ଏକ ସମୟର କଥା, ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପର୍ବତ ଗୁହାମାନେ ଭିତରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏଠି-ସେଠି ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ପୋଷାକ ଓ ଭୂଷଣ ବିକୃତ ହୋଇଗଲା, ଭୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ଦେବକୀନନ୍ଦନଙ୍କର ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସେଉଁଠି ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀମାନେ କାମନାରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିଛି ନାରୀ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କର ମୁଖକମଳର ଅମୃତ ରସ ପାନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଆକୁଳା ନାରୀମାନେ ଜଗତ୍ର ଶୋଭା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜେ ହାତେ ଶୃଙ୍ଗାର କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଗହନା ଏବଂ ଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ମାଧବଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ। ମୃଗଦୃଶି ନୟନରେ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ପ୍ରତି ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେବଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଇଛା ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଲୀଳାରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରି, ଶ୍ରୀନାରାୟଣ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦେଖି ଲୋକମାନେ ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହିମବତ୍ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରୁ ପୁଣି ଦ୍ୱାରକାନଗରୀକୁ ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହଜାର-ହଜାର ଜନ ଦ୍ୱାରକାର ଦିବ୍ୟ ନଗରୀକୁ ଆସି, ଭୟ ତିଆରି କଲେ। ଏକ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ନିହତ ହେଲେ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୋଭାମୟ ଦ୍ୱାରକାକୁ ରକ୍ଷା କଲେ। କୈଳାସ ଶିଖରରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏକ ଜଣେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ନାରାୟଣ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହରି କେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି?" ସେଉଁଠି ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, "ଆଜି ମହାଯୋଗୀ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଏଠି ଆସିଛି।" ଏହିପରେ, ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଚଳିଥିବା ସେ ମହାପୁରୁଷ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେବାଦିଦେବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଶ୍ରୀହରି ଗୋବିନ୍ଦ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ। ମହାଦେବଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଦ୍ୱାରକା ନଗରୀରେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ହରିଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ନିଜ ନଗରୀକୁ ପୁଣି ଫେରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ମଧୁସୂଦନ ମଧୁର ଓ ଅମୃତ ମୟ ବାଣୀରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ବିଦାୟ ନେଲେ। ସଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମହାଯୋଗୀମାନେ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ ତ୍ୱରିତ ଦିବ୍ୟ ଦ୍ୱାରକାନଗରୀକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାରେ ଚନ୍ଦ୍ରହୀନ ରାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ଦ୍ୱାରକାନଗରୀକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ। ସମୟଟି ଉତ୍ସବମୟ ହେଲା, ଚିଡ଼ା ଓ ବିଭିନ୍ନ ନୈବେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସହରକୁ ଶୋଭିତ କରାଯିବା ଲାଗିଲା। ହଜାର-ହଜାର ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଓ ଢୋଲ ମାଂଦଳିର ସ୍ବର ଅନୁସ୍ୱନିତ ହେଲା। ଯୁବତୀମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଯୌବନରେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସେମାନେ ବସୁଦେବନନ୍ଦନଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। ମହାଯୋଗୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନରେ ବସି, ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ନାରୀ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ। ଦେବତା ତାଙ୍କ ସହ ମାଲା ବନ୍ଧିଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବୀ ସହ ଦେବତା ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି। ପୁରାତନ ମହାର୍ଷି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଆଦି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତେବେ, ହରି ଉଠି, ମଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ କରି, ନିଜ ସିଂହାସନ ଦାନ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ।