କଳିଯୁଗର ଅନ୍ଧକାର ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ, ଚୋରମାନେ ଅନ୍ୟ ଚୋରଙ୍କୁ ଚୋରି କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ଚୋରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟମାନେ ଚୋରି କରନ୍ତି। ଅଧର୍ମ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟାୟରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଆଚରଣ କଳିଯୁଗର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। କେହି ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, କେହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି। ଶୁଦ୍ରମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କରି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ରାଜା ସବୁଠି ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କଳିଯୁଗର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାବରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥାନ୍ତି। ଏଠି ଅଳ୍ପ ଶିକ୍ଷା, ଧନ, ଶକ୍ତି ଥିବାମାନେ ଶୁଦ୍ରମାନେକୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜମାନେ ସେବାର ଅବସର ଦେଖି ଦ୍ୱାରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ ରୁହନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଠି କଳିଯୁଗରେ ସେବା କରି, ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ବେଦମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନାସ୍ତିକ୍ୟକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି। ଏହି ଯୁଗରେ ଶତେ ଶତେ, ହଜାରେ ହଜାରେ ତପସ୍ୱୀ ଉଦ୍ଭବ ହେବେ। ରାଜା, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଲୋକିକ ଗୀତରେ ଗାନ କରି ପ୍ରସନ୍ନ କରିବେ। କଳିଯୁଗରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ରହିବେ, କିନ୍ତୁ ପିଲା, ଉଁଦୁଆ, ସାପ ମାନେ ମାନବକୁ ଏକାଉଁତି କଷ୍ଟ ଦେବେ। ପୂର୍ବେ ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଶାପରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି କଳିର ଅନ୍ତିମ ଯୁଗରେ ଅର୍ଥହୀନ ଭାବେ ଧର୍ମାଚରଣ କରିବେ। ସମସ୍ତେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଦି ନିଜ ନିଜ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, କିନ୍ତୁ ବେଦ ବାହ୍ୟ ବ୍ରତ ଏବଂ ଆଚରଣରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରିବେ, ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଅର୍ଥହୀନ ହେବ। ତାଙ୍କର ମନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହେବ, ସେମାନେ ଚଣ୍ଡାଳ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅବନତି ପାଇବେ। ଏଠି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦିବ୍ୟତା ନାହିଁ। ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତିର ନିୟମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ସବୁ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ବେଦାନ୍ତର ସାର୍ଥକତା ବେଦରେ ଦର୍ଶିତ ଧର୍ମମାନେ ଅଟୁଟ ଅଟେ। ଏହି କଳିର ଦୋଷମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। କଳିଯୁଗର ଏହା ବଡ଼ ଗୁଣ, ଯଦିଓ ଏହି ଯୁଗରେ ଅନେକ ଦୋଷ ରହିଛି। ବିଶେଷକରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରୁଦ୍ର, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ମନ ଶାନ୍ତ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପରମ ପଦ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେନି। ମହାଦେବଙ୍କ ପୂଜା, ଧ୍ୟାନ ଓ ଦାନ—ଏହି ସବୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ। ଯେଉଁମାନେ ପରମ ପଦ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ବିରୂପାକ୍ଷଙ୍କ ଶରଣ ନେବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ, ଏବଂ ଜୀବନ ସବୁ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଏ ଯଦି ଏହି ଶରଣ ନ ନେଇ। ତ୍ରୟମ୍ବକ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସୋମ, ରୁଦ୍ର, ମହାବ୍ୟାଧିର କାରଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମହାଦେବ, ମହାଯୋଗୀ, ପ୍ରଭୁ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ପିନାକଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସେ ଅନନ୍ତ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରିୟ। ଏକ ରୂପ, ମହାରୂପ, ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାତ, ଦିନମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ। ସେ କାଳାଗ୍ନି, କାଳକୁ ଦଗ୍ଧ କରୁଥିବା, ଇଚ୍ଛା ଦାତା, ଇଚ୍ଛା ନାଶକ। ଭୟଙ୍କର ପଶୁପତି, ଭୟଙ୍କର ରୂପୀ, ଉଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅନ୍ଧକାର ଉପରେ ଅତିତ। ସେ ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ମନୁମାନଙ୍କ ଚକ୍ର ଯାଏଁ ଅବିରତ। ଏହି ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚକ୍ରରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ସମସ୍ତେ ସମ ଅଭିମାନରେ ନାମ ଓ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ କଳିଯୁଗର ଚିତ୍ର ଏବଂ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେବାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ।