ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଓ ଯୋଗ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ନିର୍ମଳ ଓ ନିଷ୍ପାପ। ସେଉଁଠି, କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଭୁ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶିବଙ୍କୁ ନିର୍ମେଶ କରି, ଦିନ ଓ ରାତି ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ମହାଦେବ ମହେଶ୍ୱରୀ ସହିତ ଆକାଶରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଲେ। ଦେବୀ ସହିତ ମହାଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନ କୃଷ୍ଣ ପାଇଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ମହାଦେବ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। କୃଷ୍ଣ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ, ପ୍ରାଣର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉଭୟ ହାତରେ ଶଂଖ, ଖଡ୍ଗ ଓ ଚକ୍ର ଧରି ଦେଖାଦେଲେ। ସେଉଁଠି ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପିତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ସେ କୁମାର, ଅଗ୍ନିଦେବତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି ଦେଖିଲେ। ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତନ କଲେ। ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକେ କହନ୍ତି—ତୁମେ ଏକା ଏହି ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟ। ଦେବ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରେ। ତୁମେ ଏକା ଦେବ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରେ। ତୁମର କୃପାରେ ମୁଁ ସଦା ତୁମର ଚରଣ ଦ୍ୱୟ ସ୍ମରଣ କରେ। ସତ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀମୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଇଶ୍ୱର, ପରମ ମଙ୍ଗଳମୟ, ମୁଁ ସଦା ତୁମେଠାରେ ଆସିଥାଏ। ମହାଦେବ, ନିତ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦିଗ୍ବାସା, ଜଟାଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ସର୍ପ ଜନ୍ମା, ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ସ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଘୋର ହସ୍ୟ ଧ୍ୱନି ଦେଇ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମକୁ ଆବାର ଆବାର ନମସ୍କାର। ଭୈରବ ବେଶଧାରୀ, ଖଡ୍ଗଧାରୀ ହର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅମ୍ବିକାପତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଇଶ୍ୱର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁହିଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗକୁ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କୁମାରଙ୍କ ଗୁରୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମହାମୃଗୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଇଶ୍ୱର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଯୋଗୀ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ଯୋଗଶକ୍ତିର ସ୍ୱରୂପ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କପାଳଧାରୀ, ନକ୍ଷତ୍ରମାଳିକାର ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମୋ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର। ଏପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଦିବ୍ୟଦମ୍ପତିଙ୍କ ଚରଣେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କ କଂଠ ମେଘ ଧ୍ୱନି ପରି ଗମ୍ଭୀର ଓ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ସେ କହିଲେ—ତୁମେ ଏଠାରେ ଭକ୍ତଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦାତା। ହେ ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ପାଖରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନାହିଁ। ହେ କେଶବ, ମହାଦେବ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଯୋଗୀ, ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ— ଏହିଭଳି ବିଶ୍ୱନାଥ ଓ ହିମଶୈଳଜା ଦେବୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, କୃଷ୍ଣ କାମନା କଲେ—ମୋ ପରି ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଯିଏ ତୁମେଠାରେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖିବ। ଏହି ଦେବୀ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍କଲଗାଇଲେ। ହିମବନ୍ତଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବୀ ତାପରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କହିଲେ—ହେ କେଶବ, ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି ଓ ନିଜ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ସଦା ଥାଉ।