ଏହି କଥାରେ, ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ସ୍ନେହ ଜନ୍ମ ନେଲା । ସେ ଭାବିଲେ, “ମୁଁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ଏଠାରେ ରହିବି । ପରେ ପୁଣି ଏଠାକୁ ଆସିବି, ତୁମେ ମୋତେ ତାହା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେଅ ।” ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଅପ୍ସରାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସେଉଁଠାକୁ ପୁଣି ଫେରିଅସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅପ୍ସରା ସହିତ ସଂଗମ କରିବ ନାହିଁ ।” ଏଭଳି କଥା ପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଘରକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ମନରେ ଭୟ ଆସିଗଲା । ତାଙ୍କର ଭୟଭୀତ ଚେହେରା ଦେଖି, ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀ ମୃଦୁ କଥାରେ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ମୋତେ କହ, ମୁଁ ଏହା କେହି ରାଜାଙ୍କୁ କହିବି ନାହିଁ ।” କିନ୍ତୁ ରାଜା କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ରହିଲେ ନାହିଁ । ଏହିପରେ, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ଏପରି ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି, ମହାରାଜ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବ ।” ତା’ପରେ, ରାଜା କଣ୍ବ ଋଷିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେଠାରୁ ରାଜା ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଢାଳକୁ ଯାଉଥିଲେ । ସେ ଦିବ୍ୟ ମାଳୟ ଧାରଣ କରି, ଆକାଶରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ହେଇ ଧାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ମନ ସଦା ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ନେଇ ନିର୍ମିଳିତ ଥିଲା, “ସେଇ ମାତ୍ର ଏହି ମାଳା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ।” ଏହି ଭାବନାରେ ରାଜା ମହା ସଂଗ୍ରାମ କଲେ, ମାଳା ଦଖଳ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ତା’ପରେ, ସେ ଆତୁର ହୁଏ ଅପ୍ସରା କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ । ସେ ସାଥିରେ ସାପ୍ତଦ୍ୱୀପମୟ ପୃଥିବୀ ଘୂରିଲେ । ପରେ, ସେ ହେମକୂଟ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଅପୂର୍ବ ମାଳୟରେ ଶୂଭୂଷିତ ହୋଇ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କାମନାରେ ଲିନ ହେଲେ । ଏତେ ଅତିରିକ୍ତ କାମନାରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ ଯେ, ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ । ତା’ପରେ, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଅନୁପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକ ମହାମେରୁକୁ ଚାଲିଗଲେ । ସେଠାରେ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ । ସେଠାରେ ସେ ନିର୍ମଳ ରୂପବତୀ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ମାଳା ଦେଇଲେ । ଏଭଳି ରୂପେ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ଅନୁଭୂତି କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କଲେ । କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, “ହେ ରାଜା, ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ନିର୍ଥକ ଭାବେ ନଗରକୁ କାହିଁକି ଗଲା ? କଣ୍ବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ମାଳା ଗ୍ରହଣ କ’ଣ ଉପଲବ୍ଧି କରିଲା ?” କିନ୍ତୁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭଲ ହେଲା ନାହିଁ, କଣ୍ବ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେବେ, ଏବଂ ତୁମର ପ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ଅପହୃତ ହେଉଥିବେ । ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ମନ ସ୍ଥିର କରି ସେଉଁଠି ରହିଲେ । ସେ ସଦା ସୁରୋମାଶାଙ୍କୁ ଦେଖାଉଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ପିତାମ୍ବର ଓ କେଶ ମୃଦୁ ଥିଲା । ତା’ପରେ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, “ଅପରାଧ ହେଲା” ଭାବି, ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ । ପୁଣି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ରାଜା କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ । ଅପ୍ସରାଙ୍କ ସହିତ ଅତି ଉଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ନିରାହାର ଉପବାସ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଅପ୍ସରାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ, ଯାହାରେ ସେ ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ । ଏଠି, ମହେଶ୍ୱର ଭଗବାନ ବସିଛନ୍ତି, ସଂସାରକୁ ମୋକ୍ଷ ଦେବା ପାଇଁ । ଏଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ । ଏଭଳି ଭାବେ, ବାରାଣସୀରେ ହରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ରାଜା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ । କଣ୍ବ ଋଷି, ଦୟାବାନ ଭାବେ ଅନୁରୋଧ ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ । ରାଜା ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତେ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ସେବା କଲେ । ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବ ପ୍ରିୟ କନ୍ୟାମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରିୟାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ଏବେ, କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କ ଉତ୍ତମ ବଂଶ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଶୁଣ, ଯାହା ମାନବର ପାପ ଦୂର କରେ । ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ମହାନ୍ ସ୍ୱାତି, ତାଙ୍କୁ ଉଶଦ୍ଗୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ପରେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଚୈତ୍ରରଥି ଶଶବିନ୍ଦୁ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ ।