ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି—ପ୍ରଭୁ ଏକଜଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଆବଶ୍ୟକତାରୁ ତିନିଟି ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଅବିନାଶୀ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେ ନିର୍ବିଳମ୍ବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପାସନା ପାଇଁ ତିନି ଆଶ୍ରମ ରହିଛି—ଏହା ହେଉଛି ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହର ଆଶ୍ରମ। ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକେ ଏହି ତିନି ଆଶ୍ରମକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପଥରେ ଚାଲିବାକୁ, ମାନ୍ୟ ଲୋକ ନିତ୍ୟ ଭାବେ ମାଥାରେ ଧଳା ଭସ୍ମର ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ ଲଗାଇବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆଦର୍ଶ ପାଳନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନ ମାଥାରେ ଧାରଣ କରିବା ଓ ତିଳକ ଲଗାଇବାକୁ ଉଚିତ। ଉପର ଓ ତଳରେ ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଧାରଣ କରି, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ—ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତିଳକ ଲଗାଇଲେ ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଅବଶ୍ୟ ମିଳେ। ଏହି ତିନି ଆଶ୍ରମର ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ ତିନିପ୍ରକାର ଆୟୁ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସଂଯମୀ, କ୍ରୋଧ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆମ ପ୍ରାଣୀ ଜୀବନର ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥା କେମିତି?" ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, ଜୀବନର ଚାରି ଆଶ୍ରମକୁ କ୍ରମାନୁସାରେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କେତେବେଳେ ବିଶେଷ କାରଣରୁ ଏହା ବ୍ୟତୀତ ହେଉଥାଏ। ଯଦି କେଉଁଜଣେ ପରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେ ଚାରି ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଅବସ୍ଥା ପରେ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି। କିମ୍ବା, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପରେ ଯଦି ଅସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ନିୟମିତ କୌଣସି କ୍ରିୟା ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି। ତପସ୍ୟା କରି ଯଦି ଅସକ୍ତି ଆସେ, ତେବେ ତ୍ୟାଗ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ। କେବଳ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ପାଳନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗୀ ହେବା ଯାଏ ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଗୃହସ୍ଥ କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରେ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି। ଅନ୍ଧ, ଲଙ୍ଗ, ଦରିଦ୍ର ଦ୍ୱିଜ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଅସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି। ଯିଏ ଅସକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି ଏବଂ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରହନ୍ତି, ସେ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ସଦା ପାଳନ କରିଥିବା ଲୋକ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଶାନ୍ତ ମନ ରଖି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେ ପରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦକୁ ନିବେଦିତ କରିବା, ଏହା ପରମ ଆହୁତି ବୋଲି ଗ୍ୟାନୀମାନେ କହନ୍ତି। ଯିଏ ସଦା ବୁଦ୍ଧି ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ପରମ ଆହୁତି ଦେଉଛନ୍ତି। କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦକୁ ଅପୂର୍ବ ଆହୁତି ଭାବରେ ଦିଆଯାଏ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋକ୍ଷକୁ ନେଇଯିବାରେ ସମର୍ଥ। କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତ୍ୟାଗ ନ କଲେ, ସେଠାରେ ବନ୍ଧନ ହୁଏ। ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଶୀଘ୍ର ପରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଶାନ୍ତ ମନ ଉପଜାଏ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ହୁଏ। ଜ୍ଞାନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇଁ ଦୋଷ ଛାଡ଼ି ଉପଜାଏ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏକାକୀ, ଅସଙ୍ଗ, ଶାନ୍ତ ଥିଲେ ଜୀବନରେ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଶେଷରେ, ସେ ଚିରାନନ୍ଦ ଆନନ୍ଦରେ ବିଲୀନ ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ରୂପ ଅଛି ନାହିଁ।