ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ଏହିପରି ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛି—ଯେଉଁମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଧାମକୁ ଯିବେ ନାହିଁ। ପିନାକୀନ୍ଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଈଶାନ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ନରକକୁ ଯିବେ। କ୍ରିୟା, ଚିନ୍ତା, କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା—even ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ ଏପରି ଅପବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ, କଳିଯୁଗରେ ଏମାନେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାବଧାନ ଭାବେ ଏଡ଼ାଯିବା ଉଚିତ। ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ ଶାପରେ, ଏମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥା ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ‘ଓମ୍’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ନିଜ ଧାମକୁ ଗଲେ। ସେ ନିଜ ପରିବାରକୁ ଉପସାରଣ କରି, ଉତ୍ତମ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂତାଦି ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ। ପାର୍ଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମାତ୍ମା, ପାଣ୍ଡବ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା, ଋଷି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କୁ ପଥରେ ଚାଲିଥିବା ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ଭୂମିରେ ଶୀର୍ଷ ନମାଇଲେ। “ଏପରି ଶୀଘ୍ର କେଉଁଠି ଯାଉଛନ୍ତି, ମହାଶୟ? କେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଛନ୍ତି?” ଏବଂ “ମୋର କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, କମଳନୟନ?” ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଋଷି, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ନଦୀକୁଳରେ ବସିଲେ। ତାପରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ବଡ଼ ସହର ବାରାଣସୀ, ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସ, ଯାଉଛି। ସେଠାରେ କଳିଯୁଗରେ ଅନେକ ପାପୀ, ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଶୂନ୍ୟ ଲୋକ ଉଦ୍ଭବ ହେବେ। ଏହି ଯୁଗରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପାପର ଉପଚାର। କିନ୍ତୁ, ଏଠି ମଧ୍ୟ ମହାତ୍ମା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ ଲୋକ ଉଦ୍ଭବ ହେବେ। ତୁମେ ଏହି ଦିନ ତୁମର ଉତ୍ତମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରିଲେ, ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା।" ଅର୍ଜୁନ ନମସ୍କାର କରି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଯୁଗର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯୁଗର ନିତ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। ଋଷି କହିଲେ, “ପାର୍ଥ, ମୁଁ ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିପାରିବି ନାହିଁ।” ତୃତୀୟ ଯୁଗ ଡ୍ୱାପର ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ କଳି ଯୁଗ। ଡ୍ୱାପରରେ ଯଜ୍ଞ ହେଉଛି ମୁଖ୍ୟ, କଳିରେ ଦାନ ହେଉଛି ମୁଖ୍ୟ। ଡ୍ୱାପରରେ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତା, କଳିରେ ରୁଦ୍ର, ମହାଶ୍ୱର। ଚାରି ଯୁଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୁଦ୍ର, ପିନାକଧାରୀ, ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ତିଷ୍ୟ ଯୁଗରେ, ତିନି ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଅଭାବରେ, ଏକ ମୂଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଥାଏ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସଦା ଆନନ୍ଦିତ, ଏବଂ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଏହି କୃତ ଯୁଗରେ ସମାନ ଆୟୁ, ସୁଖ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୟାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ, ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି। ପାହାଡ ଓ ସାଗରରେ ବିହାର କରନ୍ତି, ଘର ନଥିବା, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା। ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ହରାଇଗଲା ପରେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସିଲା। ମେଘ ଓ ତଡ଼ିତରୁ ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାପରେ ସେମାନେ ପାଇଁ ଗଛ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହାକୁ ଘର ଭାବରେ ଜଣାଯିବା। ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ, ଲୋକମାନେ ସେହି ଗଛରୁ ଜୀବନ ନିବାହ କରିଥିଲେ। ଏହାପରେ ଅଚନ୍ତା ଭାବରେ ରାଗ ଓ ଲୋଭ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ତାପରେ ସେହି ଗଛ ଘର ଭାବରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।