ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ମୁଁ, ଅଜନ୍ମା, ଏହାର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଉପରକୁ ଯାଇଥିଲି। ମୁଁ ପିତାମହା ବ୍ରହ୍ମା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି ଖୋଜିବାକୁ ଶତବର୍ଷ ଚେଷ୍ଟା କଲି, ତଥାପି ଜାଣିପାରିନଥିଲି। ଶିବଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁଁ ଓ ନାରାୟଣ, ଦୁଇଜଣ ହେଇ, ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲୁ। ହାତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ଶ୍ରୀଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲୁ। "ଶାନ୍ତ ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମ ରୂପୀ, ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର," ଏହି ଭାବରେ ଆଠ ଥର ଅମର ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରାଗଲା। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଦଶ ମିଳିଅନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ସମାନ ଜ୍ୱଳମାନ କରେ। ଶିବଙ୍କର ହଜାର ହାତ ଓ ହଜାର ପାଦ ଅଛି; ତାଙ୍କର ଆଖି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି। ତିନି ଗରୁଡ଼ ପାଇଁ ସର୍ପକୁ ଉପବିତ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର ବିଦ୍ୟୁତ ମେଘର ଡ଼ମ ଭଳି ଗୁଞ୍ଜିଥାଏ। "ମୁଁ ମହାଦେବ, ମୋତେ ଦେଖ, ଭୟ ଛାଡ଼," ଶିବ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ରହିଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ସଂରକ୍ଷକ; ହୃଦୟରେ ଅଛନ୍ତି ହର। ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ଦୟା ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ମୁଖ ଦେଖି, ନାରାୟଣ ଓ ପିତାମହା କହିଲେ, "ଓ ମହାଦେବ, ଆମେ ଏପରି ଭକ୍ତି ସଦା ରଖିପାରିବା।" ମହାଦେବ ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ମୋତେ କହିଲେ, "ଶିଶୁ, ଶିଶୁ, ଓ ହରି, ଏହି ସମସ୍ତ ଚର ଅଚର ବିଶ୍ୱକୁ ସଂରକ୍ଷଣ କର।" ତେଣୁ ନିର୍ଗୁଣ ଓ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟି, ସଂରକ୍ଷଣ ଓ ସଂହାର ଗୁଣ ତାଙ୍କର ଅଛି। "ଏହି ଶିବ ତୁମର ପୁତ୍ର ହେବେ, ନିତ୍ୟ ରୂପରେ।" "ମୁଁ ତୁମର ପୁତ୍ର ଭାବରେ, କ୍ରୋଧରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି ଆସିବି।" ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଦେବ ଏଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହାଯାଏ, ଲିଙ୍ଗରେ ଲୀନ ହେଇ, ବ୍ରହ୍ମର ପରମ ରୂପ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ। ଯୋଗିଜନ ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝନ୍ତି, ଦେବ ଓ ଦାନବ ନୁହଁ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହି ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି। "ମହାଦେବ, ରୁଦ୍ର, ଦେବାଦିଦେବ, ଲିଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭୟଙ୍କର, ଶାନ୍ତ, ଦୃଢ଼, ସବୁକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶଙ୍କର, ମହେଶ, ପର୍ବତର ନାଥ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ସଂସାର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବ।" ତାପରେ, ମନରେ, ଇଶାନ ଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖ କରି, ଚାହିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବାଦିଦେବଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ଯେଉଁଜଣ ଏହାକୁ ଶୁନିବା କିମ୍ବା ପାଠ କରିବା, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ। ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ମହା ଉପାଖ୍ୟାନ ଶୁନିଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ଵାସୁଦେବ ଦ୍ୱାରା ପାପମୁକ୍ତ ହେବ। ଏଭଳି କଥା ମହାଯୋଗୀ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱୈପାୟନ କହିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ସାମ୍ବଙ୍କୁ—ଏକ ଉତ୍ତମ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁତ୍ର। ଦୁଇଜଣ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଦେହ ଭାବରେ ଥିଲେ।