ଭଗବତ ଲିଙ୍ଗ ପଞ୍ଚରୂପୀ—ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ। ଓଂକାରକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିବା ଲିଙ୍ଗ ପଞ୍ଚରୂପୀ ନିବାସ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ। ଶରୀର ଶେଷ ହେଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ସେହି ପରମ ଆନନ୍ଦ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଈଶାନ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଓଂକାରେଶ୍ୱର ପରମେଶ୍ୱର, ଗୋମୁତି ଲମ୍ବର ଆକାରରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଓଂକାର ଓ କପର୍ଦେଶ୍ୱର। ଏଠାରେ ଶିବଙ୍କ କୃପା ବିନା କୌଣସି ଜଣ ଜଣାନାହିଁ। କୃତ୍ତିବାସ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ—ଏଠାରେ ନିତ୍ୟ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ। ଦୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁ ଦେବଙ୍କୁ ଚିରପ୍ରିୟ କରନ୍ତି—କୃତ୍ତିବାସ ଦେବତା ତାପରେ ଏକ ଚର୍ମକୁ ବସ୍ତ୍ର କରିଲେ। ଏହି ଶରୀର ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା କୃତ୍ତିବାସ ଦେବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ପରିବ୍ରମଣ କରନ୍ତି। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକମାନେ କୃତ୍ତିବାସଙ୍କୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କୃତ୍ତିବାସରେ ଏକ ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ ଶମ୍ଭୁ ଏହାକୁ ଗୁପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ପାଠ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଶିବ ନିଜକୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି—ଅଚଳ, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭଗବାନ। କୃତ୍ତିବାସରେ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ—ତପସ୍ୱୀମାନେ ମନରେ ମହେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।