ସଦା ଦାନ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେ ନିଜ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାନ ଋଷିମାନେ ବଡ଼ ଭୟରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପଳାଇଗଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତରେ ବଡ଼ ବଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ। ସେ ସରସ୍ୱତୀ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଲୁଚାଇଥିବା ଏକ ପରମ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପୃଥିବୀରେ ଲୁଟିପଡ଼ି, ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।" ଆଦି ଅନ୍ତ ନଥିବା, ଶବ୍ଦର ଦେବୀ, ରାଜ୍ୟର ଶାସିକା, ଏବଂ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ତାପସୀ, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ସେ ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଦେବୀ, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଶରଣାଗତ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ସେ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ ମା ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ବାସସ୍ଥଳୀରେ ଏକ ଦାନବକୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ। ଏହି ତିନି ଲୋକର ଜନନୀଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା। ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କ ବଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଦାନବଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କରି, ତାକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଦାନବ ବଧ ହେଉଥିବା ସହିତ, ସେ ଭୟହୀନ ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ପୁରୀ ପରି ଏକ ମହାନ ନଗରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ଦେବୀପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକୁନି। ତାଙ୍କ ଆଉ ଏକ ପୁତ୍ର ଦେବକ୍ଷତ୍ର ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଥିଲେ: ସୁତ୍ରମା ଓ ଅନୁରା। ସେ ଦାନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ମହାନ ଆତ୍ମା ଥିଲେ। ସେ କୁଣ୍ଡଗୋଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହା ଶୁଣିଥିଲେ, ସେହି ଶିକ୍ଷାକୁ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଏହି ମହାନ ଗ୍ରନ୍ଥ କୁଣ୍ଡ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକୃତିକର ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ଏହି ଧର୍ମନାମୀ ବଡ଼ ରାଜା ଏହାକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ର ଭଜମାନା, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରଥମ ଥିଲେ। "ମୋର ପୁତ୍ର ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉ," ଏହିପରି ଭଗବାନ କହିଥିଲେ। ସେ ଧାର୍ମିକ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନରେ ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନିମି ଓ କୃକଣା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଥିଲେ। ବୃଷ୍ଣିଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସୁମିତ୍ର, ଅନମିତ୍ର ଓ ଶିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ପ୍ରସେନା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ସତ୍ରଜିତ ଉତ୍ତମ ଥିଲେ। ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ସତ୍ୟକା ଥିଲେ, ଯିଏ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁଣି, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୁଗନ୍ଧର। ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଥିଲେ: ଶ୍ୱଫଳ୍କ ଓ ଚିତ୍ରକ। ଉପମଙ୍ଗୁ, ମଙ୍ଗୁ ଓ ଅନେକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ଉପଦେବ, ନୀତିମାନ୍, ବିଶ୍ୱପ୍ରମାଥିନ, ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀବ, ସୁବାହୁ, ସୁପାର୍ଶ୍ୱ, କଗବେଷଣ, କୁକୁର, ଭଜମାନା, ଶୁଚି, କମ୍ବଳବର୍ହିଷ, କପୋତରୋମା, ବିପୁଳ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିଲୋମକ। ତାଙ୍କ ନାମ ଅନୁ, ଅନ୍ୟ ନାମ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭି। ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାୟକ, ଏକ ଵର ଦେଇଥିଲେ। ମହାର୍ଷିମାନେ, ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଓ ଇଚ୍ଛାମତା ରୂପ ଧାରଣ କରିବାର ଶକ୍ତି ପାଇଥିଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ଗୌରବ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସ୍ଥାଣୁଙ୍କୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।