ସେ ସମୟରେ, ସେହି ଆକର୍ଷଣୀୟ ସହରକୁ ଉପଲକ୍ଷ କରି ଚିଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନୈବେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉଲ୍ଲାସିତ ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ କରାଯାଇଥିଲା। ହଜାର-ହଜାର ଶଂଖ ଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା, ଢୋଲ ଓ ମୃଦଙ୍ଗର ନାଦ ଆକାଶକୁ ଗଞ୍ଜାଇ ଦେଉଥିଲା। ଯୁବତୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଜା ଯୌବନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇ ଉତ୍ସବକୁ ଅଧିକ ମନୋହର କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର ଉପରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ବର୍ଷାଇ ଶୁଭ ମହଲ ବିକାଶ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାୟୋଗୀ ଏକ ଶୋଭାମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେବୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ନାରୀ ତାଙ୍କୁ ଆବୃତ କରି ରହିଥିଲେ। ସେ ଦେବତା ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ମାଳା ସହିତ ଦେବୀଙ୍କ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ପୁରାତନ ମହାମୁନିମାନେ, ଦ୍ୱିଜାତି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତେବେ, ହରି ଉଠି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ ଓ ନିଜ ଆସନ ଦେଲେ। ସେ ମୁନିମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସମ୍ମାନ ପୂର୍ବକ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ସ୍ନାନ କରି ପାଣି ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ନାଗରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଦେବମାନେ, ଋଷିମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। ସେ ଭସ୍ମରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଲିଙ୍ଗରେ ବିରାଜିତ ଭୂତେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ। ଏହାପରେ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିବାବେଳେ, ସେ ପୁରାଣ ଗାଥାରେ ମନ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ହସିକି ମଧୁର କଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରିଥିବା ପ୍ରଧାନ ଉପାସ୍ୟ। ବୃଷ୍ଣି କୁଳରେ ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଭଗବାନ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।" ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ସେ ହସିକି କହିଲେ, "ତଥାପି, ମୁଁ ନିତ୍ୟ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ଏହି ପରମ ଶିବଙ୍କୁ ଜାଣି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବି। ସେ ମୋ ଆତ୍ମାର ମୂଳ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲି। ଏପରି ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଲିଙ୍ଗରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲି। ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହାପୁରୁଷ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ—ଏହି ହେଉଛି ବେଦର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ।" "ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା, ସମ୍ମାନ ଓ ଜ୍ଞାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ କୃଷ୍ଣ, ଆମକୁ କହ; ଏହା ପ୍ରକୃତ ପରମ ଉଚ୍ଚ। ବେଦମାନେ ଏହି ମହାପ୍ରଭୁ, ଅକ୍ଷୟ ଦେବତା, ଲିଙ୍ଗଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜଗତକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ପାଇଁ, ଶିବ ନିଜେ ମୋଠାରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଚଳି ଆସ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ଷେମ ପାଇଁ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା। ବୁଝିବା ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣ, ଏବେ ତୁମେ ନିଜେ କହ।" ତେବେ, କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—"ସେ ଏକ ମାତ୍ର ସାଗର ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ଚିରନ୍ତନ ଭାବେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରି ଶୟନ କରୁଥିଲି। ହଜାର ଭୁଜା ସହିତ ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମା ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପ୍ରାଚୀନତମ ମୁଁ ସେଉଁଠି ଶୁଇଥିଲି। ମୁଁ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତେଜରେ ଘେରି ରହିଥିଲି। ନୀଳକଣ୍ଠ ଦେବ, ଯେଉଁଠାରେ ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ବେଦ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ବିରାଜିତ।" ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ହସିକି କହିଲେ—"ମୁଁ ସଂସାରର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ପିତାମହ। ମୁଁ ସଂସାରର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପୁଣି ପୁଣି ଏହାର ବିନାଶକର୍ତ୍ତା। ବୁଝିବା ପାଇଁ, ଶିବ ସ୍ୱରୂପ ପରମ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏହା ଅବିକାର, ଅବିକାସ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବରେ, ଶାନ୍ତ ଓ ପବିତ୍ର ମହାଉତ୍ସବରେ ଦେବତା, ଋଷି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶିବ-ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଅନନ୍ୟତାର ଗୁହ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଅନୁଭବ କଲେ।