ସେ ଦିବ୍ୟ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ଚରଣ ତଳରେ ଲଟି ପଡିଲେ, ଦଣ୍ଡର ଭଳି ନମ୍ରତାରେ ଶିର ନମାଇଲେ। ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଗଭୀର ଓ ମଧୁର କଥାରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ସେ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଆସିଥିବା ଯେଉଁମାନେ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାରେ ଆପଣ ଏକମାତ୍ର ଦାତା। ହେ ପୁରୁଷୋत्तମ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ। ହେ କେଶବ, ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗୀ, ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାୟକ। ମୁଁ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ ଓ ହିମାଚଳନନ୍ଦିନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛି। ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶା—ମୋ ପରି ଏକ ପୁତ୍ର ହେଉ, ଯିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ଶଙ୍କର।” ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ପର୍ବତରାଜନନ୍ଦିନୀ ଦେବୀ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ନିଜ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଏହି ଭକ୍ତି ଅବିଚଳିତ ରହୁ, ହେ କେଶବ। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଆଗ୍ରହ କରିଥିଲେ, ତାହାପରି ଦେବକୀନନ୍ଦନ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ—ଏହିପରି ମୁନିମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ରହୁ।” ମହେଶ୍ୱର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ପର୍ବତରାଜ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ସୋମ ମହେଶ୍ୱର କେଶବଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତା’ପରେ ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ମୁକୁଟଧାରୀ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁଧାରୀ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନିତ ଅଂଗ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣ, ପଦ୍ମପ୍ରଭ ଚରଣ ଓ ନୟନ, ସୁନ୍ଦର ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ, ଶୁଭ ଦାତା ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ପର୍ବତ ଗୁହାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କର ପୋଷାକ ଓ ଆଭୂଷଣ ଅସ୍ଥିର ହେଲା, ସେମାନେ କ୍ଷୁଭ୍ଧ ହେଲେ। ଦେବକୀନନ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନେ କାମନାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। କେହି କେହି ତାଙ୍କ ମୁଁହର ଅମୃତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଇ ଦେଖି ରହିଲେ। କାମନାକ୍ଷୁବ୍ଧା ନାରୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଏହି ଜଗତର ଅଳଙ୍କାରକୁ, ଶୃଙ୍ଗାର କରିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଆଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ଓ ମାଧବଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ। ମୃଗନୟନୀ ନାରୀମାନେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ହରିଙ୍କ ପଦ୍ମମୁଖରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେବଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଖେଳ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ମନୋହର କଲେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ବିୟୋଗରେ ବିକଳ ଓ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ହିମାବତ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ପୁଣି ସେ ଦ୍ୱାରକାନଗରୀକୁ ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଲେ। ହଜାରେ ହଜାର ଲୋକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ, ଯାହା ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲା। ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ନିହତ ହେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଶୋଭାମୟ ନଗରୀକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ। କୈଳାସ ଶିଖରରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, “ହେ ଭଗବାନ ନାରାୟଣ, ଶ୍ରୀହରି କେଉଁଠି ବାସ କରନ୍ତି?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆଜି ମହାଯୋଗୀ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।