ଏକ ଦିବ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଉଛି—ସେ ଅଜଗରକୁ ପବିତ୍ର ଜନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ସ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ। ତାଙ୍କ ଗଂଭୀର ହସ ଦିନା ଦିନା ଚାରିପାଖରେ ଗଞ୍ଜାଇଉଛି, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର ହେଉଛି। ଭୈରବ ରୂପରେ ପରିଧାନ କରିଥିବା ହରାଙ୍କୁ, ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ନର ଓ ନାରୀ ଦୁଇ ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗକୁ ଚଳାଇବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କୁମାରଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା—ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମହାଶିକାର, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯୋଗୀ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାରେ ଯୋଗର ମୂଳ ଶକ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଖପର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ନମସ୍କାର ଶବ୍ଦରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଉଛି। ସେ ଦିବ୍ୟ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ, ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ମଧୁର କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ବଜ୍ର ଭଳି ଗଂଭୀର। ଏଠାରେ ବିକ୍ଷୋଭ ନାହିଁ—ଏଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବା। ବିରାଟ ପୁରୁଷ, ତୁମେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ତ ନାହିଁ। କେଶବ, ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗୀ, ତାଙ୍କ ନିଜ ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ବିଶ୍ୱନାଥ ଓ ହିମପର୍ବତର କନ୍ୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, କେଶବ ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—"ମୋ ପରି ଏକ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଭକ୍ତି କରିବେ, ଦିଅ, ଶଙ୍କର।" ଦେବୀ ଗିରିଜାକୁ ଦେଖି, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କଲେ। ହିମପର୍ବତର କନ୍ୟା ଦେବୀ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ—"ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି, ନିଜ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ତେଣିଏ ଭକ୍ତି, କେଶବ।" ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ, ଦେବକୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଆମେ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ—ଏହିପରି ଦ୍ରଷ୍ଟା ଋଷିମାନେ ଜଣାନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି, ନିଜେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି—ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ମହେଶ୍ୱର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କହିଲେ। ହିମପର୍ବତର ନାଥ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସୋମ, ମହେଶ୍ୱର, କେଶବ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ପରେ ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ—ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ଅଚ୍ୟୁତ। ତିନି ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଶାର୍ଂଗ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଚେଷ୍ଟରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଛି। ଅପୂର୍ବ ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ଚେଷ୍ଟରେ ଅଛି। ପଦ ଓ ଚକ୍ଷୁ କମଳ ସଦୃଶ, ମନୋହର ହସ, ଭାଗ୍ୟଦାତା—ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ କୃଷ୍ଣ ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ଘୂରିବା କରୁଛନ୍ତି। ସେଠି ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପୋଷାକ ଓ ଗହଣା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା, ସେମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ଦେବକୀଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀମାନେ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଗଲେ। କିଏ କିଏ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ରହିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଖର ଅମୃତ ଆସ୍ୱାଦନ କଲେ। ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଥିବା ନାରୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ, ସେ ଜଗତର ଶୃଙ୍ଗାର। ସେମାନେ ନିଜ ଗହଣା ପିନ୍ଧିଲେ, ଏବଂ ମାଧବକୁ ମଧ୍ୟ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ। ମନୋହର ହରିଙ୍କ କମଳମୁଖରେ ନିର୍ମଳ ହରିଣ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଚୁମ୍ବନ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ।