ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ମାଳାଧାରଣ କରି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଉର୍ବଶୀ ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଇଗଲା—“ଏହି ମାଳା ପାଇଁ କେବଳ ତିନିଏ ଯୋଗ୍ୟ।” ଏହି ଚିନ୍ତା ଧାରଣା କରି, ସେ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ମାଳାକୁ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ପରେ, ସେ ଉତ୍ସାହରେ ଆପ୍ସରା କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଏହାପରେ ସେ ସାତ ଦ୍ୱୀପର ସାରା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ସେ ପ୍ରମୁଖ ପାହାଡ଼—ହେମକୂଟ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଉତ୍କଟ କାମନାରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଆସକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ସହିତ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକ, ମହାମେରୁ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ନିଜ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି, ସେ ସେଠାରେ ପ୍ରମୁଖ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଶୋଭାମୟ। ସେ ପୁନର୍ବାର ମାଳା ଦେଇଲେ। ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାର ଅନୁଭୂତି ସହିତ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ବ୍ୟତୀତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—“ହେ ରାଜା, ତୁମେ ପୂର୍ବେ ସେହି ସହରକୁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଯାଇ କଣ କରିଥିଲ?” ଏହି ଉତ୍ତର ହେଉଛି, କଣ୍ବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏବଂ ମାଳା ଗ୍ରହଣ। କଣ୍ବ ତୁମେ ଉପରେ ଶାପ ଦେବେ, ଏବଂ ତୁମ ପ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ବିୟୋଗ ହେବେ। ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହି, ମନ ଏକାଗ୍ର କରିଥିଲେ, ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ ନାହିଁ। ସେ ସମୟରେ, ସେ ସୁରୋମାଶାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ—ଯାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ପିତାବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ କେଶ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁକୁମାର। ଏହି ସବୁ ଚିନ୍ତା କରି, ‘ହାଁ, ମୋ ଉପରେ ଦୁଃଖ!’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପୁଣି, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅପ୍ସରା ସହିତ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟାରେ, ସେ ଉପବାସ ରହିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ଏବଂ ଏହା ଶୁଣି ତାଙ୍କ ସାଥିନୀ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ମହେଶ୍ବର ଭଗବାନ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋକ୍ଷ ଦେବା ପାଇଁ ବାସ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ। ଏପରେ, ବାରାଣସୀରେ ହରଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ତାଙ୍କ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। କଣ୍ବ, ଦୟାବଶତଃ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ। ରାଜା ଜନ୍ମ ନେବା ସହିତସହି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସେବା କଲେ। ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହିପରି, କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କ ବଂଶ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଶୁଣ, ଯେଉଁଥିରେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଲେ ମହାନ୍ ସ୍ୱାତି; ସ୍ୱାତିଙ୍କୁ ଉଶଦ୍ଗୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପରେ, ଏହି ଜଗତରେ ଚୈତ୍ରରଥି ଶଶବିନ୍ଦୁ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୃଥୁକର୍ମା, ତାଙ୍କୁ ଆଉ ପୃଥୁଜୟ ଜନ୍ମିଲେ। ପୃଥୁଶ୍ରବାସ୍ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏବଂ ସେ ପୃଥୁମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କବଚ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଭିତରୁ ବିଦର୍ଭ ଜନ୍ମିଲେ; ବିଦର୍ଭଠାରୁ କ୍ରଥ ଓ କୈଶିକ ଜନ୍ମିଲେ। ଧୃତି ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ଧୃତିଙ୍କୁ ସମ୍ସ୍ତା ଜନ୍ମିଲେ। ସମ୍ସ୍ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁମନ୍ତୁ, ସୁମନ୍ତୁଙ୍କୁ ଅନଳ ଜନ୍ମିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ୍ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ବପୁଷ୍ମାନ୍ ଥିଲେ। ବପୁଷ୍ମାନ୍ଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିତରଥ, ଯିଏ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତ ଓ ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏହି ବଂଶରେ ବୃଷ୍ଣିଠାରୁ ନିବୃତ୍ତି ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦଶାର୍ହ ଜନ୍ମିଲେ। ଜୟମୁତି ଏକ ବୀରପୁରୁଷ ହେଲେ, ଏବଂ ବିକୃତି ଶତ୍ରୁବଳ ନାଶକ ଥିଲେ।