ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଉପକୁର୍ବାଣ ନାମକ ଯେଉଁଠି ଶିଷ୍ୟ ପ୍ରଥମ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଇପରି ଚିହ୍ନଟ ହେଉଛନ୍ତି। ନୈଷ୍ଠିକ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମରୁ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପଥରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ନୈଷ୍ଠିକ ଭାବେ ଗ୍ରହଣୀୟ। ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ପରିବାର ପାଳନରେ ଲିପ୍ତ, ସେ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ। ଯିଏ ଏକାକୀ ଚର୍ଯ୍ୟା କରି, ସମସ୍ତ ଦେଖି ଅସଙ୍ଗ ଥାଏ, ସେ ମୁକ୍ତିକାମୀ ଭାବେ ଜଣାଯାଏ। ଯିଏ ଅରଣ୍ୟରେ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଆତ୍ମ-ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛନ୍ତି, ସେ ତପସ୍ବୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣୀୟ। ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେ ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ। ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବା ଭିକ୍ଷୁକ୍, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ। ଯିଏ ସତ୍ୟଦର୍ଶନ ସମ୍ପନ୍ନ, ସେ ଯୋଗୀ ଓ ଭିକ୍ଷୁକ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ। ତ୍ୟାଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତିନି ପ୍ରକାରର, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବେ ଜଣାଯାନ୍ତି। ଯିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯୋଗରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ତୃତୀୟ ଓ ଶେଷ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ତୃତୀୟ ଆଶ୍ରମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୟାନକୁ ଅନ୍ତିମ ଧ୍ୟାନ ଭାବେ ଘୋଷିତ କରାଯାଇଛି। ସମସ୍ତ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପଞ୍ଚମ ଆଶ୍ରମ କେବେ ମାନ୍ୟ ହୁଏନା। ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଆତ୍ମା, ଡକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ କହିଥିଲେ: "ନିଜର ଶକ୍ତିରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କର।" ସେମାନେ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଆଦି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ମୁଁ ଏହି ସଂସାରକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଏହାକୁ ଲୟ କରିବେ। ରଜସ୍, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମସ୍ ମିଶ୍ରଣରୁ ପରମାତ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ପରମେଶ୍ୱରମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଲୀଳାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଦ୍ୱିଜ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ ସଦା ତିନି ପ୍ରକାର ଧ୍ୟାନ ଅଛି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଧ୍ୟାନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅବିନାଶୀ ତତ୍ତ୍ୱରେ କହାଯାଇଛି। ସେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନିଜକୁ ବିଭାଜିତ କରି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଭାବେ ବିରାଜିତ। ଅବ୍ୟକ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପରମପୁରୁଷ ବ୍ରହ୍ମାଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। କ୍ରିୟାର ଆବଶ୍ୟକତାରୁ, ସେ ପ୍ରଭୁ ଏକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତିନି ଶରୀର ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯଦି କେହି ଅବିନାଶୀ ମୋକ୍ଷ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେ ଚିରକାଳ ଭକ୍ତି, ନିୟମ ଓ ବ୍ରତରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ତିନି ଆଶ୍ରମ—ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରହ୍ମ, ଓ ହରାଶ୍ରମ ଅଛି। ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ତିନିକୁ ଧ୍ୟାନ ଓ ଉପାସନା କରିବେ। ମାଥାରେ ଶୁଭ୍ର ଭସ୍ମରେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ ଦେବା ଉଚିତ। ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ତ୍ରିଶୂଳ ମୁଦ୍ରା ମାଥାରେ ଧାରଣ କରିବା ଚିତ୍ତିତ। ସବୁବେଳେ ମାଥାରେ ଟିଳକ ଲାଗିଥିବା ଉଚିତ। ଉପରେ ଓ ତଳେ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଧାରଣ କରିବା ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଟିଳକ ଲାଗିଲେ ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତିନି ପ୍ରକାର ଆୟୁ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଶାନ୍ତ, ସଂଯମୀ, କ୍ରୋଧ ଜୟ କରିଥିବା, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ଅଚଳ ସ୍ଥିତିକୁ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ଜୀବନର ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକର କ୍ରମ କହନ୍ତୁ।" ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରମିକ ଭାବେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କିଛି ବିଶେଷ କାରଣରୁ ଏହା ଅନ୍ୟଥା ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ। ଯିଏ ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ଥିତି ଆଶା କରେ, ସେ ଶିଷ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ପରେ ତ୍ୟାଗ କରିପାରେ। କେହି ଯଦି ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହେ, କିମ୍ବା ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହେ, କିନ୍ତୁ ଅସଙ୍ଗ କଲେ ତ୍ୟାଗ କରିପାରେ। ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ତ୍ୟାଗ କରିପାରେ। ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କ୍ରିୟା ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ ତ୍ୟାଗ କରିପାରେ। ଏଭଳି ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନର ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ରମ ଓ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏପରି ଏକ ଚିରସ୍ମରଣୀୟ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପଥ ଉପସ୍ଥାପିତ କରେ।